Nagroda Cybulskiego dla Agaty Turkot

Od 1969 roku Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego trafia do młodych aktorów wyróżniających się wybitną indywidualnością. Lista laureatów jest imponująca. Olbrychski za Azję Tuchajbejowicza, Komorowska, Potocka za „Hubala”, Janda za debiut w „Człowieku z marmuru”, Kondrat za „Smugę cienia”, Zamachowski, Dorociński za „Pitbulla”, Stuhr, Kościukiewicz, Popławska, Ogrodnik za „Cichą noc”, no i Eryk Kulm. To właśnie Kulm poprowadził tegoroczną galę.

– Mój dziadek, malarz Konstanty Gorbatowski, znał się osobiście ze Zbyszkiem Cybulskim i był nawet na jego ślubie świadkiem – ujawnił Kulm i w ten sposób przeniósł galę Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego na zupełnie inny, osobisty poziom. Nagle, zupełnie nie opuszczając widowni Kina Iluzjon, byliśmy zupełnie gdzie indziej. O jeden uścisk ręki od Cybulskiego. Czy nie na tym polega magia kina?

Jacek Cegiełka, naczelny miesięcznika „Kino”, przywitał zebranych trochę zestresowany. – Są ferie i obawiałem się, że nikt nie przyjdzie. Przyszło nas tylu, że nie wszyscy mieli miejsca do siedzenia. 

Naczelny przypomniał dzieje Nagrody Cybulskiego i Nagrody im. Bolesława Michałka dla najlepszej książki o tematyce filmowej. 
Nominowanych do Nagrody Cybulskiego wywołała na scenę Maja Ostaszewska. 

– Przyciągacie uwagę i wzbudzacie niepokój, a to najważniejsze dla aktorów – oceniła. 

Kapituła nominowała piątkę aktorów: Izabellę Dudziak, Bartłomieja Deklewę i Karolinę Rzepę, którzy zagrali w „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” Emi Buchwald, Sebastiana Delę za rolę w „Błaznach” Gabrieli Muskały oraz Agatę Turkot za wstrząsającą główną rolę w „Domu dobrym” Wojciecha Smarzowskiego.
 

Agata Turkot z nagrodą za „Dom dobry”

Jury przyznało nagrodę Agacie Turkot. To statuetka autorstwa Pawła Althamera i czek na 12 tys. zł.

– Pieniądze naprawdę szybko są na koncie – zapewnił Eryk Klum. Potem było już poważnie.

Agata Turkot powiedziała, że zdaje sobie sprawę, z jakim trudem różnym gremiom przychodzi nagradzanie „Domu dobrego”. To prawda. Najchętniej oglądany w ubiegłym roku polski film ma na koncie nominacje, które można zliczyć na palcach jednej ręki. Dla samej Agaty Turkot to pierwsza nagroda w karierze. 

– Naprawdę bardzo doceniam, że to akurat Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego – powiedziała – bo jej duch dodaje odwagi i pokazuje, że trzeba ryzykować. Nawet jeżeli komuś coś się nie podoba, to jeżeli tak się czuje, trzeba to robić. To był piękny rok. Ale też bardzo trudny ze względu na te wszystkie odrzucenia, jakich musiałam doświadczyć…

Zabrzmiało to naprawdę gorzko. Eryk Kulm nie spuentował finału żadnym żartem.

Nagrodzono też najlepszą książkę o tematyce filmowej. 

Kapituła Nagrody im. Bolesława Michałka wybrała trzy książki. Pierwsza, poświęcona Studiu Irzykowskiego, opowiadała o historii polskiego kina. Druga, poświęcona filmom na kasetach wideo, opowiadała o historii kina na świecie. Trzecia podnosiła kino do rangi kultu. I właśnie ta zdobyła główną nagrodę.

Tadeusz Sobolewski, autor „Cannes. Religii kina”, nie mógł przybyć osobiście, nagrodę odebrała w jego imieniu krytyczka i publicystka Justyna Sobolewska.

Odczytała z książki Tadeusza najważniejszy być może fragment: 
„Są ci, co wierzą, że świat będzie zbawiony przez literaturę, ja miałem swoją religię kina. To coś więcej niż kinomania, która kojarzy się z kolekcjonowaniem filmów. Miałem potrzebę rzeczy wyjątkowych. Czekałem na filmy, w których można się zakochać. Nie można docenić filmu, nie przeżywając go totalnie, a do tego właśnie służyło Cannes. Przeżycie filmowe ma coś wspólnego z obrzędem, a filmowcy są naszymi katechetami. Jednak nie chodzi tylko o wspólnotę przeżywania. Sala kinowa pozostawała miejscem, w którym jak podczas religijnych obrzędów jest się sobą i nie sobą równocześnie. W kinie jesteśmy sami, a zarazem solidarni z całym światem i z drugim człowiekiem”.