Więcej niż muzyka. Jak widać festiwale?

Jak można zatrzymać festiwalowe emocje? Wystarczy w odpowiednim momencie nacisnąć spust migawki. – Moje ulubione zdjęcie to takie, które pokazują publiczność od strony sceny. Jest coś wyjątkowego w dziesiątkach tysięcy osób śpiewających słowa artysty – mówi Dorota Szulc, fotografka. Na festiwalach robi zdjęcia nie tylko gwiazdom, ale przede wszystkim publiczności. – Uwielbiam tę masę uśmiechów, osoby wyrażające siebie, takimi jakimi są, gdy nic ich nie ogranicza.

Letnie festiwale stały się współczesną formą eskapizmu. W słodkim oderwaniu od rzeczywistości pomagają dostawcy dopaminy: zarówno dźwiękowi, jak i estetyczni oraz sensualni. Dlatego tak ważna w czasie festiwali jest spójność warstwy muzycznej z wizualną. Nie chodzi tylko o oprawę, dekoracje, branding czy animacje wyświetlane podczas koncertu. Równie istotne może być to, jak wygląda publiczność i jakim językiem wizualnym się posługuje.

Wzmocnić dźwięk

Key visual, czyli identyfikacja graficzna, buduje tożsamość festiwalu na równi z muzycznym line-upem. Ciężko wyobrazić sobie metalowy koncert w cukierkowej aranżacji czy trapową delikatność, kiedy wychodzisz poturbowany z mosh pitu.

Zdaniem Doroty Szulc fantastycznym tematem do obserwacji są różne grupy społeczne, które pojawiają się na festiwalach. – Analogicznie do występów artystów reprezentujących odmienne gatunki i odrębne wizerunki na ich koncertach pojawiają się tłumy stanowiące różnorodny motyw do zdjęć – mówi.

Im bardziej wydarzenie jest mainstreamowe, tym do szerszego grona odbiorców jest przeznaczone. – Najciekawsze identyfikacje festiwali zazwyczaj wiążą się z mniejszą skalą, niszowością oraz węższą tematyką muzyczną – mówi Maciej Przężak, znany jako Pwee3000, odpowiedzialny za tegoroczną identyfikację wizualną Clout Festival.

Pytam go o to ostatnie. – Ten festiwal zawsze był o surowej energii młodych ludzi – lekko chaotycznej, ale pozytywnej. Widać ją w dynamicznych animacjach promujących wydarzenie, a także w celowo zabrudzonej estetyce – zdradza. Co było dla niego najważniejsze przy tworzeniu? – Emocje, które nasuwają się po spojrzeniu na jakikolwiek element komunikacji wizualnej festiwalu. Jeśli jest ona unikatowa i szczera, będzie dobrze rezonować z odbiorcami i pozostanie z nimi na długo – mówi Przężak.

Podobnie postrzega to Michał Niedźwiedzki, Enzym, założyciel studia kreatywnego Ufoslide, odpowiedzialnego za animację i aftermovie dla festiwali Clout czy Bittersweet, a także na koncertach Maty, Sobla czy Szpaka. – Nasze materiały mają mieć energię i tempo, które nie pozwolą oderwać wzroku, ale jednocześnie nie będą chaosem dla chaosu – opowiada. Animacje sceniczne to nie tyle treść do oglądania, ile środowisko, w którym widz przez pewien moment żyje. – Grafika nie powinna konkurować z występem artysty, tylko go wzmacniać.

Bez powtórki

Jak nie stracić szansy na idealne ujęcie? Jakub Szarzyński, który jako fotograf pracował m.in. na Open’erze, Zorzy czy podczas Clout, doskonale wie, że odpowiedź wcale nie jest prosta. – Balansuję między wypracowaną estetyką a klimatem, jaki spotkam na miejscu. Są momenty, w których warto podbić i zapytać ludzi o zdjęcia, ale dzieją się również historie, które można „zabić”, bezpośrednio prosząc o fotę – uważa.

Zbliżający się sezon letnich festiwali to przepiękny okres, w którym będziemy grupowo tworzyć wspomnienia. Przeżywać koncerty wyczekiwanych zespołów i muzycznych idoli. Krzyczeć, śpiewać, tańczyć. Doświadczać muzyki w pełnym jej wymiarze, czyli w towarzystwie wizualizacji, świateł, fleszy, stroboskopów, transparentów. Nosząc dumnie skrupulatnie przygotowane outfity podczas tych chwil, które wypalą się później na kliszy i staną obiektem sentymentalnych westchnień. Na festiwal jedziesz dla muzyki, ale wracasz z obrazami. Nie czekaj, zamawiaj wymarzony karnet.