Siła białego dress code'u. Jak Wimbledon 2026 zamienił ograniczenia w styl

Nie ma drugiego turnieju Wielkiego Szlema, którego moda wzbudzałaby tyle emocji co Wimbledon. Gdy Australian Open, Roland Garros i US Open pozwalają markom eksperymentować z kolorami, grafikami czy odważnymi fasonami, londyński turniej od ponad wieku pozostaje wierny jednej zasadzie – zawodnicy mają występować niemal wyłącznie w bieli.

Paradoks polega na tym, że właśnie te narzucone przez organizatorów ograniczenia sprawiają, iż Wimbledon jest dziś jednym z najciekawszych wydarzeń modowych w świecie tenisa, a może nawet i sportu w ogóle. Kiedy nie można zwrócić uwagi kolorem, zaczynają się eksperymenty krojem, tkaniną, proporcjami, detalem i pomysłem, co w tym roku wyszło wyjątkowo dobrze.

Dlaczego Wimbledon wciąż każe grać na biało?

Historia białego dress code'u sięga końca XIX wieku, kiedy tenis był sportem brytyjskich elit. W epoce wiktoriańskiej ślady potu uznawano za nieeleganckie, a biała odzież miała je skuteczniej maskować. Z czasem praktyczny wymóg urósł do rangi symbolu. Dziś biel jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów tożsamości Wimbledonu.

Choć współczesny tenis niewiele przypomina ten sprzed ponad stu lat, organizatorzy pozostali wierni tradycji. Regulamin All England Club wymaga, aby stroje były „niemal całkowicie białe”, a nawet niewielkie kolorowe elementy podlegają ścisłym ograniczeniom. W  historii turnieju wielokrotnie zdarzało się, że zawodnicy musieli zmieniać buty, opaski czy elementy garderoby, które nie spełniały wymogów.

To jeden z powodów, dla których Wimbledon pozostaje tak wyjątkowy. Spośród wszystkich turniejów Wielkiego Szlema właśnie tutaj projektanci mają najmniej swobody, dlatego większego znaczenia nabierają konstrukcja stroju, faktury materiałów i jakość wykonania.

O historii tej niezwykłej tradycji szerzej pisała Justyna Kostyra w tekście „Biel, bunt i pot. Dlaczego Wimbledon wciąż każe tenisistom grać na biało”.

Nawet BOSS nie przekonał Wimbledonu

O tym, że zasady obowiązujące na londyńskich kortach nie są symbolem ani sugestią, są egzekwowane z konsekwencją – nawet wtedy, gdy za projektem stoi jedna z największych marek modowych na świecie, przekonał się w tym roku Matteo Berrettini. Włoski tenisista i finalista Wimbledonu z 2021 roku, od lat związany z marką BOSS, przygotował specjalną stylizację na wejście na kort. Projekt jednak nie został zaakceptowany przez organizatorów. Powód? Strój zawierał odcienie odbiegające od wymaganej przez Wimbledon bieli. Berrettini zdradził później, że projekt wpadał delikatnie w odcień off-white i beżu, co dla organizatorów wystarczyło, by nie dopuścić go do użytku.

Naomi Osaka zamieniła wejście na kort w modowy spektakl

Jeśli ktokolwiek pokazał, że w ramach wimbledońskich ograniczeń wciąż można stworzyć coś spektakularnego, była to Naomi Osaka. Była liderka rankingu WTA i czterokrotna zwyciężczyni turniejów wielkoszlemowych od kilu turniejów najwyższej rangi pokazuje coś, czego tenisowy świat wcześniej nie widział. Same sukienki do gry pozostają raczej minimalistyczne i umożliwiające poruszanie się po korcie, ale show zaczyna się jeszcze przed pierwszym serwisem.

Podczas Wimbledonu Japonka pojawiła się na korcie w efektownym białym płaszczu ozdobionym trójwymiarowymi kwiatami, szerokim pasem inspirowanym tradycyjnym obi i długim trenem. Projekt powstał we współpracy z projektantką Haną Yagi i nawiązywał do japońskiego stroju ceremonialnego shiromuku. Dopiero po zdjęciu płaszcza Osaka odsłaniała właściwy strój meczowy Nike. Iconic.

Marta Kostyuk pokazała, że biel nie musi być nudna

Kolejną z komentowanych i wyróżnianych stylizacji jest projekt przygotowany przez Wilsona dla ukraińskiej tenisistki Marty Kostyuk. Ten dotyczy jednak samej sukienki do gry. Nie próbował rewolucjonizować klasycznej tenisowej sylwetki, a zamiast tego projektanci skupili się na detalach. Koronkowe wykończenia, delikatne hafty i warstwowa spódnica sprawiają, że sukienka nabiera wizualnej lekkość i zwiewności podczas ruchu oraz romantyczny charakter, nie tracąc przy tym swojej sportowej funkcji. To projekt, który najlepiej ogląda się z bliska. Właśnie wtedy widać precyzję wykonania i dbałość o faktury, które na Wimbledonie często zastępują kolor jako środek wyrazu.

Stylizacja Kostyuk doskonale wpisuje się w filozofię londyńskiego turnieju. Nie próbuje łamać zasad, a pokazuje raczej, że nawet w ich ramach można stworzyć coś świeżego i charakterystycznego.

Novak Djokovic: klasyka zawsze się obroni

Biała marynarka Lacoste z zielonym wykończeniem jest jedną z najbardziej eleganckich męskich stylizacji tegorocznego turnieju. Idealnie wpisuje się w estetykę All England Club, a to właśnie ten rodzaj elegancji od dekad definiuje Wimbledon. Trudno też nie odnieść wrażenia, że taki strój po prostu pasuje do Novaka Djokovicia. Siedmiokrotny mistrz Wimbledonu i żywa legenda tenisa jest jednym z zawodników najmocniej kojarzonych z londyńskim turniejem. Jego stylizacja nie wygląda jak kostium przygotowany na wyjątkową okazję, lecz jest naturalnym przedłużeniem relacji, którą zbudował z tym miejscem przez niemal dwie dekady.

Taylor Fritz: elegancja wraca do męskiego tenisa

Coraz większą uwagę do mody przywiązują również tenisiści z młodszego pokolenia niż Djokiović. Droga z szatni na kort przypomina tunnel walk znany z NBA, gdzie zawodnicy świadomie budują swój wizerunek jeszcze przed rozpoczęciem rywalizacji. Amerykanin Taylor Fritz pojawił się na Wimbledonie w pełnym białym garniturze marki BOSS. Elegancka stylizacja wielu kibicom przypomniała najbardziej eleganckie wejścia Rogera Federera sprzed kilkunastu lat, choć sam Fritz postawił na bardziej współczesny, swobodniejszy krój.

Wimbledon ostatnim bastionem sportowej elegancji

W świecie sportu coraz trudniej znaleźć miejsce, które z taką konsekwencją pielęgnuje własną estetykę. Wimbledon robi to od ponad stu lat. Paradoksalnie właśnie dlatego pozostaje najbardziej inspirującym turniejem dla projektantów. Skoro nie można eksperymentować z kolorem, trzeba opowiadać historię inaczej – poprzez konstrukcję stroju, materiały, faktury i rzemiosło.

Tegoroczne stylizacje Naomi Osaki, Marty Kostyuk, Taylora Fritza i Novaka Djokovicia pokazują cztery różne sposoby interpretowania tej samej tradycji. Z kolei historia Matteo Berrettiniego przypomina, że granice tej kreatywności są bardzo wyraźnie wyznaczone. Właśnie w tym tkwi fenomen Wimbledonu.