Djed Spence nie zagra w finale mundialu, ale i tak zapamiętamy go na długo

Djed Spence – zapamiętaj to nazwisko. Piłkarz Tottenhamu znany był głównie entuzjastom Premier League. Chociaż początki były trudne, a piłkarz wielokrotnie był wypożyczany do innych klubów to finalnie zaliczył swój redemption arc. Szybki, wysoki i zwinny wahadłowy obecnie radzi sobie znakomicie w zespole z północnego Londynu. Jest uwielbiany przez kibiców i doceniany za etykę pracy.

Na mundialu zaczynał jako rezerwowy, ale później wskoczył do wyjściowego składu – z wyjątkiem 1/8 z Meksykiem i ćwierćfinału z Norwegią. Zawsze pokazywał się z solidnej strony, chociaż to właśnie w spotkaniu z Argentyną zbierał najwięcej pochwał. 

Kilkukrotnie powstrzymywał groźne ataki Albicelestes. Zaliczył genialną interwencję wślizgiem ratując Anglię od utraty gola przy akcji Giuliano Simeone. Był aktywny w ofensywie i świetny w destrukcji. Wygrywał solowe pojedynki, nie popełnił błędu i tym samym był wymieniany jako jeden z czołowych piłkarzy Thomasa Tuchela, nawet pomimo porażki. Prawdziwy wojownik.

Tytan pracy

Djed Spence pięknie przedstawił się szerokiej publiczności. Powrót do Tottenhamu w pełnej chwale. Przyszły sezon zapowiada się jako totalnie nowe rozdanie. Szczególnie, że Spence to niezwykły pracuś. Co prawda obdarzony sporym talentem, ale poparty ciężką i żmudną pracą. Piłkarz ma znakomite warunki fizyczne i dba o każdy detal. Wie, że konsekwencja i dyscyplina zaprowadzą go na szczyt. Dlatego sumiennie realizuje plan zamiast skupiać się na negatywach.

Nikt nie spodziewał się, że Tuchel powoła go na mistrzostwa świata. Nie dość, że znalazł się w kadrze to wskoczył do pierwszego składu. Doskonale wiadomo, jak ogromna konkurencja panuje wśród angielskich piłkarzy. Gra w kadrze jest gigantycznym wyróżnieniem, a pominięcie dotyka nawet największe gwiazdy. Przykładem brak Cole’a Palmera czy Phila Fodena. 

Tym bardziej trzeba docenić drogę, jaką przeszedł Spence. Dorzucę jeszcze, że pod koniec klubowego sezonu złamał szczękę i przez chwilę musiał występować w specjalnej masce, która jeszcze mocniej podkreślała jego oddanie i poświęcenie. Aura.

Tylko spokój go uratuje

25-letni piłkarz nie robi wokół siebie zbędnego szumu. Podobnie jak Mikel Oyarzabal jest raczej introwertycznym i zdystansowanym człowiekiem. Nie robi za atencjusza, tylko działa w ciszy. Skutecznie i bez oznajmiania światu, że nieustannie ciśnie na siłowni albo wprowadził innowacyjną dietę. Mniej słów, więcej działania. To procentuje, bo nagle dziennikarze i komentatorzy zaczęli zauważać realną różnicę. 

Broniła się sama gra i sposób, w jaki Djed Spence podchodzi do swojej kariery. Spokojny wizerunkowo, ale pozostawiający na boisku całe serce. Widać to było również w meczu z Argentyną, gdzie motywował cały zespół i był maksymalnie zaangażowany w walkę o awans. Pełen profesjonalizm i zrozumienie pracy zespołowej. Spence to idealny piłkarz pod względem budowania atmosfery w składzie: bezproblemowy, zaangażowany i oddany sprawie. 

Djed Spence kuma modę

Anglik ma 25-lat i idealnie wpasowuje się w archetyp młodego, kumatego pod względem stylu piłkarza. Unika wielkich logosów i przaśnego blichtru. Nadal lubi nieco bardziej luksusowy streetwear, ale w bardziej minimalistycznym wydaniu. Kuma trendy, ale nie jest clout chaserem. Autentycznie i w dobrym guście. Podobnie zresztą, jak jego młodszy kolega z zespołu, Jude Bellingham. Świadomi i stylowi młodzi mężczyźni.  Idealne wzorce do naśladowania przez młodocianych fanów oraz obiekty westchnień.

Spence ma coś z wyciszonego rapera. Nie jest tak maksymalistyczny w kontekście akcesoriów, ale lubi wyluzowany, miejski styl. Świetnie wygląda też w klimacie high fashion i ubrań w stylu Kith czy Aimé Leon Dore. Jednym słowem: ma swag. 

Wygląda dobrze we wszystkim, ale nie próbuje się przebierać, tylko dopasuje outfit do okazji i doskonale żongluje różnorodnymi klimatami. Jest przystojny, dobrze zbudowany i kultywuje dobre wartości. Wspomniana dyscyplina, ciężka praca, ale też dbanie o siebie i swój stan psychofizyczny. Bohater, o którego nikt nie prosił, ale każdy potrzebował.