Tak, „Rooster” to jeden z najlepszych seriali obecnego sezonu

Czy grany przez Carella Greg Russo w „Roosterze” to nowy Ted Lasso? W pewnym sensie tak – nie tylko ze względu na podobne brzmienie nazwisk. Za obiema postaciami stoi ten sam twórca, Bill Lawrence, a na drugim planie pojawia się Phil Dunster, który po raz kolejny wciela się w skruszonego łajdaka. 

Bohaterów (Teda i Grega) łączy też daleka od ideału, ale prawdziwie ludzka i czuła męskość – taka, która ma szansę roztopić serce nawet najbardziej zatwardziałego macho. A przy okazji potrafi rozśmieszyć, udowadniając, że komedia bynajmniej nie umarła, tylko – jak pisał na naszych łamach Szymon Żurawski – z powodzeniem przeniosła się z kina w inne przestrzenie, choćby do seriali.

Nic zatem dziwnego, że „Rooster”, który w marcu zadebiutował na HBO Max, zbiera niemal wyłącznie pozytywne recenzje. Nie włożę kija w mrowisko, dołączam do grona fanów. Dlaczego?

Farsa na kampusie

Produkcja skoncentrowana wokół losów Grega Russo opowiada o dojrzałym facecie, który przyjeżdża do college’u Ludlow Hill, by wesprzeć swoją córkę Katie (Charly Clive) w kryzysie. Zanim jednak poznamy jego – jak się okazuje – całkiem szlachetne motywacje, Russo prowadzi gościnny wykład dla studentów. A właściwie opowiada o swoich poczytnych książkach, w których stworzył postać Roostera – hipermęskiego kobieciarza, czyli, mówiąc mniej eufemistycznie, swoje wyidealizowane na patriarchalną modłę alter ego. 

Jako autor Greg święcił komercyjne sukcesy, ale jako człowiek wiódł raczej nieco ciamajdowate życie. Dla młodszych, progresywnych pokoleń jest więc reliktem dziaderskiego świata, który należałoby jak najszybciej zamknąć w archiwum. To jednak nie przeszkadza mu przyjąć zaoferowanej przez genialnego w swojej nonsensowności dziekana (bezbłędny John C. McGinley) posady wykładowcy literatury.

Zresztą niesienie kaganka oświaty nie jest jego główną motywacją – ważniejsze okazuje się szczęście Katie, która skłonność do pakowania się w kłopoty ewidentnie odziedziczyła po ojcu, a także podobnie jak niegdyś on we własnym małżeństwie, musi zmierzyć się ze zdradą.

Partner Katie – także wykładowca i specjalista od literatury rosyjskiej – wdaje się w romans ze studentką. Czy muszę dodawać, że wszystko dzieje się w obrębie jednego kampusu, a w niewiernego męża imieniem Archie wciela się Dunster? Żeby było jeszcze ciekawiej Katie reaguje na to w sposób daleki od terapeutycznych standardów: z premedytacją spala należące do niego wyjątkowe wydanie „Wojny i pokoju”, co raczej oddala zarzuty o to, że obecność wątków z kraju Tołstoja w serialu jest próbą ocieplenia wizerunku Rosji. Niestety przy okazji córka Russo z dymem puszcza też – już zupełnie nieumyślnie – dom swojego małżonka. 

Greg próbuje początkowo ratować związek córki, co kończy się serią coraz bardziej kompromitujących interwencji, ale ostatecznie i jego Archie doprowadza do szału. Całości towarzyszy, rzecz jasna, pasmo innych tragikomicznych pomyłek, w które wikłają się zarówno studenci, jak i wykładowcy próbujący pogodzić narastające międzypokoleniowe napięcia.

Złoty, ale niewygładzony środek

Nie jest to jednak serial, który – niczym wiecznie oburzeni prawicowi komentatorzy – urządza pogrzeb „kulturze woke”, wzdychając wyobrażeń o tym jak to drzewiej rzekomo lepszej bywało. „Rooster” nie próbuje przekonywać, że wszystko, co progresywne, jest wolne od wad. Gdy słyszę, jak jedna z wybitnie przemądrzałych studentek pyta Russo, dlaczego nienawidzi ten kobiet, widzę w niej siebie – wiecznie gotową do konfrontacji feministkę, ale czuję się rozbawiona, a nie – urażona.

Nie jest to też wygładzony i próbujący pogodzić wszystkich głos środka. Dostajemy raczej opowieść, która z wyczuciem pokazuje współczesne (a tak naprawdę uniwersalne) napięcia – bez obrażania rozumu widza i bez budowania chochołów, jakie oglądaliśmy choćby w łopatologicznych i nadąsanych na rzeczywistość produkcjach pokroju „Tár” czy „Po polowaniu”. 

Oczywiście ktoś mógłby zauważyć, że kampusowe perypetie to świat raczej uprzywilejowanych warstw społecznych. Tyle że „Rooster” nie sprawia wrażenia oderwanego od rzeczywistości problemy bohaterów, choć pokazane w wykrzywionym zwierciadle, pozostają zaskakująco bliskie codziennemu doświadczeniu. Nie można tego wprawdzie powiedzieć o dziwactwach samych postaci, które wydają się zupełnie odklejone od ziemi, ale akurat ową podkręconą niedorzeczność należy zapisać serialowi na plus.

Czymś, co wyróżnia produkcję, jest też wyczuwalna emocjonalna inteligencja twórców. W każdym z bohaterów odnajdujemy coś, co budzi sympatię i coś, co – zupełnie jak w życiu – momentalnie wystawia ją na próbę. „Rooster” pokazuje też piękną, nieoczywistą relację ojca z córką – taką, która nie opiera się na łatwych wzruszeniach, lecz na trudnym procesie wzajemnego rozumienia. Carell tworzy postać, która – choć nie bez potknięć – potrafi wykazać się troską, a przy tym przyjmuje przemijanie z pewnym spokojem i godnością. To rzadkość, bo ekranowi bohaterowie zwykle dostają do wyboru dwie drogi: zgorzknienie albo desperackie udawanie, że wciąż są „na czasie”.

Serial ogląda się z rosnącą przyjemnością – nie tylko dlatego, że jest po prostu dobrze napisany i zabawny. To historia, która zdaje się rozumieć, że współczesność jest trochę śmieszna, trochę okrutna, a przede wszystkim pełna sprzeczności, których nie da się rozwiązać jednym błyskotliwym dialogiem ani rozejmem pomiędzy sprzecznościami. I może właśnie dlatego działa: zamiast udawać, że zna odpowiedzi, „Rooster” z wdziękiem pokazuje, jak bardzo wszyscy się mylimy – czasem śmiesznie, czasem boleśnie, ale na ogół bardzo po ludzku. Z niecierpliwością czekam na kolejny sezon.