Luz i dystans. Startuje nowa kolekcja IKEA PS

Tegoroczna odsłona również opiera się na tej idei. Jednym z prezentowanych projektów był fotel autorstwa Mikaela Axelssona inspirowany klasycznymi modelami z lat 60. – ze stalową ramą i miękkim siedziskiem. Tym razem jednak siedzisko jest dmuchane, dzięki czemu mebel można spakować do płaskiego pudełka. Każdy kupujący otrzymuje także pompkę do samodzielnego nadmuchania fotela.

Drugim projektem była lampa zaprojektowana przez hiszpańskiego architekta Lexa Potta, którą można wyginać na różne sposoby – tak, by dawała światło odbite od sufitu albo pełniła funkcję lampy do czytania. Jej autor, przyznał z humorem, że po raz pierwszy jego mama powiedziała mu, że rozumie, czym się zajmuje. To zdanie dobrze oddawało ducha IKEA PS.

Trzecim projektem była drewniana ławka polskiej projektantki Marty Krupińskiej, osadzona na płozach niczym bujany fotel. Inspiracją stał się ruch wspólnego kołysania się podczas Oktoberfest, kiedy ludzie siedzą obok siebie na długich ławach. W projektach było więc sporo humoru, dystansu i swobody – i dokładnie taka atmosfera towarzyszyła całemu wydarzeniu.
 

Mediolański targ

Pierwszego wieczoru najważniejsze osoby globalnej struktury IKEA – dyrektorzy zarządzający, szefowie designu i produktów spotkali się w niedużej kafejce z projektantami i pracownikami, po chwili stali już na ulicy, jak to w Mediolanie jest w zwyczaju, jedząc eksperymentalne przekąski, jak choćby fioletowe lody z frytkami. Następnego dnia spotkanie pod hasłem „Food For Thought” przeniosło się na ukryty wśród mediolańskich kamienic dziedziniec, gdzie zaaranżowano kolorowy targu. Stragany obłożono tkaninami IKEA, a pomiędzy prostymi, funkcjonalnymi i ekologicznymi produktami pojawiły się nawet lizaki Chupa Chups o smaku klopsików IKEA – rozwinięcie primaaprilisowego żartu, który okazał się tak popularny, że trafił do rzeczywistej produkcji. Lizaki są do zdobycia we wszystkich sklepach w Polsce 13 czerwca (tylko ten jeden dzień!).

W tym roku IKEA dużo uwagi poświęcała jedzeniu i kuchni jako centrum życia domowego. Marka zaprosiła pięciu projektantów wnętrz i pięciu szefów kuchni z różnych części świata do stworzenia wspólnych instalacji pokazujących różne sposoby jedzenia w domu. Punktem wyjścia była obserwacja, że dziś nie jemy wyłącznie przy stole.

Twórczynie z Meksyku, Maye Ruiz i Rosio Sanchez stworzyły w salonie rodzaj domowego sanktuarium inspirowanego atmosferą XVII-wiecznych klasztorów – pełnego kolorów, tkanin i tajemniczego światła. 

Inna przestrzeń przypominała plac zabaw albo dziecięcy pokój, podkreślając, że wspólne jedzenie może być zabawą. W projekcie Lydii Chan i Alessandry Lauria’y królowała pasta – włoskie danie, które każdy lubi. 

Jeszcze inna instalacja autorstwa Charlotte Taylor i Bena Lippeta przedstawiała sypialnię przeznaczoną również do spożywania posiłków – ku zaskoczeniu prowadzącego spotkanie większość uczestników spotkania przyznała, że rzeczywiście zdarza im się jeść w łóżku. 

Z kolei kuchnia inspirowana kuchniami babć w Indiach i Mediolanie – autorstwa Mehek Malhotra i Maurizio Tentella – pełna intensywnych kolorów, wzorów i energii, pokazująca projektowanie jako wyraz radości życia była najbardziej wyrazista.
 

Czego naprawdę potrzebujemy

Najważniejsze wydawało się jednak coś innego: uważna obserwacja codziennych potrzeb użytkowników. Projektowanie nie było tu pokazem aspiracji ani luksusu, ale próbą zrozumienia, jak naprawdę żyjemy.

To szczególnie wyraźnie kontrastowało z atmosferą tegorocznego Milan Design Week. Wiele osób zwracało uwagę, że wydarzenie osiągnęło punkt przesytu – liczba marek, instalacji i odwiedzających była tak duża, że zamiast oglądać wystawy, większość czasu spędzało się w kolejkach. W świecie coraz bardziej spektakularnych, wyrafinowanych prezentacji IKEA wypadła zaskakująco naturalnie: bez zadęcia, z autoironią i dużym dystansem do siebie.

Najlepiej było to widać późnym wieczorem w Bar Basso – legendarnym miejscu spotkań mediolańskiego tygodnia designu. Po całym dniu prezentacji okazało się, że stojąc na chodniku rozmawia się swobodnie z szefami designu i globalnych struktur IKEA jak ze znajomymi. I właśnie ta autentyczność wydawała się największą siłą całego spotkania.