Najważniejsze premiery kinowe marca. Tajny agent, rodzeństwo z ulicy Dobrej i powrót Komasy

A jednak nie ma tu prostego podziału na ofiarę i kata. Jest za to gęsta, niejednoznaczna gra, w której każdy z bohaterów nosi w sobie kawałek zła i kawałek desperackiej potrzeby miłości. Stephen Graham – nagrodzony Złotym Globem za „Dojrzewanie” – gra tu człowieka, który jednocześnie przeraża i budzi współczucie. Andrea Riseborough jest chłodna, precyzyjna i momentami przerażająco wiarygodna w swojej „macierzyńskiej” przemocy. Anson Boon – młody, ale już z rolami w „1917” i „Strefie gangsterów” – trzyma całość na plecach i robi to z taką naturalnością, że zapominasz, iż patrzysz na aktora.

Film wyprodukował Jerzy Skolimowski, to on zaproponował ten scenariusz Komasie. Za kamerą stanął Michał Dymek (ten sam, który nakręcił „IO” i „Dziewczynę z igłą” – nominowane do Oscara) i stworzył fenomenalne zdjęcia! Polski scenariusz, reżyser, producent, operator. Tylko aktorzy nie są stąd. I to robi różnicę.

13 marca „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”

Ten film opowiada o wycinku społeczeństwa. Nie o wszystkich wchodzących w dorosłość ludziach, ale o tych opisanych - jest totalnie prawdziwa. Tak, to dzieciaki z dużego miasta, raczej wrażliwe, poszukujące, z dobrego domu. Albo przynajmniej z takiego OK.

Fabuła kręci się wokół czwórki rodzeństwa na progu dorosłości: Benek (Bartłomiej Deklewa), najmłodszy, mierzy się z odrzuceniem od starszego brata Franka (Tymoteusz Rożynek) i nawiedzającą go zjawą Dusiołka – czymś, co nie pozwala mu spać i wywołuje panikę. Franek ucieka w toksyczny związek i chaos narkotyków, Nastka (Izabella Dudziak) szuka miłości i stabilizacji, a najstarsza Jana (Karolina Rzepa) próbuje ukojenia w projekcie artystycznym. Dusiołek to metafora lęków, traum i codziennych zmagań, które rodzeństwo próbuje pokonać, nie tracąc więzi. Nieprzegadane, niewypowiedziane, nie zaproszone do stołu - duszą i dławią.

Reżyserka Emi Buchwald (debiut fabularny) opisuje poniekąd własne rodzeństwo i pyta, co naprawdę nawiedza młodego człowieka w wielkim mieście? To nie jest film, który prowokuje do refleksji nad tym, co naprawdę „nawiedza” nas w życiu: rodzinne sekrety, lęki, potrzeba miłości i niezależności.

13 marca „Najbogatsza kobieta świata”

Kocham Isabelle Huppert od czasów „Pianistki”. To aktorka, która specjalizuje się w portretach kobiet na krawędzi i tym razem wciela się w postać, która ma wszystko, a jednocześnie nie ma nic. Scenariusz inspirowany jest historią Liliane Bettencourt, spadkobierczyni gigantycznej fortuny L’Oréal.

Bohaterka to kobieta, która nigdy nie musiała niczego sobie odmawiać – a jednak żyje w permanentnym poczuciu pustki, izolacji i paraliżującego strachu przed utratą kontroli. Huppert gra tu z charakterystyczną dla siebie precyzją: zimna elegancja, minimalne gesty, głos, który potrafi być jednocześnie aksamitny i ostry jak brzytwa. Buduje napięcie nie przez akcję, lecz przez ciszę – długie ujęcia pustych korytarzy w rezydencji, rozmowy, które brzmią jak negocjacje biznesowe, a przecież dotyczą uczuć, samotne posiłki przy stole na 20 osób, spojrzenia w lustro, w którym odbija się ktoś, kogo już prawie nie rozpoznaje.

Co ciekawe, to nie jest film o pieniądzach. To jest film o tym, co zostaje, kiedy masz wszystko – i okazuje się, że to „wszystko” nic nie znaczy. Historia jest chłodna, analityczna, momentami wręcz kliniczna – i właśnie dlatego tak mocno uderza. Bohater grający uwodziciela i pocieszyciela Marianne, jest totalnie denerwujący, ale taka była ta właśnie historia. Bliscy Marianne (czyli Liliane) nie kryli zdumienia. Zawładnął jej sercem i portfelem z totalnym tupetem.

Huppert w tytułowej roli jest niezwykła. Silna i słaba. Pogubiona i władcza. To kino dla tych, którzy nie boją się spojrzeć na ciemną stronę bogactwa – i na to, co ono robi z człowiekiem.

27 marca „Tajny agent”

Brazylia 1977, sam środek militarnej dyktatury. Kraj tonie w represjach i paranoi. Czy to dobry moment, by wracać do kraju? Nie bardzo. Marcelo – technologiczny ekspert i były profesor, grany przez Wagnera Mourę, przyjeżdża do rodzinnego Recife w czasie karnawału, mając nadzieję na ponowne połączenie z synem i ucieczkę przed prześladowcami. Jednak miasto, pełne hałaśliwej zabawy i niepokojących zagrożeń, okazuje się miejscem jeszcze bardziej niebezpiecznym niż to, które opuścił.

Znakomity brazylijski reżyser Kleber Mendonça Filho, twórca takich filmów jak „Bacurau”, „Aquarius” czy „Sąsiedzkie dźwięki”, powraca z niezwykle poruszającym filmem. „Tajny agent” (O Agente Secreto / The Secret Agent) to gęsty, polityczny neo-noir osadzony w Brazylii lat 70., który już na 78. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes zdobył nagrodę za reżyserię oraz dla najlepszego aktora, a także został uhonorowany prestiżową nagrodą FIPRESCI. Film jest także jednym z głównych kandydatów do Oscarów w kategoriach „Najlepszy film”, „Najlepszy film międzynarodowy” i „Najlepszy aktor”.

Skąd ten deszcz nagród i nominacji? To nie jest zwykłe kino akcji. Reżyser zręcznie łączy w „Tajnym agencie” elementy thrillera politycznego, czarnego humoru, kina gatunkowego i refleksji nad traumą historyczną – tworząc opowieść, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też ukazuje absurd i brutalność życia pod autorytarnym reżimem. Film starannie oddaje atmosferę epoki, od krajobrazów Recife po uliczne świętowanie karnawału, kontrastując radość tłumów z grozą, jaka czai się tuż pod powierzchnią. 

To kino, które potrafi poruszyć – zarówno jako thriller fabularny, jak i głębokie studium ludzkich dążeń do wolności, godności i bliskości rodzinnej w okolicznościach skrajnego ucisku. Choć to Brazylia 50 lat temu, to jednak problemy, postawy ludzkie i wartości niezwykle aktualne.