John F. Kennedy Jr. – idol mimo woli

Był dzieckiem, gdy jego ojciec, John F. Kennedy, 35. prezydent USA, został zastrzelony na oczach całego świata. 25 listopada 1963 roku, w dniu jego pogrzebu obchodził ledwie trzecie urodziny. Każdy pamięta to słynne zdjęcie, na którym malutki chłopiec salutuje ojcu zamkniętemu w trumnie, oddając mu ostatni hołd. 

Pięć lat później żegnał stryja, Roberta F. Kennedy’ego, zastrzelonego podczas kampanii prezydenckiej. Śmierć od początku naznaczyła jego życie. Dlatego John Kennedy Jr. nie chciał tracić ani chwili – chwytał każdy dzień, łaknął dobrej zabawy, kochał ryzyko i otaczał się ludźmi, którzy byli dla niego ważni. Był przy tym szarmancki i pełen wdzięku, nigdy nie zadzierał nosa – przeciwnie, chciał być jak wszyscy. A przecież nie był – już w chwili narodzin stał się „amerykańskim księciem”, własnością tłumów, symbolem pomyślności, bogactwa, z czasem i seksu. Ten tytuł mu ciążył, ale niósł go z godnością. Aż do przedwczesnej śmierci.

Był bardzo zżyty zarówno z matką, Jackie Kennedy Onasis, jak i starszą siostrą, choć byli z Caroline zupełnie różni. Ona, ułożona, pilna, zawsze postępująca tak, jak należy. On, ze stwierdzonym zespołem deficytu uwagi (ADD) oraz dysleksją, nie radził sobie równie dobrze ani w szkole, ani w życiu. 

W poszukiwaniu własnej drogi

W miarę, jak dorastał, rozumiał, że rodacy chcą w nim widzieć jego ojca. Tymczasem John czuł, że nigdy mu nie dorówna. Dlatego planował pójść zupełnie inną droga. Najpierw dużo podróżował – z plecakiem, bez planu. Spędził trzy miesiące w Indiach, był też w Gwatemali. Wszędzie zjednywał sobie ludzi, wracał z nowymi znajomościami, przyjaźniami, romansami.

Kennedy Jr. nie zdecydował się jak ojciec studiować na Harvardzie – licencjat zrobił na Uniwersytecie Browna, potem studiował prawo na Uniwersytecie w Nowym Jorku. Nie chciał bowiem być z nim porównywany. Poza tym jego prawdziwą pasją było aktorstwo. John podobno marzył o scenie i – jak twierdzą jego koledzy z roku – miał talent. O tym, żeby karierę prawniczą zamienić na teatr, nie było jednak mowy. Jackie Kennedy gardziła środowiskiem aktorskim. 

Fakt, że syn po prostu kochał grać, niespecjalnie ją interesował. Poza tym kariera prawnicza była niemalże tradycją w klanie Kennedych i John nie odważył się z nią zerwać.

W 1989 roku młody Kennedy ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Nowym Jorku. Przez cztery kolejne lata pracował jako asystent prokuratora okręgowego Manhattanu. Warunki nie były idealne – miał niekiedy do czynienia z kryminalistami, których odwiedzał w brudnych celach, ale nie narzekał. Wierzył bowiem, że w ten sposób pozostaje blisko ludzi. 

„John ze swoimi koneksjami mógł zaczepić się w najlepszej kancelarii w Nowym Jorku – wspominał jego kolega ze studiów. – Zamiast tego wybrał krew, pot i łzy. Czuł, że tak właśnie powinno być. A do pracy dojeżdżał codziennie rowerem. Chciał prowadzić tak normalne życie, jak tylko się dało”. By kontynuować karierę prawniczą, Kennedy musiał zdać egzamin adwokacki, tzw. BAR. Za pierwszym razem się nie udało – oblał egzamin, razem z 2187 tysiącami innych studentów. Ale tylko wynik Johna pojawił się na okładkach tabloidów. Z niewybrednym komentarzem: „Przystojniak dał ciała”. Po raz drugi Kennedy podszedł do egzaminu trzy miesiące później. Niestety, wtedy też się nie udało – zabrakło 11 punktów. Wtedy trochę się załamał. 

Ale w rzeczywistości nie było mu do śmiechu. Po pierwsze, jego siostra Caroline zdała BAR za pierwszym razem, i to celująco. Co więcej, John wciąż porównywał się z ojcem. Ten w jego wieku miał już na koncie medal bohatera wojennego, dwa wydane bestsellery, Nagrodę Pulitzera i miejsce w Senacie.

John postawił sobie za cel zdać BAR za trzecim podejściem. Zatrudnił nawet prywatnego korepetytora, któremu płacił krocie. Ale, choć studiował zaciekle, media i tak przykleiły mu łatkę „tępaka”. „To było nie fair, bo John nie był głupi” – komentowali przyjaciele Kennedy’ego. 

Porażki syna przeżywała też jego matka, dla której nagłówki tabloidów, kpiące z intelektu jej ukochanego syna, były jak potwarz. W końcu, w lipcu 1990 roku, John Kennedy Jr. zdał egzamin. Ale prawa miał już dosyć. Po głowie chodziło mu kilka pomysłów, w tym jeden na styku polityki i show-biznesu – dwóch teoretycznie różnych światów, w których funkcjonował. Do tego pierwszego przynależał z urodzenia, a drugi wkrótce się o niego upomniał.

Tajemne latanie i śmierć matki

Zaczęło się od magazynu „People”, który we wrześniu 1988 roku obwołał Kennedy’ego Jr. „najseksowniejszym mężczyzną na świecie”. Numer z jego zdjęciem na okładce przez 30 kolejnych lat pozostawał najlepiej sprzedającym się wydaniem pisma. Tym samym syn Jackie Kennedy stał się symbolem seksu. I w sumie nic już nie musiał – ale to nie byłoby w stylu Johna. Zresztą matka zawsze powtarzała, że musi pamiętać, skąd pochodzi, i żyć tak, by rodzina była z niego dumna. Napisała mu to nawet w liście, jaki mógł odczytać dopiero po jej śmierci. Zachęcała przy tym syna, by szedł własną drogą – z pewnymi ograniczeniami oczywiście. Po pierwsze, żadnego aktorstwa. Po drugie, żadnego latania. A John marzył, by pilotować samolot, bo tylko w powietrzu czuł się naprawdę wolny.

Jeszcze na studiach, w sekrecie przed matką, pobierał nauki latania. Gdy Jackie się o tym dowiedziała, wpadła w histerię. Kazała synowi przyrzec, że dopóki ona żyje, nie usiądzie za sterem samolotu. Jej emocje nie brały się znikąd – wielu członków klanu Kennedych zginęło podczas podróży lotniczej. John, co prawda z trudem, ale dotrzymał obietnicy – licencję pilota wyrobił dopiero po śmierci matki.

Jackie Kennedy Onasis zmarła 19 maja 1994 roku. John rozpaczał. Zwierzył się przyjacielowi, że dorosłość zaczyna się wtedy, gdy traci się oboje rodziców. 

W opłakiwaniu matki wspierała go ówczesna dziewczyna, aktorka Daryl Hannah. Byli razem z przerwami przez pięć lat. Hannah jako gwiazda Hollywood, znana z takich filmów, jak „Wall Street”, „Plusk” czy „Stalowe magnolie”, umiała radzić sobie z paparazzi, którzy podążali za Johnem krok w krok. Jednak w 1994 roku Kennedy, choć oficjalnie wciąż z Hannah, myślał już o innej kobiecie – Carolyn Bessette.

Co to był za ślub!

Nie jest do końca jasne, jak się poznali. Podobno w butiku Calvina Kleina, gdzie Bessette pracowała, doradzając klientom VIP. Któregoś dnia John rzekomo zaszedł do Kleina, by wybrać garnitur. Wyszedł kilka godzin później z naręczem smokingów, płaszczem, marynarką i swetrem. Kupował wszystko, co sugerowała Carolyn, tak był nią oczarowany. Druga wersja mówi, że spotkali się na przyjęciu i wymienili numerami telefonów. Jakby nie było, wkrótce stali się nierozłączni. 

Latem 1995 roku media żyły wieścią o ich zaręczynach. Bessette, dotychczas znana tylko w kręgach high fashion, nagle stała się osobą publiczną. Kiepsko radziła sobie z zainteresowaniem mediów. Jednak, jak powiedziała kiedyś Sarah Jessica Parker, była dziewczyna Kennedy’ego Jr., nikt nie był w Nowym Jorku równie pożądany co John.

Choć Bessette nie pragnęła życia na świeczniku, a stała obecność fotoreporterów pod oknem niezwykle ją irytowała, zgodziła się zostać żoną „pierwszego syna Ameryki”. Plany ślubne udało się utrzymać w tajemnicy dłużej niż informację o zaręczynach. „To zasługa Johna – komentowali później jego przyjaciele. – Rozplanował wszystko niczym James Bond. Ten ślub był absolutnie tajny”.

Rzeczywiście, informacja o zaślubinach Kennedy’ego i Bessette przedostała się do prasy dopiero cztery dni po ceremonii. Gdy w mediach pojawiły się zdjęcia, jedno stało się jasne – oto narodziła się najbardziej stylowa para na świecie. Carolyn Bessette-Kennedy, która na tę okazję wybrała prostą, jedwabną sukienkę od wówczas mało znanego projektanta Narciso Rodrigueza, z miejsca została ikoną stylu. 

Gdy po dwutygodniowej podróży poślubnej wrócili do swojego nowojorskiego apartamentu, na schodach powitali ich reporterzy. John, jak zawsze z klasą, zwrócił się do nich ze szczerą prośbą o uszanowanie prywatności swojej żony. Oczywiście nikt nie zamierzał jej spełnić. Właśnie z powodu ciągłej obecności mediów w ich życiu między Johnem i Carolyn dochodziło do spięć.

Ten starał się ją rozumieć, choć dla niego obecność paparazzi była normą – media towarzyszyły mu przecież od najmłodszych lat. Drugą kwestią sporną było potomstwo. John, zbliżający się do czterdziestki, pragnął dzieci. Bessette – niekoniecznie. Swoim „dzieckiem” Kennedy uczynił więc magazyn „George”. Był to jego pierwszy autorski pomysł, jaki zrealizował od początku do końca i wypuścił w świat.

Redaktor Kennedy

„George” miał być w założeniu magazynem o polityce, ale tworzonym z dystansem i polotem. Był „sexy”, jak mawiała Carolyn Bessette-Kennedy. „Nikt jeszcze nie mówił w taki sposób o poważnych sprawach” – reklamował swój magazyn John. Do współpracy zaprosił najlepszych dziennikarzy, słynnych autorów, a także gwiazdy.

Na pierwszej, sensacyjnej okładce, wystąpiła absolutna gwiazd tamtej epoki – supermodelka Cindy Crawford. Pozowała w białej peruce w stylu George’a Washingtona, któremu magazyn zawdzięczał swoją nazwę.

W każdym numerze John publikował swój wstępniak, a także polityczne dywagacje osób, które teoretycznie z polityką miały niewiele wspólnego – jak choćby jego byłej dziewczyny, Madonny. Pierwszy numer, wydany w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy, wyprzedał się na pniu. Pomogły oczywiście urok i sława Johna – tym bardziej że Kennedy Jr. chętnie swój magazyn promował. Wystąpił w popularnym serialu komediowym „Murphy Brown”, zasiadł na kanapie u Oprah Winfrey, a także wystąpił w wieczornym show Jaya Leno. Dlatego drugie i trzecie wydanie magazynu wciąż sprzedawało się nieźle. Ale już kolejne – słabo. „George”, mimo popularności swojego założyciela zaczynał tracić reklamodawców, aż w końcu jego los był zagrożony.

Szczególnie ciężko zrobiło się w 1999 roku. To był zresztą wyjątkowo kiepski rok dla Johna Kennedy’ego Jr. pod każdym względem. Jego kuzyn i przyjaciel, Anthony Radziwill, syn siostry Jackie Kennedy, Lee Radziwill, umierał na raka. John w ciągu zaledwie kilku lat miał stracić kolejną ukochaną osobę. Był też w kiepskich relacjach z siostrą – poróżnili się w kwestii dysponowania majątkiem po matce. No i jeszcze napięcia w jego małżeństwie, które wciąż narastały. Z powodu ciągłej nagonki mediów Carolyn przeżyła załamanie nerwowe. Kłócili się z Johnem nieustannie, bywało nawet, że Kennedy nocował w hotelu zamiast w domu. Tak było też w noc z 15 na 16 lipca 1999 roku.

Tragiczny koniec

John Kennedy Jr. miał już wtedy licencję pilota i latał regularnie. Lubił się popisywać, przyprawiając najbliższych o szybsze bicie serca. Ryzyko było bowiem jego sposobem na rozładowanie stresu. A tego miał w ostatnim czasie w nadmiarze.

To dlatego raz John omal nie zginął, podpływając kajakiem tuż pod prom. Innym razem ledwo starczyło mu paliwa, by samolot, który pilotował, wylądował. Kiedy indziej zabrał przyjaciół na rajd motorówką, która z powodu szarży Johna zaczęła przeciekać.

Na krótko przed feralnym lotem na ślub swojej kuzynki, Rory Kennedy, John zdjął gips z nogi. Został mu założony po wypadku na paralotni. Gdy tego wieczoru wychodził z redakcji „George’a”, by udać się na lotnisko, poruszał się o kulach. Był jednak przekonany, że czeka go łatwy i krótki lot. Pogoda była dobra, a planowali wylecieć, nim się ściemni. Obok Carolyn i Johna w samolocie miała się znaleźć też siostra Bessette, Lauren. To ona namówiła Carolyn, by ostatecznie towarzyszyła Johnowi na ślubie – bo relacje między małżonkami były napięte. Lauryn miała być „katalizatorem”, by nie skakali sobie do gardeł.

Wszystko poszło jednak niezgodnie z planem. John i Lauren utknęli w korku i dotarli na lotnisko z opóźnieniem. Tam musieli jeszcze czekać na Carolyn, która w ostatniej chwili postanowiła zmienić kolor swojego manikiuru. Gdy w końcu wszyscy wsiedli do małego samolotu Piper Saratoga, była 20.38, dokładnie 12 minut po zachodzie słońca. Na wybrzeżu pojawiła się mgła. Tymczasem John zrezygnował z asysty drugiego pilota – uznał, że tę krótką podróż z żoną i bratową odbędzie sam. Być może była to arogancja, być może brawura, a może naiwność. Ale przecież ze wszystkich dotychczasowych opresji John Kennedy Jr. zawsze wychodził cało, prawda? Niestety, nie tym razem.

Zobacz także: Niech żyją lata 90.: jak Paul Anthony Kelly jako JFK Jr. przywrócił modę tamtych czasów