Zamach, który może zmienić świat. „Bez litości” Grzegorza Kapli nie daje zasnąć

Zarówno Forsyth, jak i Clancy umieli budować napięcie. Ale nasz redakcyjny kolega Grzegorz Kapla ma coś więcej. Język, którym zręcznie opisuje pościgi, międzynarodowe afery, a także czułe sceny między ludźmi zwykłymi i niezwykłymi. 

Z Warszawy na Kreml

Punktem wyjścia powieści jest z pozoru rutynowa policyjna obserwacja. Podkomisarz Suszczyńska i aspirant Kosiński śledzą ukraińskiego gangstera, kiedy sytuacja niespodziewanie wymyka się spod kontroli. Chwilę później ulicami skutej lodem Warszawy pędzi pościg, który okazuje się jedynie początkiem znacznie większej układanki. A ci, którzy wydają się wrogami, niekoniecznie nimi są.

Równolegle akcja przenosi się na zasnuty śniegiem Kreml. W gabinetach najbliższych współpracowników Władimira Putina zapada decyzja, która może całkowicie zmienić układ sił w Europie. Gdy wojna w Ukrainie utknęła w impasie, a Zachód sprawia wrażenie coraz bardziej podzielonego, Rosja przygotowuje operację o skali, której konsekwencje mogą wykraczać daleko poza pole bitwy. Jedyną osobą zdolną zatrzymać ten plan jest człowiek, który sam staje się celem rosyjskich służb i musi uciekać z Moskwy. Aktualność tej historii jest niesamowita i tym bardziej nie pozwala się oderwać. Czytając, po prostu wiemy, jak realne i prawdopodobne dzieją się tam historie. 

Grzegorz Kapla umiejętnie łączy kilka gatunków – policyjny kryminał, thriller szpiegowski i political fiction. Nie brakuje tu tajnych operacji, agentów działających po obu stronach konfliktu, politycznych intryg i napięcia budowanego wokół ludzi znajdujących się na samym szczycie władzy. I mamy coś, co nas dziś naprawdę przeraża – współczesne lęki związane z wojną hybrydową, dezinformacją i geopolityką, dzięki czemu fikcja momentami wydaje się zaskakująco bliska rzeczywistości.

Czuły narrator

I na końcu, ale dla mnie zawsze na początku. Język. Pracujemy razem od lat. Nie jest dla mnie zaskoczeniem ogromna czułość, jaką Grzegorz Kapla ma dla ludzi, i jak potrafi opowiadać o uczuciach. Autorzy kryminałów rzadko to mają. Czasem świetnie opisują szpiegowskie intrygi, ale rozsypują się przy emocjonalnych scenach. Kapla jest tu świetny.

Zobaczcie sami: „Olga zamilkła. Przypomniała sobie pierwsze spotkanie z ojcem Kasi. Ten moment, w którym jeszcze się o tym nie ma pojęcia, a już się jest zakochanym. Twoje oczy to wiedzą, twoje żyły to wiedzą, bo masz już inny puls, twoja skóra to wie, bo staje się ciepła w kilku miejscach. Twoje włosy to wiedzą, ale ty tego jeszcze nie ogarniasz. I nic cię nie ocali”.

To właśnie ten język sprawia, że „Bez litości” czyta się jeszcze lepiej niż scenariusz wysokobudżetowego serialu politycznego. Pełniej. Piękniej. 

Fani „Dnia Szakala”, powieści Toma Clancy'ego czy współczesnych thrillerów szpiegowskich znajdą tu wszystko, czego oczekują: dynamiczną akcję, zwroty wydarzeń, wyścig z czasem i pytanie, które w tego typu historiach zawsze wybrzmiewa najmocniej: „czy jedna kula rzeczywiście może zmienić bieg historii?”. Fani emocjonalnej literatury poznają tu prawdziwie ludzkich bohaterów, uwikłanych w skomplikowane emocje, które ciężko czasem nazwać. Ale Kapla umie je opisać.