J’adore rave. Dior tańczy po swojemu

Ciężkie basy, rytmiczne tony przeplatane dźwiękami pianina oraz damski głos przepuszczony przez filtr autotune’a – brzmi to jak początek dobrego DJ-skiego seta, ale w tym wypadku była to inauguracja pokazu Diora na sezon wiosna-lato 2027. Za elektryzującą oprawę muzyczną odpowiadał nie byle kto – Fred again. 

Na potrzebę wydarzenia brytyjski producent przygotował personalizowany miks. Trwająca niespełna 20 minut muzyczna podróż obfitująca w 66 looków – zdaje się – skutecznie postawiła Paryż na nogi i to po niedającej zasnąć, upalnej nocy. Niektórzy mogli w tym czasie w ogóle nie spać, bo bawili się na impreza po pokazie Saint Laurent. Ale takie są prawidła Tygodnia Mody. Co dla gości przygotował nazajutrz Dior?

Muzyczne uniesienia Jonathana Andersona

Kolekcja SS27 Andersona była jego trzecim pokazem mody męskiej dla Diora. Motywem przewodnim pierwszego był styl preppy niczym z pierwszoligowych uczelni. Drugi czerpał z dziedzictwa Poireta oraz stylu muzycznej fascynacji projektanta – wokalisty Mk.gee. Najnowszy pozostał nieco w temacie fonograficznych inspiracji, ale indie oraz alternatywne brzmienia zamienił na elektroniczną, niekonwencjonalną mieszankę. 

„Dla mnie ta kolekcja opowiada o tym, co dzieje się pod koniec udanego wieczornego wyjścia, kiedy wszystko staje się nieco swobodniejsze. To wizja eleganckiego przyjęcia, które przeradza się w domówkę” – tak Anderson wyjaśnił historię, która kryje się za projektami. 

Podobnie jak w głośnikach, tak i na wybiegu Diora królowały eklektyzm oraz mnogość wpływów, odniesień i inspiracji. 

Bogactwo kontekstów 

Pokaz odbył się w Musée Nissim de Camondo – dawnej rezydencji bankiera i kolekcjonera dzieł sztuki, Moïse’a de Camondo.  Muzeum stało się miejscem wydarzenia w wyjątkowym momencie. Przechodzi obecnie renowację i jest zamknięte dla zwiedzających, a wiele z miejsc w tej przestrzeni sprawia wrażenie „niedokończonych”, złapanych w stanie przejściowym. Dzięki temu pozostawia obserwatorów w poczuciu niedopowiedzenia. To pakiet emocji, które w kolekcji ewidentnie próbował uchwycić Anderson. Irlandczyk po raz kolejny bada pojęcie piękna, doszukując się go w niedoskonałości.

„Zachwyciła mnie myśl o wprowadzeniu nowoczesności do tej historycznej przestrzeni. A jak wiemy, Christian Dior uwielbiał XVIII wiek. Myślę, że pod pewnymi względami był podobny do Moïse’a de Camondo, do którego należał ten dom – obaj byli tak samo zainteresowani redefiniowaniem i odkrywaniem tego okresu nowo, przy jednoczesnym zachowaniu tradycji” – podkreślił projektant.

66 sylwetek, które zaprezentował Irlandczyk, zrywa z konwenansami. Łączy archiwalne motywy domu mody i sztuki XVIII-wiecznej z tym, co przystępne i jakże współczesne. Smoking nieco wycofuje się ze swojej awangardowej klasyfikacji. Do gry wracają podarte jeansy, a krata prezentuje się w kolejnych wariantach, tworząc niemal patchworkowe zestawienia. Paleta kolorów oscyluje wokół ziemistych oraz neutralnych tonów, ale o uwagę na ich tle proszą się pastele oraz srebro i złoto, które na spodniach i szortach momentalnie skupiają na sobie całą uwagę. 

Haftowane jedwabne koszule inspirowane są kreacjami trompe l'oeil z kolekcji Dior haute couture z 1979 roku. Kultowy żakiet Bar uzupełniają długie frędzle u dołu oraz przy mankietach. Prążki, które pojawiają się na pierwszym looku, nie są zwyczajowo haftowane. Zamiast tego, w ramach eksperymentu z tkaniną i techniką, które po raz kolejny swobodnie uprawia Anderson, zostają nadrukowane na półprzezroczysty szyfon. 

Elementarną częścią kolekcji są garnitury, ale dużo częściej niż w wydaniu formalnym i korporacyjnym, widzimy je w zdekonstruowanej formie, która zostawia sobie sporo miejsca na nonszalancję, luz, a nawet przypadek. Jonathan Anderson przekonuje, że to właśnie swoboda jest korzeniem wiosenno-letniej linii. Jest ona praktyczną lekcją sztuki doboru dodatków, które nawet nieroztropnie narzucone, budują to, co w modzie najważniejsze, charakter. 

Moda i muzyką tworzą kompatybilną całość nie od wczoraj. Obie dziedziny sztuki są transferem emocji, pragnień i osobowości. Mogą istnieć oddzielnie, ale zespolone nabierają jeszcze większej siły rażenia.