Jacob & Co., czyli mistrz mechanicznego spektaklu

Wywodząc się ze świata haute joaillerie, wniósł pan do szwajcarskiego zegarmistrzostwa mentalność „no limits”. Co było najtrudniejsze w przekonywaniu tradycyjnych szwajcarskich twórców mechanizmów, że pana „nieziemskie” pomysły rzeczywiście mogą się powieść?

Nigdy nie skupiałem się na przekonywaniu kogokolwiek. Nie wszedłem do tego świata, szukając akceptacji – wszedłem, żeby tworzyć. Wierzyłem w swoje pomysły i w zespół. To wystarczyło. Gdy inni się zastanawiali, czy w zegarkach są możliwe jakieś nowe, nietypowe rozwiązania, my już realizowaliśmy nasze pomysły. Zawsze byliśmy o krok przed innymi w kwestii designu i łączenia zegarmistrzostwa z jubilerską okazałością. Nie jesteśmy częścią tradycyjnego środowiska watchmakerów – tworzymy własną przestrzeń. Dlatego należymy do najszybciej rozwijających się marek zegarkowych na świecie.

Jak łączy pan tę „jubilerską okazałość” z poważnym, wysokoskomplikowanym zegarmistrzostwem, które dziś definiuje Jacob & Co.?

Nie trzeba tu niczego łączyć, bo to nie są oddzielne światy. Biżuteria najwyższej klasy i zegarmistrzostwo haute horlogerie wymagają tego samego poziomu maestrii. W obu przypadkach chodzi o panowanie nad światłem, materiałami i precyzją. Diamenty przyciągają wzrok i wywołują emocje. Komplikacje mechaniczne wnoszą głębię i innowację. Kiedy oba te elementy są wykonane perfekcyjnie, powstaje coś niepowtarzalnego. Tak właśnie działamy.

Patrząc wstecz na erę Five Time Zone, czy zdawał pan sobie wtedy sprawę, że fundamentalnie zmienia pan relację między kulturą hip-hopową a luksusowym zegarmistrzostwem?

W tamtym czasie nic nie było zaplanowane. Wszystko działo się organicznie. Po prostu zaprzyjaźniałem się i spędzałem czas z ludźmi, którzy kształtowali kulturę. Słuchałem ich, rozumiałem ich potrzeby i tworzyłem dla nich. Tak właśnie powstał Five Time Zone. Nie chodziło o dostosowanie się do tradycyjnego zegarmistrzostwa. Chodziło o stworzenie czegoś, co odzwierciedli tożsamość ich właścicieli. Czegoś odważnego, wyrazistego i osobistego. Rozwijaliśmy się razem. Gdy oni przesuwali granice kultury, my ewoluowaliśmy wraz z nimi. To, co zaczęło się jako naturalna wymiana, przekształciło się w coś znacznie większego. Wstrząsnęło branżą i zmieniło definicję luksusu.

Zegarek Astronomia był punktem zwrotnym dla marki. Czy może pan przenieść nas do chwili, gdy po raz pierwszy zobaczył pan działający prototyp – czy odpowiadał temu, co miał pan w wyobraźni?

Mnie nigdy nie chodzi o dopasowanie się do wyobrażenia, ale o zrealizowanie niemożliwego, pójście jeszcze dalej. Astronomia zrodziła się z potrzeby przedstawienia czasu w sposób, którego jeszcze nikt nie widział. Nie płasko, nie statycznie, ale żywo. W ciągłym ruchu. Coś, co się nie tyle odczytuje, ile czego się doświadcza.

Gdy zegarek ożył, potwierdził, że mogę iść dalej bez żadnych ograniczeń. Od tego momentu nie było dla nas granic. Nie patrzyłem już na to, co istnieje. Skupiłem się na tym, co powinno istnieć i my to budujemy.

Każdy wielki przedsiębiorca doświadczył porażek. Jaki konkretny projekt lub zegarek nie poszedł zgodnie z planem i czego nauczyła pana ta „porażka”? (I jaki był najkosztowniejszy błąd popełniony w procesie tworzenia nowego mechanizmu?)

Kiedy tworzysz na tym poziomie zaawansowania, nie ma prostej drogi. Mieliśmy projekty, w których mechanizm nie działał zgodnie z oczekiwaniami, i musieliśmy wrócić do punktu wyjścia, przeprojektować wszystko od podstaw. Takie momenty są kosztowne w każdym wymiarze – czasowym i energetycznym. Ale nie postrzegam ich jako porażek. To część procesu tworzenia czegoś, co nigdy wcześniej nie istniało. Jeśli nie docierasz do tego punktu, to znaczy, że nie wprowadzasz prawdziwych innowacji. Najważniejsza lekcja? Dyscyplina! Potrzebujesz wizji, a także cierpliwości i precyzji, by ją zrealizować.

Gdyby miał pan wybrać jeden zegarek marki, który najlepiej reprezentuje pana osobowość, który by to był?

Każdy z naszych zegarków jest kamieniem milowym dla firmy. Nie patrzę wstecz. Koncentruję się na tym, co tworzymy teraz i co jest przed nami. Obchodzimy właśnie 40-lecie Jacob & Co., mamy jasną wizję, wiemy dokładnie, kim jesteśmy. Nasze DNA to odważna kreatywność, techniczne mistrzostwo i głęboki, emocjonalny przekaz.

W tym momencie dwa projekty reprezentują to z całą precyzją. Godfather II – nasza najważniejsza premiera tego roku – oraz diament Angel Cut, w którym przedefiniowaliśmy samą geometrię diamentu. Angel Cut to nie tylko kwestia techniczna – to dla mnie coś bardzo osobistego. Ma 37 drobnych, wypolerowanych powierzchni, czyli faset, co symbolizuje 37 lat małżeństwa z moją żoną. Właśnie tak wygląda nasza praca. Nie chodzi tylko o innowacyjność – chodzi o znaczenie.

Przeszedł pan transformację od „Jacoba Jubilera” do tytana haute horlogerie. Jak ewoluowała pana osobista definicja luksusu przez te dekady?

Luksus dzisiaj to nie kwestia ceny. Jasne, chodzi o stworzenie czegoś, czego ludzie nie znajdą nigdzie indziej. Ale co ważniejsze – chodzi o emocje i opowieść. Każde nasze dzieło musi coś znaczyć. Musi nieść z sobą historię, wspomnienie, uczucie. To właśnie czyni je wyjątkowym. To sprawia, że trwa. Każdy może stworzyć coś drogiego. Niewielu potrafi wykreować coś, co łączy się z ludźmi na głębszym poziomie i staje się częścią ich tożsamości. Tak dziś rozumiem luksus.

Artykuł ukazał się oryginalnie w wydaniu specjalnym GQ Poland The Art Issue. Partnerem działu GQ Watches jest Apart.pl.