Madonna is back. Pięć najlepszych momentów z „Confessions II: Film”

„Confessions II – The Film” to nie jest zwykły teledysk. Dostaliśmy krótkometrażową, spójną narracyjnie produkcję filmową, która promuje najnowszy album artystki. Wizualno-muzyczne widowisko jako pierwsi mogli zobaczyć uczestnicy festiwalu Tribeca. Dopiero potem nagranie trafiło na YouTube i w chwili pisania tego tekstu ma już ponad milion wyświetleń.

Od dawna było wiadomo, że premiera kolejnej, będącej kontynuacją hitowego krążka „Confessions on a Dance Floor z 2005 roku płyty Madonny nie przejdzie bez echa i wiąże się z ogromnymi oczekiwaniami fanów. Sądząc po pierwszych reakcjach na wideo, ikona popu jak zwykle dowozi artystyczną ucztę z naddatkiem. Spektakularnie daje też pstryczka w nos tym, którzy chcieli wysłać ją na muzyczną emeryturę. 

Chwilę przed tym, jak „Confessions II – The Film” ujrzał światło dzienne, artystka dała niezapowiedziany koncert na nowojorskim Times Square w ramach Miesiąca Dumy i we współpracy z aplikacją Grindr, która transmitowała występ na żywo do odbiorców z całego świata.

Madonna wykonała wówczas singiel „Love Sensation”, który dzień później trafił do sieci, i dwa inne utwory z debiutującego wkrótce, bo 3 lipca 2026 roku albumu „Confessions II”. W filmie z kolei zaprezentowała w sumie sześć kawałków z nadchodzącej płyty, udowadniając, że klubowy parkiet nie umarł wbrew temu, co zdawała się niedawno sugerować romansująca z rockiem Charlie XCX. Ale to nie koniec manifestów. Co jeszcze mówi nam Mother of Pop w swojej hipnotyzującej produkcji?

Kosmiczna logika snu

Film działa jak gorączkowy sen. Sceny płynnie przechodzą jedna w drugą, a narracja bardziej przypomina wizję niż chronologicznie i przyczynowo-skutkowo skonstruowaną historię. Madonna od lat eksperymentuje z formą, ale dawno nie była tak odważna wizualnie, w czym wspomógł ją reżyserki duet TORSO, czyli David Toro i Solomon Chase. „Confessions II: Film” ogląda się jak sen po całonocnej imprezie, którego nie sposób do końca wyjaśnić i w którym mózg surrealistycznie przetwarza obrazy z parkietu. To motyw, który już niejednokrotnie świetnie sprawdził się w popkulturze. Wystarczy tu wspomnieć klipy młodszych kolegów i koleżanki Madonny z branży: „Tailor Swif” A$AP Rocky’ego czy „Eusexua” FKA twigs.

Julia Garner jako spadkobierczyni mitu

Aktorka, która od lat jest łączona z planowaną produkcją biopicu o Madonnie, pojawia się w filmie niczym alter ego gwiazdy. Jej obecność działa jak przypomnienie, że historia Madonny jest już częścią kulturowego kanonu, który kolejne pokolenia próbują zrozumieć i opowiedzieć na nowo. Diwa, jaką jest królowa popu, ma natomiast świadomość swojej wielkości i potrafi uczynić z tego zarówno narzędzie artystycznego wyrazu, jak i autotematycznego dowcipu, co tylko pokazuje jej dystans do siebie.

W „Confessions…” znajdziemy, zresztą, mnóstwo wątków z biografii gwiazdy. Na przykład moment, w którym Madonna trzyma w ręku kasetę magnetofonową jest nawiązaniem do mitu założycielskiego jej kariery. Na początku lat 80. przyszła piosenkarka miała wręczyć swoje demo DJ-owi Markowi Kaminsowi, który pokazał nagranie Sire Records. To właśnie we współpracy tej wytwórni z Warner Bros. Records Madonna wydała swój pierwszy album. W filmie zobaczymy też hołd piosenkarki dla jej przedwcześnie zmarłego przyjaciela. W artystę, Martina Burgoyne’a, który zaprojektował okładkę do singla „Burning Up” z 1983 r. i był odpowiedzialny za pierwszą trasę koncertową Madonny, wciela się Daniele Sibilli.

Wiele scen z „Confession…” to nawiązania do poprzednich dzieł artystki. Wystarczy wymienić tu chociażby klipy do „Die Another Day” czy „Deeper and Deeper albo filmu „Rozpaczliwie poszukując Susan”, w którym Madonna wciela się w jedną z głównych ról obok Rosanny Arquette.

Najbardziej gwiazdorska toaleta roku

Jeżeli ktoś tęsknił za kampowym poczuciem humoru Madonny, powinien zwrócić uwagę na sceny rozgrywające się w klubowej łazience. Wśród celebryckich cameo pojawiają się między innymi Kate Moss, Benedict Cumberbatch, Richard E. Grant czy Gwendoline Christie, Shygirl, Odessa A’zion, Honey Dijon, Debi Mazar czy Arca. To jednocześnie żart, pokaz siły i przypomnienie, że niewielu artystów potrafi zgromadzić wokół siebie tak różnorodne grono gwiazd. Madonna nie robi tego już, zresztą podobny zabieg można było zobaczyć choćby w „Bitch I’m Madonna” (2015) czy „Give Me All Your Luvin’” (2013).

Sabrina Carpenter i przekazanie pałeczki

Duet „Bring Your Love” z Sabriną Carpenter jest jednym z najmocniejszych muzycznych punktów filmu i promocji nowego. Madonna od zawsze rozumiała, że pop żyje dzięki zmianom pokoleniowym. Tutaj nie konkuruje z młodszą gwiazdą, lecz zaprasza ją do wspólnego tańca. To rzadki przykład relacji mistrzyni i uczennicy pozbawionej fałszywej rywalizacji i strachu o to, jak dojrzała artystka wypadnie przy młodziutkiej. Z Carpenter Madonna miała też okazję wystąpić na żywo podczas Coachelli, gdzie obie gwiazdy wykonały m.in. nieśmiertelny przebój „Like a Prayer”. Oczywiście ktoś, kto śledzi popkulturę, wie, że nie jest to odosobniony przypadek. Madonna namaszczała już wiele muzycznych karier z Britney Spears na czele. 

Waginy, lasery, high fashion

Cały projekt został wystylizowany przez Dolce&Gabbana, wieloletnich współpracowników artystki. Gorsety, przezroczyste kreacje, ale też archiwalne nawiązania do historycznego stożkowego biustonosza autorstwa innego projektanta – Jeana Paula Gaultiera – futurystyczne dodatki tworzą wizualną ucztę. W filmie nie mogło zabraknąć zmysłowości. Madonna jako artystka od dawna odważnie przełamujaca tabu i eksperymentująca z seksualością i tym razem stawia na śmiałą estetykę, skupiając zielone laserowe światło (a może i epicentrum świata) w waginach tancerek. A to i tak nie wszystko, czym zachwyca „Confessions II: Film”. Koniecznie zobaczcie całość.