Igrzyska 2026: Klaudia Adamek i Linda Weiszewski – bardzo szybkie, gotowe na więcej!

Kiedy po nieszczęśliwym wypadku Lindzie musieli usunąć kawałek palca, poprosiła lekarzy o włączenie utworu „Bohemian Rhapsody”. Klaudia od czasów juniorskich nie rozstaje się ze swoim talizmanem-maskotką: pluszowym prosiakiem. Linda Weiszewski i Klaudia Adamek zostały pierwszymi polskimi bobsleistkami, które wystartują w zimowych igrzyskach olimpijskich we Włoszech. Klaudia będzie również drugą zawodniczką w historii, która wystąpiła zarówno na letniej, jak i zimowej olimpiadzie.

– Jakie to uczucie jechać w lodowej rynnie 130 km/h? Trochę jak przejazd rollercosterem. Tylko że to ja nim steruję, a nie maszyna – mówi GQ Poland Linda Weiszewski, pilotka polskiej drużyny bobsleistek.

– Dzięki bobslejom wreszcie poczułam się sportowo doceniona. Mimo że nadal kocham lekkoatletykę, tam nie zawsze tak było – dodaje Klaudia Adamek, rozpychająca reprezentacyjnej dwójki bobslejowej.

Klaudię znają bardzo dobrze kibice lekkoatletyki. Do niedawna jedna z najlepszych polskich sprinterek, rywalizowała z najszybszymi kobietami na świecie. W 2021 roku spełniła największe marzenie każdego sportowca – pojechała na igrzyska olimpijskie do Tokio, gdzie biegła w sztafecie 4x100 metrów obok innej polskiej gwiazdy, Ewy Swobody. Ale po powrocie z igrzysk zaczęły się problemy z formą i motywacją.

– Mimo porażek i trudnych momentów nie wyobrażałam sobie świata bez biegania. Lekkoatletyka jest i będzie moją pierwszą wielką miłością. Ale doszłam do momentu, kiedy trenerzy zaczęli obsesyjnie kontrolować moją wagę. Zamiast myśleć o startach, moim głównym problemem było bieganie po lekarzach i sprawdzanie, dlaczego nie chudnę. Do tego dochodziły problemy hormonalne i nieustanne branie leków, żeby jakoś zbić wagę. Dotarłam do momentu, kiedy byłam zwyczajnie w świecie wykończona. A kiedy organizm się blokuje, głowa także przestaje funkcjonować. Pod koniec po prostu nie chciałam już chodzić na treningi. I właśnie wtedy odebrałam telefon od trenera z propozycją przejścia do bobslejów. Postanowiłam zaryzykować. To pozwoliło mi odrodzić się na nowo. Już po kilku treningach poczułam, że jestem znowu doceniana, nikt nie szuka we mnie minusów – mówi Klaudia w rozmowie z GQ Poland.

W bobslejowej dwójce została rozpychającą. Jej zadanie polega na wspólnym z pilotką rozpędzeniu ważącego 165 kg boba, przebiegnięciu około 20 metrów i błyskawicznym wskoczeniem do środka. Później już tylko może liczyć na umiejętności koleżanki z zespołu. Jadąc blisko 150 km/h, Klaudia widzi przed sobą tylko skulone plecy Lindy. Wszystko trwa około minuty. Tętno u zawodniczek szybuje wtedy do maksimum.

– Z pierwszego mojego zjazdu właściwie pamiętam tylko tyle, że po prostu mocno się trzymałam. Poczułam takie mocne uderzenie adrenaliny, że to zaburzyło moje myślenie. Teraz, po tylu wspólnych zjazdach, po prostu trzymam kciuki za Lindę, żeby pięknie pojechała. Wiem, że jest świetną pilotką, która wyratuje nas z każdej opresji – opowiada Klaudia.

Linda Weiszewski nie wyobraża sobie zamiany ról. Dla niej kluczowa jest kontrola nad tym, co dzieje się na torze.

– Nigdy w życiu nie siedziałam z tyłu jako rozpychająca. I nie ma mowy, żeby to się zmieniło. To kwestia mojej natury. Ufam tylko sobie. Mam nawet problem, żeby jechać w samochodzie na siedzeniu pasażera. Adrenalina? Oczywiście jest uzależniająca. Nawet w wolnym czasie szukam prędkości. Czasami jeżdżę na motocyklu, w samochodzie też niestety mam dość ciężką nogę – opowiada 26-letnia zawodniczka z Torunia.

Linda urodziła się w Niemczech. Tata grał tam w piłkę nożną w niższych ligach klubu z Mönchengladbach. Później jej rodzina przeniosła się do Polski. Od dzieciństwa ciągnęło ją do sportów uznawanych na męskie. Najpierw poszła śladami taty – zainteresowała się piłką nożną. 

– Byłam dobrą, a może nawet bardzo dobrą juniorką. Najszybsza na boisku, przeganiałam nawet chłopaków. Najczęściej grałam właśnie z nimi, nie było wtedy zbyt wielu klubów kobiecych. Po przeprowadzce do Polski zamieszkaliśmy w Toruniu. Nie miałam szans rozwijać się w futbolu kobiecym. Tata powiedział wtedy: „W piłce kobiet pieniędzy nie będzie, idź do tej lekkoatletyki”. Zaczęłam biegać sprinty i startować w siedmioboju. Pamiętam, że jako młodziczka stanęłam nawet na starcie z Klaudią. Ona wygrała, a ja dobiegałam jako szósta. Później były sporty pożarnicze. Zostałam nawet mistrzynią świata, indywidualną i drużynową. Zanim pojawiły się bobsleje, po drodze było jeszcze rugby. Jak widać, jestem specjalistką w niszowych dyscyplinach – mówi Linda.

– Zaznaczmy to od razu. Bobsleje to jedne z najniebezpieczniejszych dyscyplin na świecie – tłumaczy Mirosław Cygan, dyrektor sportowy Polskiego Związku Bobslei i Skeletonu – na światowych torach zdarzały się nawet wypadki śmiertelne. Najwięcej wspólnego z bobslejami mają chyba wyścigi Formuły 1. Dlatego jestem pełen podziwu dla obu dziewczyn, bo każdy przejazd wiąże się z ogromnym stresem. Trzeba umieć zapanować nad ciałem oraz błędnikiem. Do bobslejów nie trafiają przypadkowi zawodnicy. Najczęściej są to sportowcy, którzy postanowili spróbować swoich sił w innej dyscyplinie.

Jak bardzo jest to niebezpieczny sport, Polki przekonały się podczas swojego debiutu w Pucharze Świata. Na jednym z zakrętów bob przewrócił się i przez kilkadziesiąt metrów ślizgał się na boku aż do mety. Linda i Klaudia wyszły z wypadku tylko mocno poobijane.

Mniej szczęścia Linda miała podczas ubiegłorocznych mistrzostw świata w Lake Placid w USA. Po treningu, podczas przenoszenia sprzętu, w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności płoza od bobsleja odcięła jej palec. Linda sama go odnalazła leżącego między kufą a płozami. Była potrzebna natychmiastowa operacja obcięcia wystającej kości i naciągnięcia reszty skóry. Poprosiła o znieczulenie miejscowe i … włączenie ulubionego utworu – „Bohemian Rhapsody” grupy Queen. Ta piosenka towarzyszy jej zawsze przed startem.

Po takiej strasznej kontuzji wiele zawodniczek miałoby problem z powrotem do wyczynowego sportu. Kiedy Linda po operacji zobaczyła swój obcięty palec, w pierwszej chwili po prostu się rozpłakała. Kiedy leżała w szpitalu, napisała do niej była mistrzyni olimpijska Laura Nolte, która startowała w bobslejach bez czterech palców: „Masz się nie załamywać i wracać do sportu”. Pomogło.

– Cóż, to tylko kawałek palca. Straciłam resztę sezonu, ale najbardziej się bałam, że nie będą mogła trenować na siłowni, nie będę mogła złapać sztangi całą dłonią. Musiałam się od nowa nauczyć dźwigać ciężary. Ale nie jest źle. Mój personal best: 140 kg w przysiadzie, w zarzucie 95 kg i 67,5 kg w rwaniu. Palec jeszcze czasami boli, szczególnie na mrozie. Nie daj Boże, jak czasami uderzę się w niego w bobsleju… – mówi Linda.

Obie zawodniczki zaczynały w sportach indywidualnych, ale bobsleje to sport wybitnie zespołowy. Ze sprintem łączy je tylko to, że przez większość czasu trenują, a sam start trwa tylko kilkanaście sekund. Poza sezonem dziewczyny trenują… nad morzem. W Cetniewie, gdzie jest zainstalowany trenażer, na którym mogą trenować rozbieg. Większość czasu spędzają poza Polską, gdzie mogą korzystać z profesjonalnych torów. Linda i Klaudia liczą, że mimo mniejszego doświadczenia na igrzyskach olimpijskich będą rywalizowały z najlepszymi zespołami. Nie zawsze też mogą polegać wyłącznie na własnych umiejętnościach. Na wynik wpływ ma pogoda, odpowiednie smarowanie płoz czy dyspozycja dnia. Oprócz treningów siłowych i szybkościowych zawodniczki regularnie pracują z psychologiem sportowym. Bez tego trudno jest rywalizować na najwyższym poziomie.

– To sport wymagający maksymalnej koncentracji, a o sukcesie decydują naprawdę detale. Mały błąd sprawia, że murowane faworytki mogą zakończyć wyścig na ostatnim miejscu – mówi Marcin Kwiatkowski, psycholog sportowy kadry. – W bobslejach liczą się przede wszystkim: czas reakcji, umiejętność kontroli stresu oraz tzw. czucie stawowo-mięśniowe. Najważniejsze są predyspozycje indywidualne, umiejętnie znalezienie balansu między nadmierną brawurą a zbytnią ostrożnością. Linda i Klaudia mają zupełnie inne profile psychologiczne. Dlatego tak świetnie się uzupełniają. Cieszę się, że dzisiaj polskie bobsleje mają właśnie kobiecą twarz.

Po świetnym starcie w Pucharze Świata w Innsbrucku dziewczyny zdobyły wymagane kwalifikacje i przypieczętowały swój udział w igrzyskach olimpijskich w Mediolanie i Cortinie D’Ampezzo. Klaudia zapisze się jako druga zawodniczka na świecie, która ma za sobą starty w obu igrzyskach. Podczas zawodów ma z sobą zawsze swój talizman – pluszowego prosiaka, którego kiedyś przypinała do torby lekkoatletycznej, a teraz bobslejowej. Ma przynosić szczęście i chronić przed kontuzjami.

– Polscy kibice kochają wyścigi samochodowe i często jeżdżą na zawody F1. Jeśli tak kochają prędkość, to powinni zimą oglądać bobsleje. Na żywo to robi naprawdę niesamowite wrażenie – zachęca Klaudia Adamek.

Pierwsze zawody bobslejowe na igrzyskach olimpijskich rozpoczną się 15 lutego 2026 roku.