Jacquemus wiosna-lato 2027: projektant wraca do tego, co robi najlepiej

Są marki, którym najbardziej szkodzi własny sukces. Jacquemus od kilku sezonów jest właśnie takim przypadkiem. Piszę to jako osoba, która kiedyś śledziła każdy ruch Simona Porte Jacquemusa z niemal dziecięcą ekscytacją. To była moda bezpretensjonalna, figlarna i rozbrajająco szczera – jakby projektant z Prowansji potrafił zamknąć wspomnienie letnich wakacji w kilku metrach lnu i bawełny.

Potem marka zaczęła rosnąć, a wraz z nią pojawiły się kompromisy: rozbudowana machina biznesowa, kolejne kategorie produktów, coraz większa presja na spektakl i ambicje, by wejść do tej samej ligi co współcześni kreatywni wizjonerzy pokroju Pietera Muliera czy Matthieu Blazy'ego. Problem polegał na tym, że Jacquemus nigdy nie musiał być drugim Alaïą ani nowym Chanel. Jego siłą zawsze było coś znacznie trudniejszego do skopiowania – umiejętność projektowania ubrań, które pachniały słońcem.

Dlatego najnowsza kolekcja „Le Bonheur”, pokazana na Korsyce, wydaje się czymś więcej niż kolejnym sezonem. To brzmi jak autorefleksja.

Szczęście jako powrót do początku

„Le Bonheur" oznacza po francusku szczęście, ale to także tytuł kultowego filmu Agnès Vardy. Sam pokaz odbył się na Korsyce – wyspie, na której Simon Porte Jacquemus spędzał letnie wakacje ze swoją zmarłą mamą. Nietrudno odczytać ten wybór jako osobisty gest. Tym bardziej, że sama kolekcja sprawia wrażenie, jakby projektant świadomie odrzucił potrzebę imponowania światu i postanowił przypomnieć sobie, dlaczego ludzie pokochali Jacquemusa kilkanaście lat temu.

Nie ma tu przesadnie konceptualnych konstrukcji ani sylwetek, które za wszelką cenę próbują udowodnić intelektualne ambicje marki. Zamiast tego dostajemy ubrania, które po prostu chce się nosić. I właśnie w tej prostocie tkwi ich siła.

Nie wielka moda, tylko wielkie lato

Najlepsze momenty kolekcji to te, w których Jacquemus przestaje udawać kogokolwiek innego. Fenomenalne, obszerne białe spodnie o balonowym fasonie wyglądają jak stworzone do spacerów po rozgrzanych uliczkach śródziemnomorskich miasteczek. Oversize'owy, pomarańczowy szlafrok inspirowany tym, który nosił Pablo Picasso, ma w sobie coś z nonszalancji artysty, który właśnie wyszedł na taras z filiżanką kawy. Garnitur z obniżoną talią w nasyconym odcieniu terakoty jest jednocześnie elegancki i całkowicie pozbawiony sztywności.

To właśnie jest Jacquemus, którego brakowało przez ostatnie sezony. Projektant zawsze najlepiej wypadał wtedy, gdy nie próbował definiować przyszłości mody, tylko projektował garderobę dla ludzi marzących o wiecznym lecie.

Pocztówka? Tak. Ale wyjątkowo szczera

Oczywiście kolekcja nadal jest pocztówkowa. Trudno wyobrazić sobie Jacquemusa bez idealnie wykadrowanego śródziemnomorskiego pejzażu. Różnica polega na tym, że tym razem nie odnosi się wrażenia, iż scenografia próbuje przykryć ubrania. Wręcz przeciwnie.

Czerwony garnitur o piżamowym kroju równie dobrze mógłby pojawić się na Korsyce, jak i podczas wakacji na Sycylii, Majorce czy Lazurowym Wybrzeżu. Tank top w groszki wygląda jak rzecz kupiona przypadkiem na lokalnym targu, którą później nosi się przez całe lato, nie zastanawiając się, czy jest jeszcze modna. Jacquemus znowu projektuje rzeczy, które wpisują się w prawdziwe życie, a nie wyłącznie w instagramowy kadr.

Smak koloru

Niewielu współczesnych projektantów operuje kolorem z taką łatwością. Paleta „Le Bonheur” przypomina witrynę francuskiej cukierni. Ziemista pistacja, pudrowy róż, kremowa biel, odrobina cytrynowej żółci i nasycona terakota układają się w kompozycję równie apetyczną, co letni sorbet.

Kolory zamiast dominować, budują nastrój i zprawiają, że nawet najbardziej minimalistyczne sylwetki wydają się ciepłe, miękkie i niemal namacalne. To talent, którego Jacquemus nigdy nie utracił, choć przez chwilę wydawało się, że sam o nim zapomniał.

Akcesoria bez efekciarstwa

Podobną zmianę widać w dodatkach. Zamszowe slippersy w intensywnym odcieniu błękitu przywołują skojarzenia z kultowymi fasonami Charveta. Cienkie skórzane klapki noszone ze skarpetkami pozostaną kontrowersyjne, ale każdy, kto choć raz spędził lato na południu Europy, wie, że bywają zaskakująco praktyczne – chronią stopy przed otarciami i pozwalają chodzić cały dzień. Najbardziej przekonują jednak gigantyczne torby. Bez problemu zmieszczą ręcznik, książkę, butelkę wody, zakupy z lokalnego rynku i wszystkie plażowe drobiazgi.

Mniej ambicji, więcej Jacquemusa

Paradoksalnie największą zaletą tej kolekcji jest właśnie to, że nie próbuje być przełomowa. Nie redefiniuje sylwetki. Nie wymyśla na nowo koła. Nie sili się na pełen pretensji manifest.

Po prostu przypomina, że Simon Porte Jacquemus jest znakomity wtedy, gdy przestaje gonić za statusem wizjonera i wraca do świata, który zna najlepiej: świata rozgrzanych kamiennych ulic, słonego powietrza, lnianych koszul, miękkich spodni i ubrań, które wyglądają jeszcze lepiej po całym dniu spędzonym na słońcu.

To nie jest najbardziej ambitna kolekcja sezonu. Być może właśnie dlatego jest jedną z najbardziej udanych. Szczęście – le bonheur – w przypadku Jacquemusa okazuje się nie odkrywaniem czegoś nowego, lecz przypomnieniem sobie, kim było się od początku. I wygląda na to, że Simon Porte Jacquemus wreszcie znowu to pamięta.