„Toy Story 5”: nostalgia się skończyła, zaczęło – łysienie

Jeśli pamiętasz pierwszą część „Toy Story”, to znaczy, że najwyższy czas na kolonoskopię, ale nie martw się, takich jak ty jest więcej. To jednak nie część profilaktycznej zdrowotnej kampanii (choć oczywiście zachęcam do badania się!), lecz tekst o tym, jak twórcy kultowej animacji bezlitośnie przypominają nam o upływie czasu.

Viralowa plama

Do sieci wpadł właśnie zwiastun piątej części pixarowskiej opowieści o zabawkach mówiących ludzkim głosem i w zaledwie kilka godzin od publikacji wywołał zbiorową histerię zwłaszcza wśród tych widzów, których data urodzenia bynajmniej nie zaczyna się od dwójki z przodu. W „Toy story 5” wracają znani bohaterowie, znowu usłyszymy głos Toma Hanksa jako kowboja Chudego (ang. Woody’ego) i Tima Allena jako astronautę Buzza, ale internetowy komentariat nie patrzy z politowaniem na monetyzowanie nostalgii. Patrzy na potylicę pierwszego z wymienionych bohaterów, a tam widzi wyraźną łysą plamę.

To nie wypadek przy renderowaniu, tylko próba zmierzenia się Pixara (wchodzącego dziś w skład The Walt Disney Company) z rzeczywistością i uwzględnieniem metryki zabawek. Tym samym twórcy puszczają oko do widzów, którzy dorastali z pierwszą częścią z 1995 roku i dziś przed lustrem doświadczają dokładnie tego samego, co kowboj z plastiku.

W zapowiedzi filmu padają żarty o brązowym markerze, sugestie, by Chudy ostrzygł się na Buzza, a internauci polecają kowbojowi wycieczkę do Turcji na przeszczep włosów. Wszystkiemu towarzyszą ostrzeżenia przed nieuniknionym popadnięciem w zapomnienie.
 

Z duchem i zębem czasu

Stara zabawkowa gwardia traci bowiem na atrakcyjności w starciu z nową technologią, gdy Bonnie Anderson – czyli główna dziecięca bohaterka dostaje tablet o wdzięcznej nazwie Lilypad i to jemu poświęca niemal całą swoją uwagę. A Woody? Cóż, może jest już „rozrywką dla starców”?

Zabolało? Rozumiem, też jestem w gronie milenialsów, którzy pamiętają, jak to drzewiej analogowo bywało, ale jednocześnie doceniam starania twórców, którzy postanowili odnieść się do wyzwań ery cyfrowej i z wiekiem nie stracili humorku.

Za sterami produkcji stoi ponownie stanął Andrew Stanton, który najwyraźniej uznał, że skoro minęły trzy dekady od premiery „Toy Story”, czas przestać udawać, że bohaterowie są zakonserwowani w próżni. Zamiast wygładzonego, wiecznie młodego kowboja dostajemy więc postać z widocznym śladem zużycia. Plastik przecież się przeciera, farba schodzi, a mit wiecznej świeżości… No właśnie – jest mitem, co z dojrzałych dorosłych ma szansę zdjąć nieco presji pogoni za młodością i bujną czupryną.

Liczę na to, że film okaże się cenną lekcją nauki o godzeniu się z przemijaniem. A czy na pewno tak będzie, przekonamy się już 19 czerwca 2026 roku, gdy „Toy Story 5” wejdzie do kin. Póki co mój redakcyjny kolega, Piotr Kowalski, uspokaja, że łysienie to nie koniec świata i podpowiada, jak sobie z nim radzić bez kupowania biletu do Turcji.