Inny wymiar presji. O Robercie Lewandowskim w Chicago Fire

Mieszanka, którą Gregg Berhalter zaproponował legendzie polskiego futbolu musiała być wyjątkowo atrakcyjna, skoro wspaniałą Barcelonę zamienia na industrialne Chicago. „To miejsce, które jest zdesperowane, by osiągnąć sukces i ma właściciela, który chce zainwestować wystarczająco dużo, by Chicago miało bardzo mocną drużynę. To do mnie przemówiło”.

Nie, to nie cytat Roberta Lewandowskiego po zdecydowaniu się na dołączenie do Chicago Fire, trzeciej drużyny Major League Soccer. To Berhalter – szkoleniowiec tego zespołu komplementował cały projekt oraz swojego nowego szefa. Mówił o ogromnych aspiracjach i szansie. Także dla samego siebie, po raczej nieudanej, pełnej niedopowiedzeń i nieporozumień, kilkuletniej przygodzie z reprezentacją Stanów Zjednoczonych. Ale z Lewandowskim na niedopowiedzenia nie może sobie pozwolić.

Napastnik, który w poprzednim sezonie dla mistrza Hiszpanii zdobył dziewiętnaście goli (a rok wcześniej – aż 42), wkracza na nieznane dla siebie wody. W globalnym rankingu firmy statystyczno-analitycznej Opta Barcelona znajduje się na piątym miejscu. Chicago Fire zajmuje dopiero 341. miejsce. Potencjał amerykańskiego klubu, przekładany na standardy europejskie, jest oceniany pomiędzy Slovanem Bratysława a Pogonią Szczecin. W poprzednim sezonie MLS „Strażakom” udało się wygrać pierwszy mecz w fazie play-off od 2017 roku.

W karierze Lewandowskiego, która dotychczas nie znała takich spadków, przyszedł czas na coś nowego. Z elementem, który pozostaje niezmienny: strzelaniem goli. Z tym Fire ma problem w trwającym sezonie. Choć mają trzeci najlepszy bilans w lidze, to są dopiero ósmą drużyną pod względem zdobyczy bramkowej. Do Interu Miami Lionela Messiego tracą aż dwanaście goli. Zagłębiając się w statystyki, można dostrzec, że nowi koledzy Lewandowskiego nie są wystarczająco skuteczni: stwarzają więcej jakościowych okazji, niż ich wykorzystują. Czołowym strzelcem w obecnym sezonie jest Hugo Cuypers, który zdobył niemal połowę wszystkich bramek (13).

W zasadzie pozycja 29-letniego Belga powinna być tak pewna, że Berhalter – trener i dyrektor sportowy klubu w jednym – nie musiałby walczyć o Lewandowskiego. Jednak Cuypers nigdy nie przebił szklanego sufitu na średnim poziomie europejskiego futbolu. Choć miał rewelacyjny sezon w barwach Gentu (strzelił 27 goli), to nie potrafił tego powtórzyć w kolejnych rozgrywkach i jedyny transfer na który mógł liczyć prowadził do Stanów Zjednoczonych. Nie da się jego dorobku jakkolwiek zestawić z Lewandowskim, zresztą podobnie jak innych piłkarzy. Na mundial powołania dostało tylko trzech zawodników Fire, jedynie Mbekezeli Mbokazi, środkowy obrońca, był regularnie występującym kadrowiczem Republiki Południowej Afryki w turnieju.

Lewandowski – naturalny lider

Lewandowski z miejsca stanie się liderem, który ma wyciągnąć zespół ze stanów przeciętności w kierunku marzeń, które łączą trenera i właściciela Chicago Fire. Berhalter już w drugim zdaniu swojego komentarza po zatrudnieniu Polaka wskazał na ambicje Joe Mansueto. Bez niego nie tylko nie byłoby w Fire Lewandowskiego, ale i klub dalej grałby na obrzeżach Chicago, raczej zapadając się w przeciętności niż aspirując do miana krajowej potęgi. 

Wystarczyło, że dzieci Mansueto wybrały zajęcia soccera, zamiast baseballa czy futbolu amerykańskiego. Proszę to sobie wyobrazić: milioner, a obecnie miliarder, prowadzący w parku zajęcia piłkarskie dla dzieci. Początkowo nierozumiejący wystarczająco dużo z tego sportu, ale zakochujący się w nim z każdą kolejną godziną. I wchodzący w tę branżę na całego, zupełnie jak w fundusze inwestycyjne, które m.in. jego Morningstar analizuje. „Kiedy pierwszy raz spotkałem się z Joe, to od razu wyznaczyliśmy sobie cel, by budować klub, który ma inspirować do osiągania wielkości, zdobywania tytułów i jednoczenia Chicago”, mówił górnolotnie Berhalter.

Po co „Strażakom" Lewandowski?

Stąd w ogóle w Chicago zaistniał pomysł na zatrudnienie Lewandowskiego. Bo transfery w MLS to nie tylko kwestie sportowe, ale również marketingowe. Pozycja firmy na rynku wzmacnia się, jest potwierdzona, gdy w jej portfelu nagle pojawia się większy gracz. „A Robert odzwierciedla wartości i reprezentuje standardy, na które Chicago zasługuje”, dodawał szkoleniowiec Fire. „To mistrz i walczak. Jego pojawienie się wzmacnia nasze ambicje walki o tytuł".

Pozostaje pytanie, czy sam Lewandowski zdaje sobie z tego sprawę. Odchodząc z Barcelony całkiem wprost sugerował, że czas na spokojniejsze granie. W rozgrywkach o być może niższej intensywności, z rywalami odstającymi poziomem od obrońców ligi hiszpańskiej czy wcześniej niemieckiej. To warunki, w których 37-latek czułby się faktycznie kilka lat młodszy.

Był już w historii Major League Soccer napastnik, który do Ameryki trafiał prosto po karierze w barwach Barcelony. Dla klubu ze stolicy Katalonii też zdobył dwa mistrzostwa z rzędu, również jego ostatni sezon odbiegał od ideału. I gdy Thierry Henry zamieniał Barcę na nowojorski Red Bulls to spodziewano się odcinania kuponów od bardzo bogatej kariery. Tymczasem w Stanach zagrał 135 meczów, strzelił niemal 50 goli i stał się wyznacznikiem tego, co i ile piłkarze w teorii „po drugiej stronie rzeki”, mogą dać w Major League Soccer.

A przecież relacja między Henrym i Lewandowskim jest powszechnie znana. Polak w młodości podziwiał francuskiego napastnika, nawet jeśli różnił ich sposób grania. Gdy w 2020 roku odwołano wręczenie „Złotej Piłki” w plebiscycie L’Equipe i Lewandowski zgarnął (zasłużenie) dopiero nową nagrodę FIFA The Best dla najlepszego piłkarza roku, to Henry powiedział, że teraz role się odwróciły. To on ma w nim wielkiego fana. A jeszcze w czerwcu tego roku, gdy ważyły się losy transferu Lewandowskiego, dziennikarze WP.pl spytali Francuza, co by doradził młodszemu koledze. „Rób, co chcesz, ciesz się tym, myśl o swojej rodzinie i o tym, gdzie chcesz się udać. Cokolwiek chcesz. Zasługujesz na to”, powiedział.

Inny wymiar presji

Może w tym wszystkim jest więc coś nowego i nie tylko ze względu na to, jak duży krok wstecz wykonuje Lewandowski względem poziomu, na którym będzie rywalizował. Ilekroć Polak zmieniał kluby, albo budował swoją pozycję w aktualnej drużynie, to nigdy nie było to tak oczywiste, że stanie się postacią numer jeden, na którym opiera się teraźniejszość oraz przyszłość całego klubu.

Możliwe, że jedynym wyjątkiem był sezon, w którym w Bayernie Monachium pobił ligowy rekord strzelecki Gerda Muellera: głównie ze względu na to, jak w końcówce sezonu kolegom zależało na tym, by Polakowi się to udało. Ale w przypadku Chicago Fire chodzi o coś innego. Nawet zostawiając na boku gigantyczną Polonię żyjącą w tym mieście, Lewandowski trafia do klubu, który buduje nowy stadion. Klubu, który dał wszechwładzę trenerowi i ma za sobą właściciela autentycznie zakochanego w futbolu. Może więc właśnie na to Lewandowski zasługuje: nie tylko na pozycję w ataku Fire, ale miejsce na klubowym piedestale, stanie się symbolem przyszłości, gdy wszyscy już zdają się mówić o nim w kontekście przeszłości.

Przez niemal dwie dekady kariery gwarantował gole, przekładał je na tytuły i jeszcze swoją postawą wyznaczał standardy w szatni, zmieniał sposób myślenia. Ale teraz ma być punktem odniesienia dla czegoś więcej niż tylko forma, czy umiejętność budowania dorobku bramkowego. Staje się twarzą organizacji, inwestycji miliardera, postacią pozwalającą myśleć o przywróceniu zasłużonego klubu na należne mu miejsce w hierarchii amerykańskiego soccera. Kto mówi, że to wybór pozbawiony presji bardzo się myli. Przecież z takimi oczekiwaniami Polak jeszcze w swojej karierze się nie mierzył.