Odszedł Krzysztof Piesiewicz. Dokładnie w dniu premiery filmu „Historie równoległe”, który bez niego by nie powstał

Krzysztof Piesiewicz należał do tych twórców, którzy nie opowiadali historii po to, by oceniać. Interesowało go raczej ludzkie sumienie, chwila zawahania, milczenie, lęk, poczucie winy. Współpracując z Krzysztofem Kieślowskim stworzył filmy, które stały się nie tylko częścią historii kina, ale również filozoficzną opowieścią o współczesnym człowieku. „Dekalog”, „Podwójne życie Weroniki” czy trylogia „Trzy kolory” nie były zwykłym kinem fabularnym. Były próbą odpowiedzi na pytania o odpowiedzialność, samotność i moralność. Za to będziemy mu zawsze wdzięczni i nigdy nie zapomnimy.

Śmierć Krzysztofa Piesiewicza zamyka ważny rozdział polskiej kultury i życia publicznego. Był nie tylko scenarzystą, prawnikiem i senatorem, ale przede wszystkim człowiekiem niezwykłej wrażliwości, takiej, która nie potrzebowała hałasu ani manifestów. Jego twórczość i działalność publiczna wyrastały z głębokiego przekonania, że człowieka należy próbować zrozumieć, nawet wtedy, gdy jest słaby, zagubiony czy moralnie niejednoznaczny. Ta wrażliwość potrzebna jest i dziś. A dziś jej zabraknie.

Zabraknie też odwagi. Jego wrażliwość miała także wymiar bardzo praktyczny i społeczny. Jako adwokat bronił działaczy „Solidarności”, uczestniczył w procesach politycznych czasu PRL, był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców księdza Jerzego Popiełuszko oraz obrońcą pułkownika Ryszarda Kuklińskiego. Nie szukał rozgłosu. Wybierał raczej służbę ludziom uwikłanym w dramat historii i systemu.

Dziś, gdy dominuje szybki osąd i uproszczony język emocji, twórczość Krzysztofa Piesiewicza wydaje się szczególnie cenna. Przypomina, że człowiek jest bardziej skomplikowany, niż chcielibyśmy wierzyć. Że wrażliwość nie jest słabością, lecz formą uważności wobec drugiego człowieka.

Pozostawił po sobie nie tylko scenariusze filmowe nominowane do Oscara, ale przede wszystkim sposób myślenia o świecie: cichy, skupiony i głęboko humanistyczny.

To właśnie połączenie prawa i sztuki czyniło go postacią wyjątkową. Piesiewicz rozumiał, że człowieka nie da się sprowadzić do prostych kategorii winy i niewinności. W jego scenariuszach bohaterowie często stoją na granicy dobra i zła, próbując ocalić własne człowieczeństwo. Nieprzypadkowo jego kino było pełne ciszy, niedopowiedzeń i emocjonalnych pęknięć. Wierzył, że najważniejsze rzeczy dzieją się wewnątrz człowieka.

Wiedział to także Maciej Musiał, kupując od mecenasa Piesiewicza prawa do realizacji „Dekalogu”. Dziś w Cannes jest premiera filmu, który wyprodukował – „Historie równoległe”, na podstawie „Dekalogu 6” Krzysztofa Piesiewicza (i Krzysztofa Kieślowskiego).  

W naszym artykule Maciej Musiał opowiadał Grzegorzowi Kapli, że podczas  rozmowy  z mecenasem nabrał przekonania, że „silnik twórczości Kieślowskiego, ten unikatowy sposób patrzenia na świat, wcale nie przepadł. I że z pomocą Krzysztofa Piesiewicza można to przywrócić.
– A więc uważasz, że ten projekt trzeba zrobić jeszcze raz? – mecenas zapalił papierosa. – To niemożliwe.
– Dlaczego?
– Prawa są sprzedane. Musiałby wydarzyć się cud.
Maciek w Parku Żeromskiego odszukał dziewczynę. Pili piwo i gadali o gwiazdach.
– No a cud?
– Wydarzył się – uśmiecha się Musiał. – Właściciel opcji na prawa spóźnił się z wpłatą, umowa pozwalała, żeby w takim wypadku Krzysztof Piesiewicz je odzyskał. Zadzwonił do mnie, a ja je odkupiłem. Wydałem wtedy wszystko, co miałem...”

I właśnie dziś umiera scenarzysta. Wielki Scenarzysta i Wielki Człowiek.