Disco nostalgia i życiowe rozkminy. Harry Styles łapie zadyszkę na nowym albumie

Singlowy „Aperture” zebrał dość mieszane opinie. Z jednej strony przyjemny hołd dla LCD Soundsystem i nostalgicznego, przystępnego popu podszytego klubową elektroniką. Miałem moment, że zapętlałem ten utwór, ale dość szybko wyleciał mi z głowy. Odczucia po pierwszych odsłuchach albumu „Kiss All The Time. Disco, Occasionally.” mam raczej zbliżone. Parafrazując klasyka: dobrze już było.

Muzyka Harry’ego Stylesa to niespecjalnie wymagający miks popu, elektroniki i lekkich gitar. Nie jest to oczywiście poziom Taylor Swift: memiczna analogia do ugotowanego bladego kurczaka uzasadniona, chociaż „„Kiss All The Time…”  ma jednak znacznie więcej smaku. Za produkcję odpowiedzialny jest stały współpracownik Brytyjczyka – Kid Harpoon, który zmontował sentymentalny koncept na brzmienie najnowszego albumu. Miejscami podniosły, raczej senny i niestety powtarzalny. Harpoon ugotował wcześniej takie hity, jak „Watermelon Sugar” czy „As It Was”, jak i „Flowers” Miley Cyrus. Doświadczenie w viralowych, melodyjnych numerach posiada, ale na „Kiss All The Time. Disco, Occasionally.” poszedł w pozornie ambitniejszym kierunku, który przełożył się na obniżenie repeat value poszczególnych utworów. 

Poszczególne kompozycje nie porywają. Styles dostarczył dość przezroczysty, umiarkowanie przyjemny materiał, o którym większość zapomni przed końcem miesiąca. Idealnie pasuje tutaj określenie „ładny”: muzyka, która nikomu krzywdy nie zrobi, która nikogo nie będzie szokować ani nie otworzy nowych szufladek w głowie. Szkoda, że wszystko jest skrajnie zachowawcze i smakuje jak niepotrzebnie rozwodniona zupa pomidorowa. Niby spoko, ale czegoś tu brakuje. Wizji, kreatywności, iskry, rozrywki. Refleksyjne momenty dłużą się i nużą. Zabawy jest tutaj dość mało, a 32-letni Harry Styles wziął sobie wejście w status ustabilizowanego życiowo wujka zbyt dosłownie. Gdzie ten wigor, gdzie porywanie tłumów, gdzie popowe hity, które zostaną z fanami i fankami na lata? 

Są momenty, które mają w sobie zalążek ciekawych pomysłów. „Dance On Me” to retro groove, bujająca linia basu, przyjemny chórek i poprawny refren. Na „Are You Listening Yet?” są przebojowe przebłyski, niestety pełny potencjał nie został wykorzystany. Zresztą, dużo tutaj niedokończonych szkiców, niedomkniętych patentów. W kwestii refrenów: pierwszy odsłuch nie przysporzył mi w zasadzie żadnego godnego zapamiętania. Smutne, bo w czasach napływających z każdej strony gróźb o sztucznej inteligencji przejmującej streamingi czy artystach/-tkach będących jedynie kalkami kolegów i koleżanek z branży, liczyłem chociaż na porywający refren, albo dwa. Zamiast tego, Styles woli smęcić, udawać 50-letniego folkowego barda romansującego z taneczną elektroniką i pisać niespecjalnie angażujące teksty. 

Harry Styles ma napięty grafik, bo premiera płyty to jedno, ale promocja drugie. Występował podczas BRIT Awards, a 8 marca zagra specjalny koncert, który będzie transmitowany na Netfliksie. Do połowy marca pojawi się również w SNL oraz BBC, gdzie wystąpi z najnowszym materiałem. Dodatkowo, nieustannie zachwyca stylizacjami i jest jednym z najbardziej uwielbianych IT-boys na Instagramie czy TikToku. Poza tym, zapowiada autorską markę ubrań do biegania oraz szykuje się do kolejnych maratonów – nie tylko koncertowych.