Miuosh: „Już nie czuję się raperem”

Rozmowa z Miuoshem to zawsze konkret. Zaskakuje wyrazistością. Przy okazji wywiadu i podcastu Grand Questions dla GQ Poland usłyszałem od niego kilka mocnych rzeczy: o uszanowaniu tradycji, kultury, także tej śląskiej, stylu, ojcostwie, wpływie AI na muzykę i artystów. Było o prawdzie i twórczym życiu. I od tego zaczniemy.

– AI nie będzie komponować dzieł, które z kimś zostaną – twierdzi Miuosh. – Jasne, jako ciekawostka istnieją, ale znikną, bo muzyka jest językiem ludzi. To oni ją tworzą, a ona o nich opowiada. AI nie zagra koncertu. Nie zrobi afery w klubie, nie będzie miało siedmioro dzieci z jedną kobietą, a trojga z drugą ani nie okaże się przy tym, że jest homoseksualne i wybiera związek z facetem. A żywi muzycy nie takie rzeczy mają na koncie. Oni i ich muzyka tworzą historie, a nie tylko piosenki.

Jaka jest historia muzyka Miłosza Boryckiego? Od lat udowadnia, że jego twórczości nie da się zaszufladkować. Zaczynał od rapu, ale konsekwentnie poszerza artystyczne horyzonty, eksplorując nowe style. Pisał muzykę do teatru, aranżował kompozycje wielu, także młodym, artystom, działał z różnymi orkiestrami, aż w końcu nawiązał wieloletnią współpracę z legendarnym Zespołem Pieśni i Tańca „Śląsk”.

Wszystko zaczęło się od potrzeby opowiedzenia historii inaczej – z szacunkiem do tradycji i otwartością na odkrywanie nowych gatunków muzycznych, a także bez pośpiechu i kalkulacji pod streamingowe algorytmy. Projekt Miuosha i zespołu Śląsk – „Pieśni Współczesne” – szybko podbił

serca słuchaczy w całej Polsce, stając się jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych ostatnich lat. Obie jego części – tom I i II – połączyły folklor z muzyką miasta, przekładając mitologię i śląską tradycję na język współczesności. Fundamentem projektu jest autentyczność i dotarcie do szerokiej grupy odbiorców mimo zakorzenienia w lokalnej historii.

Utwory z obu tomów wybrzmią razem po raz pierwszy i ostatni 20 czerwca na Arenie Katowice podczas wyjątkowego koncertu „Pieśni Współczesne – Antologia”. Na potrzeby spektaklu są tworzone scenografia i oprawa wizualna, które sprawią, że publiczność stanie się świadkami niezwykłej muzycznej opowieści. Na scenie wystąpi ponad 130 artystów, m.in.: Krzysztof Zalewski, Kwiat Jabłoni, Paweł Domagała, Ralph Kaminski, Kayah, Natalia Szroeder, Błażej Król, Natalia Grosiak, Igor Herbut, Igo, Laboratorium Pieśni, Maciej Musiałowski, Tomasz Organek, Julia Pietrucha, Dawid Tyszkowski, Wiktor Waligóra, Piotr Zioła.

– Lista płac jest potężna – podsumowuje moją wyliczankę Miuosh.

– Brzmi to, jakby bolało.

– Nie, mnie to nie boli, mnie to cieszy. Nie robię tego dla budżetu. Robię to dla publiczności, a także wykonawców, bo wiem, jak wspominają ten projekt. Wiem, co Kaśka Nosowska przeżywała, jak po prostu wybuchła płaczem. Inni byli podobnie wzruszeni. Zagraliśmy ponad 80 koncertów z tymi piosenkami. Czas na wielką puentę. Cieszę się, że mogę znowu zaprosić wszystkich artystów, oni też zasługują na to wydarzenie. Żaden nie jest tylko wykonawcą. Są częścią tego projektu, głosem tych emocji, utożsamiają się z tym, o czym śpiewają. Każdy koncert z nimi to dla mnie wyjątkowe przeżycie – nie jestem sobie w stanie wyobrazić, co będziemy czuć podczas tego ostatniego.

To wielkie podsumowanie, wielkie święto nie mogłoby się odbyć nigdzie indziej niż w Katowicach. Mieście, z którym Miuosh jest związany nierozerwalnie. – Nie umiałbym nigdzie inaczej żyć. I to nie tak, że bym nie chciał czy nie mógł, ale po prostu bym nie umiał. Moi rodzice się tu urodzili, troje z czworga dziadków się tu urodziło i wychowało i – idąc dalej – sześcioro z ośmiorga pradziadków. Więc tak, to jest moje miejsce na ziemi. Mój sposób myślenia, mój język, mój słuch, moja wrażliwość, moje obrazki. Wszystko jest stąd. To przywilej, że mogę mieszkać w miejscu totalnie innym niż reszta kraju. Patrzę czasem na Katowice i myślę, jak dobrze, że Kora, moja córka, będzie tu dorastać. Kiedy ja byłem młody, było tu zupełnie inaczej. Dwadzieścia lat temu ludzie bali się przyjechać pociągiem do Katowic i wyjść na dworzec przez to, co się działo dookoła, a teraz to jest jakiś obłęd moim zdaniem. Oglądam tę zmianę i cieszę się, że moja córka jest pokoleniem, które skorzysta z tego wszystkiego: od nowoczesnej architektury po zadbaną zieleń, parki, skwery, miejsca, w których jest życie. Także kulturalne, kreowane przez wrażliwych ludzi z wielką pasją.

– Myślisz o sobie, że wciąż jesteś raperem?

– Nie. Żegnam się z rapem. W tym roku bardzo chciałbym się pożegnać. Marzę o trylogii krótkich albumów, takich po pięć, sześć numerów. Chciałbym, żeby ukazywały się jesienią, w tych miesiącach, w których zawsze wydawałem płyty. I żeby wiosną pożegnać się krótką trasą albo większym koncertem. I powiedzieć: słuchajcie, 26 lat robiłem rap. Lubiliście to, ale już nie czuję się raperem, nie widzę się z mikrofonem na scenie, szczególnie rapującym te utwory, które napisałem wcześniej. Mam dziś zupełnie inne emocje. I chciałbym po prostu zostać przy muzyce, przy tekstach, przy robieniu piosenek. Ale rapowo… no, ja już jestem starszym panem.

W jakiej formie jest Miuosh? Sprawdźcie na koncercie na Arenie Katowice czy podcaście Grand Questions.

Materiał oryginalnie ukazał się w trzecim numerze magazynu GQ Poland.