Sport hybrydowy rośnie w siłę. Co mówi o nas Era Hybrid Athletes?

Biegają, ćwiczą siłowo, robią HYROX, łączą trójbój i półmaratony, kulturystykę i ultramaratony, mają tysiące obserwujących na instagramie, a w bio dumnie wypisane hybrid athlete. Kim są sportowcy hybrydowi? Skąd wziął się propsowany przez nich trend? Co wreszcie mówi o nas, obserwujących i ćwiczących?

Sport hybrydowy kiedyś i dziś. Jak zmieniło się podejście do aktywności?

Nie pamiętam, aby w filmach i serialach mojego dzieciństwa pojawiali się sportowcy amatorzy. Przynajmniej nie w dzisiejszym wydaniu. Jeżeli ktoś był fit, szczupły albo nawet umięśniony, rzadko podążał za skrupulatnym planem treningowym. Nie startował w zawodach i/lub biegach zorganizowanych. Jeśli bohater był sprawny, szedł pobiegać lub wyskoczył na siłownię. Na pewno nie szedł na trening. Słowo na „T” kojarzyło mi się ze zorganizowanymi zajęciami, np. piłki nożnej czy koszykówki. Nie była to aktywność indywidualna, wykonywana dla nas samych. 

Dzisiaj sprawni ludzie trenują po coś, do czegoś. Zwykłe bieganie jest nieefektywne, nieoptymalne. Na siłowni realizuje się plan treningowy, który podpowiada nam apka.

A jednak wciąż wielu osobom zależy, by po prostu być sprawnym. Dlatego łączą sporty siłowe, wytrzymałościowe i zręcznościowe. Jednego dnia potruchtają, drugiego pójdą na siłownię, kolejnego pograją w siatkówkę ze znajomymi albo przejadą się rowerami z partnerem. Natomiast w weekend wyskoczą z kumplami na drążki. 

Często takie aktywności nie wpisują się w żadne ramy. Brak tutaj dokładnej kategoryzacji, bez których trudno obejść się dzisiejszym pasjonatom ćwiczeń. Złośliwi mówią, że kiedyś po prostu „ruszano się”, aby być zdrowym i wysportowanym. Co prawda trudno powiedzieć kiedy było to „kiedyś”. Natomiast bez wątpienia obecnie potrzeba łatki oznacza przynależność do grupy, a czasami nawet ucieczkę przed samotnością. Dlatego powstał zbiorczy termin – hybrid athlete.

Co mówi o nas era Hybrid Athletes?

Idea jest szlachetna – bądź wszechstronny, przygotowany na wszystko, zdrowy, wyrzeźbiony, umięśniony, nie zamykaj się w jednym sporcie. Hasła takie, jak „lift heavy, run fast”, czyli „podnoś ciężary, biegaj szybciej” – szczerze zachęcają do podjęcia aktywności. Wszak łączenie dyscyplin nastawionych na rozwój różnych cech daje najlepsze rezultaty w kontekście sprawności, długowieczności i zapobieganiu procesom starzenia. Czemu potrzebujemy na to osobnej nazwy?

Odpowiedzi szukać można w sportowych trendach. Raport aplikacji Strava za 2025 rok pokazuje, że genzety coraz chętniej biorą udział w zorganizowanych biegach. Natomiast merger Stravy z Runna, aplikacją AI do planowania treningów biegowych, potwierdza, że młodzi amatorzy coraz częściej trenują z konkretnym celem w głowie. Sam wzrost popularności Stravy sygnalizuje zmianę podejścia do sportu. Apka jednocześnie gwarantuje element społecznościowy w sporcie, bo pozwala połączyć się (choć na odległość) we wspólnej pasji. Jednocześnie jednak napędza wszechobecne w social mediach porównania. Może być to motywujące, ale też deprymujące, kiedy nie uda nam się sprostać ideałom.      

Coraz trudniej nam zaakceptować, że ktoś po prostu chce być zdrowy i silny. Najprościej mówiąc lubi daną aktywność, nie czuje potrzeby monitorowania progresu i optymalizacji procesu. Z tego powodu potrzebujemy określenia na sportowców amatorów, którzy uprawiają różne, często bardzo odmienne od siebie sporty.

Skąd wziął się trend sportowców hybrydowych?

Wróćmy do przeszłości. Skoro idea hybrydowego sportowca znana jest nie od dawien dawna, skąd dziś to określenie? W latach 2010-2020 cieszącym się podobną popularnością sportem był crossfit. Łączył ćwiczenia sprawnościowe i siłowe z bieganiem. Chociaż crossfitowcy są przedmiotem wielu żartów i memów, fani sportu twierdzą, że „ich” najlepsi zawodnicy są najbardziej fit osobami na świecie. Podczas „mistrzostw”, czyli Crossfit Games, przez kilka dni osoby wykonują bardzo zróżnicowane ćwiczenia, w tym te wymagające dużej sprawności motorycznej oraz techniki, jak olimpijskie zarzuty czy wspinanie się po linie. Z kolei w Polsce od wielu lat fenomenem jest Runmageddon – wyścig biegowy z przeszkodami na świeżym powietrzu, często w błocie czy wymagających warunkach. 

O ile zarówno Crossfit, jak i Runmageddon wydają się stworzone dla hybrydowych sportowców, w praktyce nie spełniają ich (niepisanych) zasad.Crossfit jest niewystarczająco cool, a przy tym jest zbyt wymagający technicznie by mógł być ogólnodostępny. Aby być dobrym, trzeba go uprawiać. Runmageddon to błoto, zimno, woda, piach. To też nie jest cool. 

Dzisiejsi hybrid athletes potrzebują HYROX. Z założenia jest trudny, ale nie skomplikowany. Brakuje w nim wymagających technicznie ćwiczeń znanych z Crossfitu. Odbywa się w  zjawiskowych miejscach, a nie w błocie. Finiszując w HYROX uczestnicy otrzymują poruszone, czarno-białe zdjęcia, na którym biegną bez koszulki. Eventy dla wybranych i wysokie wpisowe powodują, że uczestnicy czują się bardziej elitarnie.

Sport hybrydowy na fali bezalkoholowej

Zaryzykuję niepodpartą badaniami tezę – hybrid athletes jest również efektem odejścia młodych od alkoholu. Trudno zaprzeczyć, że alkohol niejednokrotnie jest katalizatorem częstszych spotkań towarzyskich. W dobie abstynecji, pokolenie Z i millenialsi, którzy chcą się spotkać, potrzebują pretekstu, a nim często staje się sport (pamiętacie zeszłoroczne kluby biegowe?). Na szczęście! 

Spotykamy się więc na truchtanie, siłownię, rowery, czy padla. Ale nie „uprawiamy” tych sportów, tylko czasem je praktykujemy. Oczywiście są wśród nas tacy którzy tryhardują (tj. biorą jakiś sport na poważnie), ale większość chce się po prostu spotkać. Sport staje się do tego dobrą wymówką. Wciąż jednak potrzebujemy tej wspomnianej kategoryzacji i poczucia przynależności. Jednocześnie nie chcemy określić się jako biegacz, kolarz czy koleś z siłki, tylko sięgamy po wytrych, czyli hybrid athlete. 

Hybrid athlete – styl życia czy nowa presja społeczna?

Trend na sportowców hybrydowych ma swoją jasną i ciemną stronę. Można patrzeć na niego jako kolejny fazę odejścia od używek i postawienie na społeczny aspekt sportu. Takim everyday hybrid athlete właściwie może być każdy, kto lubi się ruszać. W idealnym świecie określenie odnosi się po prostu do sprawnej osoby, takiej która próbuje nowych rzeczy, której ciało i umysł są przygotowane na rozmaite wyzwania fizyczne, która nie zamyka się na jeden typ aktywności. 

W rzeczywistości jednak, to określenie opisuje niszę „sportowców z Instagrama”, świetnie zbudowanych ludzi, którzy nie trenują zawodowo, ale potrzebują wylegitymować się czymś, nazwać się jakoś. Dlatego zawłaszczyli określenie hybrid athlete. Tym samym ta nazwa została nacechowana. Dla jednych jest symbolem statusu i wyznacznikiem stylu życia. Innym kojarzy się z bucerią i pozerstwem. Hybrid athlete to prześmiewcze przezwisko.

Mówiąc o trendzie nie możemy pominąć promowania nieosiągalnych standardów i kreowania niezdrowej presji. Hybrydowi sportowcy zazwyczaj nie są zawodowymi atletami. Dlatego nie podlegają rygorystycznym testom antydopingowym, które są obecne w większości dyscyplin. Promujący je influencerzy, wspomagani niedozwolonymi środkami czy edytujący swoje półnagie zdjęcia, napędzają machinę porównywania się, tak niezdrową szczególnie dla młodych osób. 

Po wpisaniu tego hasła w wyszukiwarkę Instagrama, większość twórców mających je w bio, to trenerzy personalni ze świetną sylwetką, którzy – bez większego doświadczenia – teraz swoim sześciopakiem promują suple i gotowe plany treningowe. Nagle są hybrid. Tym samym podążanie za trendem przeradza się w pogoń za sylwetką dla wytrzymałościowców. Rodzi się poczucie przegranej i niespełnienia u fanów siłowni, którzy nagle czują społeczną presję, by zacząć biegać czy jeździć na kolarce. Bo inaczej są „niepełni”.

Sport hybrydowy w teorii i praktyce

Jestem fanem idei bycia hybrydowym sportowcem w codziennym życiu. Sam regularnie biegam i chodzę na siłownię, lubię pójść na ściankę, pojeździć rowerem, pochodzić po górach. Co więcej – moim cel jest zrobienie HYROX w tym roku. Chciałbym móc używać tego określenia jako sygnału, że pragnę być sprawny i cieszyć się sportem w każdej postaci. Niestety jest ono silnie nacechowane, nie zawsze w pozytywny sposób. Muszę to chyba zaakceptować. Millenialsi mieli Crossfit i Runmageddon, gen Z ma HYROX i run cluby – dopóki te trendy będą promowały sportowy tryb życia, jestem w stanie znieść jeszcze trochę rozmazanych, czarno-białych zdjęć facetów bez koszulek.