Polska mistrzem Hollywood, czyli nasi na Oscarach 2026

Internetowy komentariat lubi kpić (często słusznie) z dziennikarzy, gdy ci piszą o światowych wydarzeniach wyłącznie w rodzimym kontekście, wskazując, czy wśród ofiar byli Polacy albo że Polska znowu górą. Tym razem jednak mamy całkowicie uzasadnione powody do radości i dumy, gdy czytamy, jak wielu twórców znad Wisły brało udział w powstawaniu dzieł docenionych przez przyznającą Oscary Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej. 

Wprawdzie żaden z polskich tytułów nie zakwalifikował się do grona walczącego o tytuł najlepszego filmu międzynarodowego, warto jednak zwrócić na ogrom sukcesów w innych obszarach.
 

Międzynarodowy „Hamnet”

Jednym z najmocniejszych polskich akcentów jest nominacja dla Małgosi Turzańskiej za kostiumy w filmie „Hamnet”. Wyreżyserowana przez Chloé Zhao adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O’Farrell opowiada historię Agnes, żony Williama Szekspira, która przeżywa żałobę po stracie jedynego syna – tytułowego Hamneta. Obraz zachwycił zarówno krytyków, publiczność, jak i Akademię, która doceniła go nominacjami w sumie do ośmiu kategorii, w tym nie tylko za najlepsze stroje, ale i film, pierwszoplanową rolę kobiecą czy reżyserię.

„Hamnet” ma już na koncie inne nagrody, m.in. Złote Globy. Podczas jednego z najgłośniejszych momentów tej ceremonii odtwórczyni głównej roli, Jessie Buckley, odbierając statuetkę, zwróciła uwagę na międzynarodowy – w tym wyraźnie polski –skład ekipy filmowej. Autorem zachwycających zdjęć do „Hamneta” jest ceniony operator Łukasz Żal, ale na scenie z ust brytyjskiej aktorki padło imię Tomasza Sternickiego, pracującego na planie jako key grip, czyli osoba odpowiedzialna za ruch i montaż kamer. Wspomnienie to szybko stało się wiralem – nie tylko ze względu na profesjonalizm Sternickiego, lecz także anegdotę o zupie, którą miał gotować na planie dla całej obsady.
 

Animowana perła

Wśród twórców nominowanych do Oscarów znalazł się także film Maćka Szczerbowskiego. „The Girl Who Cried Pearls” ma szansę na Oscara za najlepszą krótkometrażową animację. Pochodzący z Polski i związany dziś przede wszystkim z Kanadą reżyser, rysownik i autor animacji nie zrobił go jednak sam, lecz z Chrisem Lavisem. To z nim Szczerbowski poznał się jeszcze na studiach i od tamtego lat współtworzy artystyczną grupę Clyde Henry Production, zajmującej się nie tylko filmami, lecz także przygotowywaniem reklam, ilustracji czy wideoklipów.

Tegoroczna nominacja oscarowa jest już drugą w karierze duetu. Wcześniej Akademia doceniła film animowany „Madame Tutli-Putli” z 2007 roku, który opowiadał o kobiecie podróżującej z dosłownym i emocjonalnym bagażem po świecie. „The Girl Who Cried Pearls” z kolei to historia miłosna o chłopcu sprzedającym przemienione w perły łzy swojej ukochanej.
 

Niebrzydka produkcja

O statuetkę za najlepszą charakteryzację powalczy też film „Brzydka siostra”, za której produkcję odpowiada m.in. Mariusz Włodarski i firma Lava Films. To właśnie z tej kuźni pochodzi m.in. ubiegłoroczny duński kandydat do Oscara za najlepszy film międzynarodowy, czyli „Dziewczyna z igłą” w reż. Magnusa von Horna. Włodarski wyprodukował też filmy zgłoszone przez Słowację („Ojciec”, reż. Tereza Nvotová) i Kanadę („To, co zabijasz”, reż. Alireza Khatami) do shortlist oscarowych.

Choć ostatecznie nie udało im się wejść do wyścigu, warto odnotować, że oba tytuły zdobyły laury w najważniejszych światowych festiwalach filmowych, jak Sundance czy weneckim Biennale Cinema.

Przy docenionej przez Akademię „Brzydkiej siostrze” pracowały także Agnieszka Sasim i Marta Szumieł, które stworzyły charakteryzację pod okiem Anne Cathrine Sauerberg.
 

O włos. Sukcesy na shortliście

Nie możemy też zapomnieć o obrazach, które wprawdzie nie zakwalifikowały się do ścisłego oscarowego finału, ale wyróżniono je na shortlistach. Mowa o animowanym krótkim metrażu „Autokar” autorstwa pochodzącej z Podlasia Sylwii Szkiłądź oraz o – także krótkometrażowym, ale aktorskim – filmie „Taty nie ma” w reżyserii studenta katowickiej filmówki, Jana Saczka.

Pierwszy z nich opowiada osadzoną w latach 90. historię migracji ośmioletniej Agaty do Belgii. Z kolei drugi z docenionych na tzw. krótkiej liście obrazów to rodzinna opowieść o zmaganiach z przemijaniem i demencją członka rodziny.