Perfumy kwiatowe nie mają płci. 7 zapachów, które żegnają stare stereotypy

Mężczyźni w starożytnej Grecji hojnie nacierali swoje ciała aromatycznymi olejami po to, by rozgrzać je przed ćwiczeniami lub ostudzić po wysiłku fizycznym. XVIII-wieczni arystokraci na europejskich dworach perfumowali sobie peruki – posypywali je wonnymi pudrami przygotowanymi z kłącza irysa, kwiatów gorzkiej pomarańczy, róży i goździków. Z kolei XIX-wieczna etykieta dżentelmenów w ciemnych surdutach zakazywała im stosowania silnych zapachów w ramach higieny osobistej. To, jak i czym perfumowano męskie ciała na przestrzeni wieków, zależało od tego, jak zmieniały się definicja i postrzeganie samej męskości. 

Wiek XX ugruntował silny podział na zapachy męskie i damskie. Mocno podkreślała to sama kolorystka opakowań i flakonów. Granaty, czernie były zarezerwowane dla panów, tonacje różu i złota – dla pań. Dzisiaj pojęcie męskości staje się bardziej pojemne. Odchodzimy od jednego wzoru „słusznych” zachowań na rzecz wolności wyrażania siebie i swoich potrzeb. Za tymi zmianami idzie również swoboda wyboru zapachu, w tym kompozycji kwiatowych. I całe szczęście. 

Perfumy kwiatowe na męskiej skórze

Nuty kwiatowe, stereotypowo w kulturze zachodniej zarezerwowane dla kobiet, pięknie rozwijają się na męskiej skórze. Wiedzą to mężczyźni na Bliskim Wschodzie, którzy na równi z kobietami chętnie sięgają po perfumy z różą. Christine Nagel, perfumiarka w domu mody Hermès, w jednym z wywiadów podkreślała, że to nie zapach nadaje płeć. Charakter kompozycji objawia się dopiero na skórze osoby, która go nosi.

– Nuty kwiatowe, takie jak róża, jaśmin, irys czy tuberoza, są uniwersalne, dodają głębi i złożoności kompozycji – przekonuje z kolei Bartosz Puzio, współzałożyciel i nos marki Jan Barba. – Na charakter perfum, które nosimy, wpływa zapach naszej skóry i jej pH. Zamiast kierować się stereotypami, warto poznawać i testować zapachy na sobie. Najważniejsze, by perfumy sprawiały nam przyjemność – podkreśla.

Niezależnie od płci warto sprawdzić niezawodne klasyki. Na przykład różę damasceńską odymioną kadzidłem czy tuberozę i jaśmin połączone z tytoniem, nutami drzewnymi. Tradycyjne kwiaty mogą być też dzikie, ostre. Wystarczy połączyć je z pieprzem, goździkami czy cynamonem. Z kolei wigoru i świeżości doda im grejpfrut, mandarynka, dzięki którym poczujemy się jak w letnim ogrodzie.

Półkę z kwiatowymi kompozycjami warto obserwować z jeszcze jednego powodu – w tej rodzinie zapachowej dzieją się ciekawe rzeczy. Autorzy takich kompozycji szukają inspiracji z jednej strony – w archiwach, z drugiej – w wyobraźni. Efektem są zapachowe interpretacje kwiatów przyszłości – industrialnych, atomowych roślin, które wykiełkowały ze stalowego nasionka lub rosną w „raju przyszłości” (Flowers for Future, Thomas de Monaco). Odkrywanie aromatu kwiatu, który nie istnieje, rozbudza wyobraźnię, nie tylko tę zapachową.

Perfumy kwiatowe inspirowane historią

Ciekawe są również powroty do przeszłości. Choćby sięgnięcie do historii kroplika, kwiatu popularnego w wiktoriańskiej Anglii, który w tajemniczych okolicznościach stracił zapach (Monkeyflower, Stora Skuggan). Innym historycznym tropem jest też przypomnienie białego, egzotycznego kwiatu, volkamarii, którą ponad wiek temu zachwycał się elegancki Wiedeń, po czym słuch po tej roślinie zaginął (Volkamaria, WienerBlut).

W – z pozoru tradycyjnej – rodzinie kwiatowej, jak widać, wiele się może wydarzyć. Do tego, jak przekonuje Katarzyna Misiak z Ogrodu Botanicznego PAN w Powsinie, wciąż nie wszystkie kwiaty zostały odkryte. – Co roku botanicy wyruszają w rejony, które są słabiej przebadane, i znajdują nowe gatunki – tłumaczy. Zanim je poznamy lub nowe, fantastyczne kwiaty wykiełkują w wyobraźni perfumiarzy, warto eksplorować zapach tych, które mamy pod ręką – w sklepach i w ogrodach.