Bycie ojcem ma swag

Justin Bieber, Earl Sweatshirt, Dijon i Dominic Fike wydali albumy, w których po raz pierwszy publicznie poruszają kwestie związane z ojcostwem. A to zmieniło ich nieodwracalnie: od egzystencjalnych rozterek, przez docenienie prostych momentów, po zmianę gwiazdorskiego, intensywnego trybu życia. Przez pryzmat tegorocznych albumów opowiadają o rodzicielstwie z wielu różnych perspektyw i wykorzystują do tego różnorodne muzyczne chwyty.

W czasach nieustannej pogoni za karierą rodzicielstwo często jest kojarzone z nieodzowną utratą: autonomii, młodości czy potencjału. Rezygnacja z posiadania dzieci bywa w pełni świadomą decyzją – szczególnie w obliczu niekończących się kryzysów i obaw.

O ile mainstreamowi muzycy na brak ekonomicznej stabilności nie mogą narzekać, o tyle w kontekście nienasycenia sukcesami jest to ciekawsza dyskusja. W 2025 roku kilku topowych artystów postanowiło, że nie tylko spłodzi potomków, lecz także poświęci im najnowsze wydawnictwa. Ojcostwo stało się fundamentem, na którym zbudowali koncept swoich albumów: odmiennych stylistycznie, pod względem wizji rodzicielstwa lub zmian, jakie wprowadziło w ich dotychczasowym życiu.
 

Jak brzmi ojcostwo?

„Live Laugh Love” to przewrotny tytuł, patrząc na dokonania Earla Sweatshirta, który dotychczas był kojarzony z ponurym klimatem. Jak widać, rola ojca zdecydowanie mu służy, bo piąty longplay w dorobku to co prawda refleksyjna, ale celebracja bieżącego życia. W wywiadach kilkakrotnie odwoływał się do nazwy, podkreślając, że żart obrócił się przeciwko niemu, a posiadanie dziecka to poważna i zarazem wspaniała sprawa. I że nie wyobrażał sobie, że błahe i niegdyś wyśmiewane hasło stanie się nagle prawdą objawioną: proste, lecz prawdziwe.

Z członkiem Odd Future łączy mnie nie tylko rocznikowe braterstwo, lecz także wiele spostrzeżeń w kontekście rzeczywistości i podejścia do życia. W wywiadzie dla magazynu „Living Proof” podkreślał zresztą, że aby w pełni pokochać dziecko, musiał najpierw pokochać siebie: doceniać wsparcie bliskich, nie być dla siebie zbyt surowym i mieć świadomość własnej wartości. Symboliczną klamrą jest ostatni na płycie utwór „exhaust”, w którym oddaje hołd zmarłemu ojcu, poecie Keorapetse Kgositsile, rapując, że przekazał dziecku jego wygląd i imię. Dla „Ssense” wspominał zresztą, że posiadanie dziecka stało się dla niego łącznikiem z jego własnym ojcem – zrozumiał, jak bardzo są do siebie podobni.

Piąty longplay Sweatshirta to spokojne, melancholijne dźwięki. W przeciwieństwie do eksperymentalnego albumu Dijona, kalifornijski raper poszedł w bardziej oszczędną formę. Z kolei „Baby” to psychodeliczne R&B, powidoki Prince’a i czysta emocjonalność podparta świeżą wizją.

Zresztą część tych pomysłów Dijon przeniósł na „Swag” Justina Biebera, z którym to nawiązał regularną współpracę. I współodpowiadał za odświeżony sound kanadyjskiego gwiazdora: ciepły, analogowy i oparty na nostalgii.

Z kolei dzieło Dominica Fike’a – niegdyś gwiazdy „Euforii” – brzmi jakby posklejane z powyższych. Momentami surowe gitary, dużo analogowości, gdzieniegdzie nieśmiałe rapowanie i ogólnie spokojny, popowy indie rock. Jego „Rocket” brzmi co prawda najmniej ambitnie, ale reprezentuje podobny wave co „Swag”.

Rodzinny interes

Brzmienie często pokrewne, ale perspektywy na rewolucję w doczesnym życiu różnorodne. Earl Sweatshirt podchodzi do tematu ojcostwa w egzystencjalny sposób. Poddaje się tematowi, mając pełną świadomość zmian i trudów. Rzuca metaforyczne wersy dotyczące męskiej perspektywy na rodzicielstwo. Okazuje wsparcie, szacunek i podziw swojej partnerce. Jest pokorny i podekscytowany tym, co czeka go w najbliższym czasie. Rapuje o byciu obecnym i pokazuje zwykłe życie takim, jakim jest. Paradoksalnie, na „Live Laugh Love”, płycie o tak banalnym i przewrotnym tytule, nie ma miejsca na wyświechtane hasła. Odczucia Sweatshirta są pełne realizmu, racjonalnego podejścia do tematu, momentami odarte z romantyzmu. Dokument found footage, a nie żadna PR-owa laurka.

Dijon podchodzi do tematu wyłącznie w maksymalistyczny sposób. Nie tylko forma jest rozbuchana i dynamiczna. Przekaz również: Dijon Duenas jest niezwykle podekscytowany przyjściem na świat drugiego szkraba. Artysta w rozmowie z „The Fader” podkreślał, że nie chciał napisać banalnych, słodkich piosenek, lecz oddać w pełni chaos i szaleństwo towarzyszące narodzinom potomka. To surowe kroniki rodzicielstwa z uwzględnieniem wpływu na proces twórczy.

Utwory na „Baby” są skonstruowane w kolażowy sposób, a odbiorca wręcz fizycznie czuje przeładowanie emocjami – te zmieniają się tak często jak selekcjonerzy większości klubów Ekstraklasy. Nic nie jest tutaj czarno-białe: ojcostwo to crash test z rzeczywistością.
 

Przyspieszony egzamin z dojrzewania

Zarówno u Justina Biebera, jak i Dominica Fike’a ojcostwo rozbroiło im galopujące ego. Dbanie o siebie, zdrowszy styl życia i przyhamowanie w celebryckim wyścigu. Siłą rzeczy Bieber ściągnął na siebie największą uwagę: narodziny dziecka 31-letniego gwiazdora z Hailey Bieber było wydarzeniem o globalnym zasięgu. W parentingowej kategorii przyćmionym jedynie przez pojawienie się na świecie córki Rihanny i A$AP Rocky’ego.

Życiorys autora „Swag” to materiał na książkę, więc long story short: album o ojcostwie jest wypełniony dosłodzoną, podniosłą i otulającą wizją posiadania dziecka. Oddalenie się od problemów i skupienie na zapewnieniu mu bezpieczeństwa, dostarczeniu odpowiedniej ilości opieki i miłości. Bieber w wiralowym „Daisies” czy „Go Baby” i „Devotion” na wiele sposobów wyznaje żonie bezgraniczną miłość, co stanowi kolejny lejtmotyw płyty. Wszystko przy delikatnych melodiach, dopracowanym brzmieniu i sentymentalnym klimacie.

Przewartościowanie życia

W sprawozdaniu Dijona ekscytacja i radość łączą się z zasadnymi obawami. Amerykanin najpierw wykrzykuje: „Let’s make a baby – another baby!”, a później rozkminia w „Rewind”, czy dzieciak odziedziczy również jego wady i niedoskonałości.

Analogicznie Fike spogląda na swój intensywny lifestyle. Kuma, że to idealny moment na redukcję biegu, na stabilność i chwilę autorefleksji. Rozlicza się z przeszłością, odwołuje do mniej lub bardziej udanych projektów i finalizuje prostym wnioskiem: rodzina ponad sławę.

Przewartościowania doświadcza też Justin Bieber, który w „Butterflies” nawiązuje do pieniędzy, rozpoznawalności i przekłamanej, socialmediowej rzeczywistości. W impresjonistycznym tekście „Dadz Love” po prostu celebruje ojcostwo, szerzy miłość i – wspólnie z ikoną rapu i internetu Lil B – zachęca do prokreacji: tego właśnie potrzebuje ludzkość w tych trudnych i niepokojących czasach.

Artykuł oryginalnie ukazał się w pierwszym numerze GQ Poland.