Ćwiczysz formę czy ego? Krótki przewodnik po dobrych manierach na siłowni

Siłownia to nie tylko hantle, maszyny i pot na macie, lecz także przestrzeń wspólna, która ma własny rytm, pisane i niepisane zasady oraz cienką granicę między pewnością siebie a byciem tym, o kim mówi się później w szatni. Z Paulą Bukolt, trenerką ze studia MoveUp Spot w Poznaniu, rozmawiam o tym, dlaczego ręcznik to nie fanaberia, poprawianie obcych bywa ryzykowne, a największym faux pas na siłowni nie jest brak formy, tylko brak uważności na innych. Bo dobra forma zaczyna się od kultury, nie tylko fizycznej. 

Zacznijmy jak od suchego żartu: wchodzi nowa osoba na siłownię… co dalej?

Każdy „nowicjusz” ma w sobie mieszankę niepewności, strachu i ekscytacji. Doskonale pamiętam, kiedy lata temu sama bałam się korzystać z niektórych sprzętów, ponieważ było mi głupio, że mogę popełnić błąd. Na siłowni pewnie spotkamy rosłych stałych bywalców albo rewię mody, której się nie spodziewaliśmy. Bardzo ważne, by w tym momencie nie uciec. Każdej nowej osobie należą się gratulacje, że chce zrobić coś dobrego dla swojego ciała! Głowa do góry, naprawdę będzie dobrze. 

Masz dla nowej osoby rady?

Pewnie. Przede wszystkim warto znaleźć klub, w którym poczujemy się komfortowo. Poza dużymi siłowniami sieciowymi są też kameralne studia treningowe. Polecam pytać o radę trenerów oraz innych ćwiczących, którzy wzbudzają twoje zaufanie. A także ubierać się tak, by czuć się komfortowo. Nie trzeba być trendy, by być sprawnym. Wreszcie też korzystanie z zajęć grupowych – to dobry pomysł, by usłyszeć rady trenera oraz skorzystać z energii grupy. 

Jakie są najważniejsze zasady dobrego zachowania na siłowni, o których często się zapomina?

Najważniejsze: zachowujmy się kulturalnie i pamiętajmy, że nie jesteśmy jedynymi użytkownikami tej przestrzeni. Co to oznacza w praktyce? Nie róbmy bałaganu w szatni ani na sali, korzystajmy z dezynfekcji, słuchajmy muzyki na słuchawkach, a rozmowy prowadźmy w taki sposób, by nie przeszkadzać innym. Jeśli coś wylejemy lub któryś sprzęt dokona żywota w naszych rękach – nic się nie stało. Po prostu dajmy znać obsłudze klubu, by ta mogła zareagować. Pamiętajmy też o sobie wzajemnie – podczas treningów mogą zdarzyć się wypadki. Jeśli ktoś się źle poczuje, uderzy lub nabawi kontuzji, reagujmy. Pierwsza pomoc to nie tylko ludzki odruch, lecz także nasz obowiązek. Ach i jeszcze jedno – coraz częściej wizyty na siłowni wiążą się z bogatą fotorelacją w social mediach. Jest to jak najbardziej OK, jednak nie wprowadzajmy w zakłopotanie pozostałych osób. Nagrywajmy siebie, a nie całe otoczenie.

Czy obowiązuje jakaś niepisana etykieta dotycząca korzystania z maszyn i wolnych ciężarów? 

Etykieta jest niezmiernie prosta, czyli zostawiajmy po sobie stanowisko w takim stanie, w jakim chcielibyśmy je zastać. Odkładajmy sprzęt na odpowiednie miejsce i pamiętajmy o dezynfekcji ławeczek, mat, uchwytów itd. Nie zapominajmy też o „czyszczeniu sztangi” z obciążeń, by nikt za nas nie musiał dźwigać bumperów na stojaki.

Jak długo wypada zajmować jedną maszynę, gdy inni czekają? 

Tak długo, jak musimy, tak krótko, jak możemy. Zróbmy, co musimy, a przerwę spędzajmy obok maszyny, umożliwiając innym korzystanie z niej. Częstym jest widok osób zajmujących jakąś maszynę, ale scrollujących w telefonie. Takie zachowanie to moje prywatne top w rankingu irytujących zachowań na siłowni. Pamiętajmy też, że przy dużym ruchu możemy ćwiczyć „na zakładkę” z drugą osobą.

Czy trening bez ręcznika to faux pas?

Posiadanie własnego ręcznika to dobry zwyczaj. Znacznie zwiększa poziom higieny na siłowni, a tym samym sprawia, że samemu ćwiczącemu jest bardziej komfortowo. Korzystajmy z niego zarówno do otarcia czoła, jak i jako podkładki na sprzęty, z którymi mamy dużą styczność, np. ławeczki lub maty. Tutaj też porada dla osób korzystających dużo z mat treningowych, np. podczas zajęć grupowych: zabierajcie swoje maty na zajęcia, jeśli tylko macie taką możliwość. Nic nie zapewni większej higieny niż własny sprzęt.

Czy poprawianie techniki obcej osoby jest akceptowalne, czy lepiej tego unikać?

Poruszamy delikatny temat (śmiech). Nikt nie lubi być poprawiany, kiedy o to nie prosi, dlatego powinniśmy wykazać się sporym wyczuciem, jeśli chcemy udzielić rady. Po pierwsze, pozwólmy sobie robić błędy – jeśli ktoś się nie krzywdzi przy wykonywaniu ćwiczenia, to nie męczmy go książkową poprawnością. Po drugie – zakładajmy, że my sami możemy nie wiedzieć, dlaczego dana osoba robi ćwiczenie w taki, a nie inny sposób. Może to „dziwne” ćwiczenie jest specyficzne dla jakiejś dyscypliny lub niedoskonałe wykonanie danego ruchu wynika z jakichś ograniczeń ćwiczącego? Po trzecie – kiedy już czujemy, że to dobry moment na „wejście” komuś w trening, uprzejmie zapytajmy, czy w ogóle życzy sobie rady z naszej strony. Jeśli się zgodzi – świetnie! Jeśli nie – ugryźmy się w język.