Wszystkie drogi Martyny Wojciechowskiej. Czy czuje się inspiracją dla młodych ludzi?

Ale tłum! Te wszystkie osoby czekają, żeby zdobyć twój autograf. Właśnie ukazało się nowe wydanie książki „Przesunąć horyzont”.

A dokładnie „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. Bo to nie jest ta sama książka, która ukazała się w 2006 roku. Nowa jest prawie dwa razy dłuższa, napisana jest też z perspektywy osoby 20 lat starszej.

Pierwsze wydanie kończyło się wkrótce po zdobyciu Everestu.

A przecież po Evereście też się sporo w moim życiu wydarzyło. Chciałam się tym podzielić ze światem.

Widzę wokół ciebie mnóstwo młodych ludzi. Czujesz się dla nich inspiracją?

Bardzo chciałabym nią być. Chcę mieć wpływ na to, jak wygląda świat. Mogę to zrobić choćby inspirując innych – żeby sami również przesuwali swoje horyzonty, żeby wspinali się na swoje Everesty. W swojej najnowszej książce mówię o Evereście nie tylko w kontekście najwyższej, liczącej 8848 metrów nad poziomem morza góry, ale przede wszystkim o pewnym symbolu. Everest to droga życiowa. To wyzwanie, które każdy z nas może podjąć.

Skoro o wyzwaniach mowa – twój występ na Impact26 zgromadził tłumy. Stresowałaś się przed wyjściem na scenę?

Na maksa! Moim światem są góry, natura. A także te krańce świata, gdzie spotykam się ze zwykłymi-niezwykłymi ludźmi. Rozmawiam z nimi i przekazuję ich historię światu. Scena to nie do końca moje miejsce, choć oczywiście wspaniałe jest móc opowiedzieć setkom ludzi o premierze swojej książki. Nie jestem coachem, nie jestem mówcą motywacyjnym. Po prostu opowiedziałam im kawałek mojego życia. Wiesz, co było najtrudniejsze na tej scenie? Limit czasowy, bo ja bardzo nie lubię ograniczeń – tak generalnie, w życiu. Jak tylko widzę jakiś horyzont, to chcę go przesunąć. W przypadku czasu to niemożliwe, nie da się go rozciągnąć. Stresowałam się więc, czy zdążę powiedzieć wszystko, na czym mi zależało. Ale udało się.

Reakcja widowni to potwierdziła.

To prawda – był śmiech, były łzy, a potem spotkania osobiste, uściski, przytulanie się. Kontakt offline zawsze będę przedkładać nad online. Możliwość bycia z ludźmi, wysłuchiwania ich historii i wzajemnego inspirowania się to jest absolutnie najwspanialsza rzecz w życiu.

Mężczyźni też cię inspirują? Czego się od nich nauczyłaś? Albo co ty wniosłaś do męskiego świata?

Bardzo nie lubię dzielić świata na męski i kobiecy. To koncept, który powoli odchodzi do lamusa. Zresztą nie muszę tego tobie – dziennikarzowi GQ – mówić! Jestem czytelniczką GQ od dawna, jeszcze zanim pojawiła się polska edycja. To świetne pismo, które nie jest stereotypowym magazynem dla panów.

A co do podziałów – mężczyznom przypisuje się takie cechy jak odwaga, siła, determinacja i to wszystko jest super. Miałam wiele okazji przesiąknąć takim „męskim światem”, choćby w czasie rajdów samochodowych, nurkowania, wspinaczki i wszystkich innych szalonych rzeczy, które robiłam po drodze. Ale uważam, że tak samo potrzebujemy wrażliwości, empatii, czułości, życzliwości... To są cechy przypisywane kobietom, a przecież wielu mężczyzn szczęśliwie też te cechy posiada. Jestem zdania, że warto robić taki miks i po prostu być dobrym, fajnym człowiekiem.

Mówimy o emocjach, więc chciałem wrócić do 7-letniej Martyny. Gdybyś ją teraz spotkała, jaką radę byś jej dała?

Chyba żadnej. Bo tak naprawdę ta mała Martyna musi przejść swoją drogę sama, bez moich podpowiedzi z przyszłości. Musi popełnić swoje błędy, wiele razy się potknąć, przeprosić za to, co zrobiła bez sensu. Ta droga jest potrzebna. Wspaniałe jest to, że nie musimy od razu widzieć jej celu. Możemy wyznaczyć sobie azymut, ale naprawdę każdy z nas ma prawo pobłądzić. Więc jedyne, co bym powiedziała sobie jako 7-latce, to że ma prawo czasem się bać, ma prawo nie wiedzieć, co zrobić. I bardzo mocno bym ją przytuliła.

Z Martyną Wojciechowską rozmawialiśmy podczas konferencji Impact26 w Poznaniu, której GQ Poland było partnerem medialnym.