Może i quiet luxury woli tenisa. Ale to golf jest hot

Czas sam w sobie jest już luksusem. Bo kogo stać dziś na to, by zrobić kilkugodzinny spacer, sporadycznie przerywany zamachem? Sport, niegdyś uchodzący za „prezydencki” (bynajmniej nie przez wspomniane zamachy), coraz chętniej uprawiają dziś celebryci. Co nie znaczy, że co do zasady przestała to być rozrywka dla wybranych. Jaka epoka, takie elity.

W świecie, w którym niemal na równi z głosami wyborców liczą się lajki, postacie takie jak Barack Obama czy Donald Trump cieszą się mniejszym zainteresowaniem niż chociażby Justin Bieber. Byłego i obecnego prezydenta USA śledzi dziś na Instagramie po 40 mln osób, Biebera – 293 mln. Mimo dość wielu dzielących ich różnic, całą trójkę łączy przynajmniej jedno: słabość do golfa.

Sam Bieber już od jakiegoś czasu bywa przyłapywany z kijem golfowym w ręku. 31-latek mniej lub bardziej świadomie wyrasta na pierwszą twarz pop-golfa nowej ery, w której najważniejszą z zasad jest ich brak. I to nie tylko w odniesieniu do dress code’u. Muzyk wywołał w ostatnim czasie niemałe poruszenie, pojawiając się na słynnym 18-dołkowym polu mistrzowskim Madison Club w Kalifornii, ubrany w biały podkoszulek – czyli top z definicji pozbawiony rękawów (o kołnierzyku charakterystycznym dla koszulek polo nie wspominając). Przypomnijmy: mowa o jednym z najbardziej ekskluzywnych klubów w Ameryce. Członkostwo to wydatek rzędu pół miliona złotych, cena obejmuje m.in. pełny dostęp do prywatnego kina i odkrytego basenu.

Wideo z 31-latkiem w podkoszulku osiągnęło wielomilionowe zasięgi. Casualowy outfit wywołał niemałą konsternację u części komentujących – a także ożywioną dyskusję wokół tego, co dziś wypada, a co nie na najbardziej ekskluzywnych polach golfowych świata. „Haniebne”, „Nie mam problemu z brakiem dress code’u na publicznych polach golfowych, ale kluby powinny zachować prawo do egzekwowania choćby minimum zasad” – można było przeczytać w komentarzach.

Niepozorny obrazek w całości skłania też do postawienia sprawy nieco inaczej: kiedy przegapiliśmy moment, w którym golf znów stał się hot?

Może i quiet luxury woli grać w tenisa. Ale to golf rządzi światem. Z rękawem czy bez.
 

Golf on top

Gra w golfa dawno już odeszła od przestarzałego, pretensjonalnego sportu, z jakim była kojarzona przez dekady – jako rozrywka zarezerwowana wyłącznie dla białych, bogatych mężczyzn (i tylko mężczyzn, zgodnie z powszechnie krążącym żartem, jakoby nazwa sportu – golf – pochodziła od pierwszych liter Gentlemen Only, Ladies Forbidden). Jako dyscyplina sportowa był też długo narzędziem segregacji rasowej.

Choć dziś znacznie się zdemokratyzował, golf wciąż uchodzi za sport z wyższej półki, uprawiany raczej przez wpływowych i bogatych (choć już niekoniecznie białych, i nie tylko mężczyzn). A jeśli nie wpływowych i bogatych, to z pewnością do jednego i drugiego aspirujących.

Samo posiadanie członkostwa w elitarnym (znaczy drogim) klubie rzecz jasna nikogo nie czyni z automatu dobrym golfistą, jest jednak sporo znanych osób spoza świata polityki, które poważnie podchodzą do tego sportu – są wśród nich Michael Jordan, Justin Timberlake czy Jessica Alba. Samuel L. Jackson w kontraktach filmowych wymaga specjalnej klauzuli, zgodnie z którą, bez względu na obowiązki na planie, musi mieć możliwość rundy golfa co najmniej dwa razy w tygodniu.

Ekskluzywność, prestiż, biały but na idealnie przystrzyżonym trawniku, czas aktywnie spędzany w nieprzypadkowym gronie na świeżym powietrzu, choć nierzadko w oparach cygar – wszystko to sprawia, że gra w golfa wciąż uchodzi za sport kojarzony z luksusem.

Jeśli nie towarzyskim, to z pewnością już jako sama forma spędzania wolnego czasu. Niewielu może liczyć na podobne udogodnienia klauzulowe co Samuel L. Jackson, kilkugodzinna wyrwa w murze roboczogodzin graniczy w obecnych realiach z cudem. Nawet jeśli ktoś spędza czas aktywnie, o wiele łatwiej zorganizuje wypad na siłownię czy do klubu bokserskiego niż na pole golfowe. Mniejsza nawet o koszty, kultura golfa to luksus stwierdzenia: „Mogę, bo mam czas”.

Jeśli tylko ktoś może sobie dziś na taki gest pozwolić, z dużym prawdopodobieństwem jest to człowiek, który nie podziela trosk przeciętnego korporacyjnego trybika. Zgodnie z logiką świata dzielącego się na zabieganych oraz na tych, którzy nie są zabiegani, bo nie muszą.

Jak się okazuje, ta druga grupa jest uprzywilejowana nawet na Tinderze.

Golf, new sexy

Ciekawy eksperyment pod kątem atrakcyjności gry w golfa przeprowadził w 2018 roku GolfSupport.com – wyniki badania mówią same za siebie.

Fikcyjne profile mężczyzn, w których opisie pojawiła się wzmianka o golfie, mogły liczyć na niemal dwukrotnie wyższe zainteresowanie niż w przypadku, gdy tej wzmianki nie było (choćby nazwa profilu, wiek i zdjęcia pozostały bez zmian). Celem eksperymentu było sprawdzenie, czy deklaratywne uprawianie sportu może zwiększyć szanse powodzenia na match w popularnej aplikacji randkowej. Zaobserwowano znaczny wzrost „przesunięć w prawo” (o ponad 80 proc.!) w stosunku do profili osób, które nie deklarowały uprawiania jakiegokolwiek sportu. Na tle innych dyscyplin golf zajął chlubne trzecie miejsce, plasując się w topce najatrakcyjniejszych sportów – tuż za rugby i podnoszeniem ciężarów.

Wyniki innego eksperymentu („The association of golf participation with health and wellbeing: A comparative study”) z 2020 roku wykazały, że gra w golfa wiąże się nie tylko z wyższym poziomem zaufania społecznego – lecz także lepszym samopoczuciem (w porównaniu z ogółem populacji Wielkiej Brytanii). Przeprowadzone w 2025 roku wśród zarejestrowanych hiszpańskich golfistów badania poniekąd to potwierdziły: aż 73,5 proc. uczestników deklarowało, że gra w golfa poprawiła ich stan psychiczny, 77,2 proc. poleciłoby też grę w golfa jako sposób na polepszenie zdrowia psychicznego.
 

Polityka między dołkami

Mimo widocznych i szeroko zakrojonych zmian społecznych, w określonych kręgach golf wciąż pozostaje tym, czym był przez cały XX wiek – czyli nieodłącznym tłem dla kluczowych spotkań podejmowanych w świecie dyplomacji i międzynarodowej polityki.

To na polach golfowych prezydent Dwight Eisenhower konsultował większość decyzji, które wpływały później na kształt i kierunek zimnej wojny, a Bill Clinton tonował wewnątrzkrajowe spory, wykorzystując nieformalne spotkania golfowe jako okazję do budowania relacji ponadpartyjnych. Także dzisiaj wielka polityka lubi podpierać się kijem golfowym – Donald Trump od lat traktuje tę grę jako narzędzie dyplomacji. Jak obliczono, jeszcze za pierwszej kadencji spędził na polach golfowych łącznie ponad 300 dni. Golfa kocha ponoć bardziej od pieniędzy. W latach 70. i 80., rozwijając wówczas swoją markę jako nowojorski magnat nieruchomości, Trump regularnie nawiązywał kontakty biznesowe, właśnie grając w golfa. Jak przyznał w jednym z wywiadów, „na polu golfowym poznasz człowieka lepiej niż podczas dziesiątek spotkań biznesowych”. Kluby zaczął kupować już pod koniec lat 90. Do 2016 roku był właścicielem 17 pól golfowych rozsianych po świecie. Na jednym z nich – w Doral nieopodal Miami – odbędzie się przyszłoroczny szczyt grupy G20. Jeśli mimo to ktokolwiek miałby jeszcze wątpliwości co do rangi rozmów podejmowanych między jednym dołkiem a drugim, pozostaje ponownie zacytować Trumpa: „Golf to gra, w której liczy się decyzyjność, podobnie zresztą jak w biznesie i polityce”.

Golf to wciąż coś znacznie więcej niż ekskluzywny dodatek czy miłe oku nawykłemu do luksusów tło. Jego core pozostaje taki sam jak w przypadku polityki czy biznesu. Zarówno na twardym gruncie realiów, jak i aspiracji.

O tym, jak perspektywiczny jest to sport, doskonale zdawała sobie też sprawę wywodząca się z nizin społecznych amerykańskiego Pasa Rdzy babka J.D. Vance’a. „Choć Mamaw miała swój rozum, o obyczajach biznesowych bogaczy wiedziała niewiele, i tak też jej powiedziałem. – Morda w kubeł, siurku je***y – odcięła się. – Każdy wie, że bogaci lubią grać w golfa”. To ona opłaciła przyszłemu wiceprezydentowi USA pierwsze lekcje. Sukcesów na polu golfowym co prawda nie odnosił, ale – jak wiadomo – lekcje tak czy inaczej się opłaciły.