Kim u licha jest Robert Aramayo?

Światowa elita stanęła w tym roku do wyścigu o nagrodę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego BAFTA – British Academy of Film and Television Arts. Timothée Chalamet liczył na statuetkę za sposób, w jaki zagrał wielkiego Marty’ego i zaszczepił światu miłość do pingpongowej estetyki i kolorowych ubrań. Michael B. Jordan położył na szali dwie role braci bliźniaków, zabijaków w wizjonerskim, antyrasistowskim horrorze „Grzesznicy”. Ethan Hawke wspiął się na wyżyny aktorskiego kunsztu w roli broadwayowskiego artysty osuwającego się w otchłań depresji, a Leonardo DiCaprio zbudował emblematyczną postać lewicowego aktywisty, który po latach uśpienia sięga po broń, by stoczyć kilka bitew z opresyjną Ameryką białych suprematystów.

Przegrali. Wykosił ich Robert Aramayo z tym swoim nieśmiałym uśmiechem elfa Elronda, choć stawał do tej walki z rolą skrojoną raczej na miarę offowego festiwalu kina niezależnego niż konkursu dla gwiazd wielkobudżetowych blockbusterów.
 

Syndrom Tourette’a

„I Swear” to historia szkockiego nastolatka z małej społeczności mówiącej z akcentem, którego w całej Brytanii nie rozumie nikt poza nimi samymi. Chłopak cierpi na przeróżne nerwowe tiki i czasami wypali komuś w oczy ekspresywną wiązanką w języku, który nie nadaje się dla dyplomatów. Są lata 80. i mało kto słyszał o zespole Tourette’a. Film opowiada o jego drodze od kompletnie niezrozumianego przez otoczenie, pogardzanego i zahukanego nastolatka, którego przypadłości nikt nie potrafi zdiagnozować, do pewnego siebie aktywisty, który staje się dla świata ambasadorem społeczności dotkniętej tą rzadką chorobą. Wszystko na podstawie autentycznej historii Johna Davidsona.

Na stronie internetowej filmu czytamy, że „I Swear” „to szczera, zabawna i wzruszająca historia”. No i taki właśnie jest Aramayo, co tu kryć.

Przygotowując się do tej roli, Robert Aramayo przeszedł – jak donosi Screen Daily – „morderczy trening”, żeby opanować specyficzną sekwencję tików werbalnych i ruchowych, którą potrafi zagrać w sposób daleki od karykatury, a także od romantyzowania tej choroby. Tourette w wykonaniu Aramayo jest przekonujący.

Pamiętacie, czego dokonał Dawid Ogrodnik w fenomenalnym „Chce się żyć” Macieja Pieprzycy? Robert Aramayo wspina się niemal na ten sam poziom sztuki aktorskiej, choć Ogrodnik zawiesił poprzeczkę w miejscu, którego pewnie nikt nigdy nie dosięgnie. Ale Aramayo do swojego emploi dorzucił jeszcze ten specyficzny szkocki akcent.

Kiedy Kerry Washington w ciemnogranatowej sukience od Prady wręczała Robertowi Aramayo statuetkę, DiCaprio, Jordan i Hawke mogli tylko klaskać.

Najlepsza szkoła na świecie

Robert Aramayo pochodzi z Kingston upon Hull w hrabstwie ceremonialnym East Riding of Yorkshire, przez całe dekady znanego tylko z tego, że budki telefoniczne maluje się tam na kremowo, a nie na czerwono. Od kilku lat miasto cieszy się filmową sławą po tym, jak kręcili tu „Enolę Holmes” i „The Crown”. „National Geographic” uznał nawet Kingston upon Hull za jedno z 25 miejsc, które powinno się odwiedzić w bieżącym roku.

Kiedy Aramayo, rocznik 1992, miał siedem lat, zadebiutował na deskach miejscowego Hull Truck Theatre w spektaklu „Bugsy” Malone”. Wtedy połknął bakcyla aktorstwa i kontynuował swoją pasję w trakcie nauki w Wyke Sixth Form College. Pewnego dnia wpisał do wyszukiwarki frazę „jaka jest najlepsza aktorska szkoła na świecie?”, a Google wyrzuciło mu na pierwszym miejscu Juilliard School w Nowym Jorku.

Od tej pory właśnie o niej marzył.

Kiedy miał 19 lat, pojechał tam na przesłuchania, a profesorowie dostrzegli w nim fenomenalny talent. Niestety – rodziny Aramayo nie było stać ani na 55 tys. dolarów czesnego, ani na kolejne tysiące na życie w Nowym Jorku. Na szczęście dyrekcja Juilliard School stanęła na wysokości zadania. Uznała, że szkoła musi w niego zainwestować i Aramayo dostał stypendium.

W dziejach Kingston upon Hull było to wydarzenie takiej rangi, że gazeta poświęciła mu pierwszą stronę.

Reporter zapytał Michaela, ojca aktora, co poczuł, kiedy dowiedział się o stypendium. Aramayo senior odpowiedział: „To tak, jakby usłyszeć, że twój syn został wybrany do gry w Barcelonie”. Robert dodaje, że dla Basków – a rodzina Aramayo pochodzi właśnie z północnej Hiszpanii – nie ma nic większego, niż zagrać na Camp Nou.

Kiedy film „I Swear” wszedł do rozpowszechniania, Michael Aramayo wynajął całe kino w rodzinnym mieście i zaprosił rodzinę oraz przyjaciół na wspólne oglądanie. Był też na widowni londyńskiego Royal Festival Hall podczas gali BAFTA 2026 i w trakcie odczytywania wyników to on skradł show, skacząc i wywijając rękoma jak szalony.

Dwa nagie miecze

Studenci Juilliarda z zasady nie grają w filmach ani na Broadwayu – muszą skupić się na pracy na uczelni – ale Aramayo wykroił dość czasu w trakcie wakacji, żeby zagrać w kilku brutalnych, onirycznych scenach w „Zwierzętach nocy” z Jakiem Gyllenhaalem i Amy Adams. Ważniejszą rolę zagrał w szkolnej inscenizacji „Mechanicznej pomarańczy”. Na widowni siedział scout poszukujący nowych talentów do kolejnych sezonów „Gry o tron”. Robert dostał rolę młodego Neda Starka.

Żeby przekonująco walczyć dwoma mieczami w scenie pod Wieżą Radości (kiedy wyjaśnia się, czyim dzieckiem jest Jon Snow), Aramayo trenował kilkaset godzin pod okiem Rowleya Irlama. Scenę w pełnym słońcu kręcono przez kilka godzin – było mnóstwo dubli, a Aramayo nie miał czasu, żeby zdejmować ciężką zbroję. Tamtego dnia dowiódł, ile fizycznie potrafi udźwignąć.

Nie narzekał.

Kiedy więc Will Poulter zrezygnował z roli młodego Elronda w „Pierścieniach władzy”, producenci przypomnieli sobie o Robercie i Aramayo dostał szansę powrotu do Śródziemia. Z jednej strony ma w sobie tę elfią, eteryczną, nieziemską delikatność. Z drugiej – potrafi przez kilka godzin w pełnym słońcu wywijać dwoma mieczami. Nie mogli trafić lepiej.
 

Narodziny gwiazdy

Robert Aramayo grał oczywiście nie tylko w Śródziemiu. Pojawił się w nieoczywistej roli pacjenta szpitala psychiatrycznego w netfliksowym „Co kryją jej oczy” oraz w kilku drugoplanowych rolach w sensacyjnych produkcjach: „Galveston: Droga do ocalenia”, „Mindhunter” czy „King’s Man: Pierwsza misja”. Większą rolę otrzymał w niezależnym thrillerze „Stray Dolls” – zagrał w nim odpychającego mężczyznę znęcającego się nad parą imigrantek, które wpycha w bandycki świat – i romansie „Wieczna piękność”, w którym mógł udowodnić, że radzi sobie z rolą melancholijnego, ale pełnego humoru chłopaka lubiącego dziwne fryzury i wyraziste modowe stylizacje.

W „I Swear” zagrał swoją pierwszą główną rolę. Pierwsza rola, pierwsza Nagroda BAFTA za główną rolę męską. Tej nocy zobaczyliśmy na własne oczy narodziny gwiazdy.

DiCaprio, Jordan i Chalamet mają ogromne szczęście, że „I Swear” nie miał dotąd swojej amerykańskiej premiery, dzięki czemu Robert Aramayo nie może stanąć do walki o Oscara. Są wielcy. Ale chyba nie mieliby szans. W każdym razie nie mieliby szans w walce na dwa nagie miecze.