Sylwester bez konfetti: co obejrzeć, gdy nie mamy ochoty na Marylę ani imprezę

Jeśli perspektywa sylwestra z odmrożoną Marylą, tą samą playlistą co rok i obowiązkowym „szampanem o północy” wywołuje u was lekki dreszcz żenady – jesteście w dobrym miejscu. Zamiast marnować czas na imprezowy recykling, lepiej nadrobić filmy i seriale z 2025 roku, które mogły wam umknąć. A szkoda by było, bo te poniższe są naprawdę znakomite.
 

Blue Moon, reż. Richard Linklater 

Na VOD

Wiecie, że w tym roku Richard Linklater wypuścił dwa filmy? Co prawda pierwszy, „Nouvelle Vague”, był okropny. Za to drugi, „Blue Moon” – jest rewelacyjny. Najwidoczniej i w hollywoodzkim ekosystemie musi zostać zachowana równowaga. Zatrzymajmy się zatem na tym, który nie tylko umili nam czas, lecz także faktycznie ma szansę nas zachwycić. Oto niezawodny (mógłbym przytoczyć jeszcze z tuzin bałwochwalczych przymiotników dla tego aktora) Ethan Hawke, niemal w dragu, z kampowym swagiem i zaczeską, gra Lorenza Harta, broadwayowskiego tekściarza (spod jego palców wyszły, m.in. tytułowe „Blue Moon”, „The Lady Is a Tramp” czy „My Funny Valentine”), który właśnie został porzucony przez swojego współpracownika i przyjaciela, Richarda Rodgersa (w tej roli Andrew Scott). Akcja filmu rozgrywa się przez kilka godzin w barze, w którym zbierają się ludzie, by świętować sukces nowojorskiej premiery „Oklahomy!”, musicalu skomponowanego właśnie przez Rodgersa. Hawke trzyma całość. Bohatera żal, wręcz rozpacz, jakby pożegnanie się z życiem są wręcz namacalne. Jednocześnie chcemy Harta przytulić i nim potrząsnąć. Współczujemy mu i gardzimy. Cały wachlarz emocji. Jak w życiu. 

Te dni, reż. Lawrence Lamont 

Na HBO Max

Wiedzą powszechną jest, że Keke Palmer to wyborna aktorka – zarówno dramatyczna, jak i (przede wszystkim) komediowa. Ale że SZA?! Popularna raperka?! Takie odkrycia lubię najbardziej. Dlatego tym bardziej zastanawiam się, dlaczego „Te dni” nie stały się jedną z najszerzej dyskutowanych komedii mijającego roku? Czy to szowinizm? A może rasizm? A może jedno i drugie? Zwariowany film opowiada o dwóch najlepszych przyjaciółkach (grane przez wspomniane), które są zmuszone wyruszyć na wyprawę, by zdobyć kasę i uniknąć eksmisji. Wszystkiemu winien chłopak jednej z nich. Fabuła jest banalna i pretekstowa jak w każdej produkcji z metką „buddy comedy”. Podobnie jak są ograne odmienne cechy charakteru głównych postaci (jedna kontrolująca i spięta, druga wyluzowana). Każda obowiązkowo musi przejść też przemianę i nauczyć się czegoś o życiu. Dlatego tak trudno jest nakręcić porządny film w tym gatunku. Lamontowi się jednak udało. Niemały w tym udział Palmer i SZA. Gdy napięcie spada, potrafią ze scenariusza wycisnąć to ekstra coś, co przytrzymuje nas przed ekranem.

Robby Hoffman: Wake Up, reż. John Mulaney 

Na Netflix

Osoby, które nałogowo oglądają seriale, mogę kojarzyć Robby Hoffman z niewielkich ról w ostatnim sezonie „Komediantek” (za którą została nominowana do Emmy!) i niesłusznie zapomnianej „Kwestii seksu i śmierci” z Michelle Williams. W obu produkcjach Hoffman kradnie sceny aktorkom i aktorom z dużo większym dorobkiem. A to za sprawą jej charakterystycznego grania komedii – z kamienną twarzą, na sucho. Osoby anglojęzyczne powiedziałyby, że uprawia deadpan comedy. Teraz Hoffman swój talent przez bitą godzinę prezentuje w pierwszym stand-upie (w reżyserii księcia dzisiejszej amerykańskiej komedii, Johna Mulaneya!). Zaczyna przepięknie, bo od stwierdzenia: „Każdy jest trochę niehetero, prawda?”. Dowodem u facetów ma być futbol. Granie w niego, oglądanie z rosnącym podnieceniem, a przede wszystkim – noszenie koszulek z nazwiskiem ulubionego piłkarza (a tak naprawdę obcego chłopa!). To – sami przyznajcie! – brzmi dość gejowsko. Potem w „Wake Up” jest tylko lepiej. Na przykład Hoffman nazywa inwestowanie w kryptowalutę męskim odpowiednikiem astrologii. Dużo tu też beki z LGBT-ów, na którą tylko osoba queerowa może sobie pozwolić. Fantastycznie spędzona godzina!

Mroki Tulsy („The Lowdown”), sezon 1

Na Disney+

Za mało Ethana Hawke’a? Proszę bardzo. Tym razem aktor wciela się w „truthtoriana” (w wolnym tłumaczeniu: obrońcę prawdy) z Tulsy, o imieniu Lee Raybon, niezależnego reportera, który węszy zbrodnię i spiski w majętnej i niebezpiecznej rodzinie. Depcze jej po piętach, co zaowocuje zarówno irracjonalnymi sytuacjami, jak i poobijanymi żebrami oraz śliwą pod okiem. Twórcą i scenarzystą serialu jest Sterlin Harjo, którego rewelacyjne „Reservation Dogs” (lub w okropnym polskim tłumaczeniu – „Rdzenni i wściekli”) były gwiazdką na telewizyjnym nieboskłonie. Razem z Hawkiem tworzą Raybona w duchu Philipa Marlowe’a z „Długiego pożegnania” (granego przez Elliotta Goulda) Altmana – nieogarniętego, podpitego i niedomytego paranoika, który całkowicie poświęca się, by rozwikłać zagadkę. Zna prawdę, teraz musi ją udowodnić. Tyle że owa prawda dzwoni, ale nie wiadomo w którym kościele.