Mężczyzna w drodze – wywiad z Radosławem Kotarskim

A jak twój przeciętny dzień wyglądał 10 lat temu?

Stałem na przystanku Bagatela w Krakowie z kamerą i biletem miesięcznym. Nagrywałem pierwsze odcinki Polimatów na ulicy Pijarskiej, pod Muzeum Czartoryskich. Nie wiedziałem, co z tego wyniknie, ale pracowałem każdego dnia, najczęściej za dużo i zbyt długo. Kiedy teraz mijam ten sam przystanek tramwajowy, myślę o tym, ile się zmieniło, a ile pozostało takie samo. Nadal szukam we wszystkim historii.

A jak chciałbyś, by twoje życie wyglądało za kolejne 10 lat?

Chciałbym nadal być w drodze. Nie chcę momentu, w którym powiem: „Już dotarłem”. Moim filtrem i podstawowym przekonaniem jest cytat z „Forresta Gumpa”, który kiedyś wisiał w mojej klasie w szkole, czyli: „Żyj tak, abyś po latach mógł powiedzieć: przynajmniej się nie nudziłem”. Wydaje mi się, że to hasło powiesiła tam moja mama. Dzięki temu nie chciałbym zbyt wiele żałować na starość. Gdzieś podskórnie czuję, że wszyscy pędzimy na rozpędzonej kuli przez kosmos, która może skończyć tylko w jeden sposób. Dlatego punkt ciężkości widzę w samej drodze, a nie w celu. 

Czy jesteś w stanie zaznaczyć jakiś moment przełomowy w swojej drodze do miejsca, w którym jesteś?

W moim małym świecie sztuki była to wystawa „Dom dzienny, dom nocny. Prace z kolekcji Radosława Kotarskiego” w krakowskim MOCAK-u. Ponad 100 prac z mojej kolekcji, 33 artystów z Polski, Białorusi, Kanady i Japonii. Katalog tej wystawy rozszedł się w kilku tysiącach egzemplarzy, ale co najważniejsze – udało się zarazić wiele nowych osób pasją i miłością do sztuki najnowszej. Ale nie traktuję tego jako finału. Zaczynałem od YouTube’a, a w pewnym momencie stanąłem w muzeum z kolekcją. To pokazuje, że rozwój może skręcać w naprawdę nieoczywiste strony.
 

Chciałbyś, by jeszcze raz skręcił w inną stronę? Jaki sobie stawiasz nowy cel?

Kiedyś myślałem, że celem jest punkt, do którego trzeba dojechać. Dziś bardziej interesuje mnie to, jak jadę i przede wszystkim – z kim jadę. Jeśli skupiasz się wyłącznie na dotarciu, tracisz całą drogę. Tak samo jest ze sztuką. Nie chodzi o „posiadanie kolekcji”, tylko o budowanie historii, w której czuję sens i mogę się nim dzielić z innymi.

Istnieje innowacyjność w tej drodze?

Innowacyjność to zmiana sposobu myślenia. W sztuce – nowy język opowiadania. W pracy – łączenie kontekstów w sposób, którego wcześniej nie było. Nie chodzi o efekt „wow”. Chodzi o to, że po spotkaniu z czymś nowym patrzysz inaczej.

Jakie były najważniejsze podróże Twojego życia?

Góry. Alpy, Tatry, Morskie Oko. Co tydzień jeździłem tam z Krakowa dla dekompresji. Czasami długa, czasami w korkach, ale nagrodą jest widok, którego nie da się opisać. Piękna trasa samochodowa do Palenicy, a potem kontrast: cisza, góry. Beskidy – spokojniejsze, jedne z najpiękniejszych serpentyn w Polsce. I Portugalia, mój drugi dom, gdzie mieszkamy większość roku z rodziną. Jest tam coś z tej samej energii co w Krakowie – historia na każdym rogu, a do tego Lizbona to miasto, które przytula.

Jesteś człowiekiem w drodze. Czy droga do celu zawsze wymaga pośpiechu?

Kiedyś odpowiedziałbym, że tak. Dziś sama droga nauczyła mnie, że nie. To tak jak chodzenie po górach. Możesz iść szybko i się zmęczyć albo wolno i zobaczyć wszystko. Podobnie z kolekcjonowaniem – im wolniej podchodzisz do zakupu, tym lepszą decyzję podejmujesz. I z jazdą samochodem – nie jadę szybko, żeby dojechać. Jadę, żeby jechać.

Materiał promocyjny marki Audi.