Jessie Buckley dostanie Oscara. To była tylko kwestia czasu

Kiedy spoglądamy na najnowsze zdjęcia Jacka Davisona z sesji dla brytyjskiego „Vogue’a”, Jessie Buckley przypomina zaginioną bergmanowską aktorkę, a może nawet i szekspirowskie widmo przybyłe z odległego nam wymiaru. Niektórzy twierdzą, że styl Davisona to kicz, w jakiś sposób komercjalizujący klasykę i w bezczelny sposób wchodzący z nią w dialog. Dla innych to współczesny wizjoner i geniusz. Jedno jest jednak pewne – z oblicza 36-letniej aktorki bije niesamowita pewność siebie. Oraz elegancja.

Niepewny uśmiech z poprzednich sesji odszedł daleko w zapomnienie. Dziś pochodząca z Irlandii aktorka wie, czego chce. I już za chwilę (najprawdopodobniej) zostanie laureatką Oscara za rolę Agnes w „Hamnecie” Chloé Zhao – medytacji na temat sztuki oraz straty. 

Niemniej złota statuetka nie weźmie się znikąd – Buckley konsekwentnie na nią pracowała, budując własną markę i w umiejętny sposób dobierając role w Hollywood. Lub po prostu zwracając uwagę na osoby, z którymi chciała współpracować. „Pragnę, by mój reżyser był pełen życia niczym moment, w którym obecnie się znajduję” – opowiadała kilka lat temu w rozmowie z Claire Foy dla „Interview Magazine”.

Jedynie kilka aktorek może pochwalić się tak zróżnicowanym portfolio. Reżyserowali ją m.in. Charlie Kaufman, Alex Garland czy – ostatnio – Zhao i Maggie Gyllenhaal (to już ich drugi wspólny film). Znamy ją z wielkiego ekranu, chociaż Buckley zaczynała na deskach londyńskiego teatru. Aktorka przeszła naprawdę długą drogę, by już w niedzielę stanąć na deskach Dolby Theatre.

West End calling

Buckley urodziła się w irlandzkim miasteczku Killarney w 1989 roku. Choć rodzina – a w szczególności mama – od zawsze wspierała ją na każdym kroku, dorastanie okazało się dla niej wyjątkowo trudne. „Zmagałam się z zaburzeniem odżywiania, do tego dopadła mnie depresja. Potrzebowałam czasu oraz wsparcia bliskich” – Buckley tłumaczyła w niedawnej rozmowie w BBC Radio 4. W wyjściu na prostą pomogła jej miłość do muzyki i teatru. Inspiracji szukała wśród największych nazwisk w branży – przyszła aktorka nałogowo oglądała filmy z Barbarą Stanwyck, Katharine Hepburn, Bette Davis czy Laurą Dern. 

Buckley nie jest tzw. nepo baby, więc nie miała nikogo, kto mógłby jej – choć odrobinę – uchylić furtkę do wymarzonego świata sztuki i kina. Tym samym młoda Jessie obrała klasyczną drogę każdego aspirującego aktora i aktorki. Buckley zaczęła aplikować na studia aktorskie oraz brać udział we wszelakich przesłuchaniach. 

Początek jej ścieżki zawodowej nie był usłany różami. Jako 19-letnia dziewczyna Buckley wzięła udział w programie telewizyjnym „I’d Do Anything”. To tak naprawdę casting do nowej wersji spektaklu „Oliver!” – ale w formie reality TV. Chociaż zajęła drugie miejsce, Buckley stała się ofiarą bodyshamingu ze strony jury. Aktorka źle wspomina tamto doświadczenie. „Mam nadzieję, że nastolatki w podobnym wieku nigdy nie będą traktowane w tak brutalny sposób jak w tym programie” – mówiła w rozmowie z brytyjską edycją „Vogue’a”.

Później było już tylko lepiej. Buckley zaczęła grywać w londyńskich teatrach. No i wreszcie dostała się studia aktorskie w Royal Academy of Dramatic Arts. RADA to w pełni prestiżowa placówka: próg wejścia jest podobny do tego na filmówce w naszej Łodzi. Fakt, że Buckley wreszcie się tam dostała, świadczył wyłącznie o jej determinacji oraz talencie. Nie dziwią więc słowa Paula Mescala, który powiedział, że w przyszłości chciałby być tak samo pewny siebie jak Buckley.

Na uczelni Buckley uczyła się podstaw – od śpiewu po taniec – które będą ją predestynować do otrzymania statusu gwiazdy w niedalekiej przyszłości. Przez ostatnie kilka lat Buckley rzadko kiedy operowała tymi narzędziami w kinie (co innego w teatrze), lecz zawsze miała je w zanadrzu. Dlatego nikogo nie powinna dziwić jej pełna werwy rola panny młodej z ostatniej reinterpretacji „Frankensteina”. To tam posiłkuje się zdolnościami wyuczonymi jeszcze na studiach aktorskich. Buckley nie musi z nich korzystać przy każdej możliwej okazji – wystarczy, że będzie je miała gdzieś w zanadrzu.

Po latach grania wraz z najlepszymi na West Endzie (m.in. Kenneth Branagh i Jude Law), Buckley wreszcie otrzymała swoje pięć minut. Przyszła gwiazda zaczyna coraz częściej pojawiać się w telewizji („Czarnobyl”, „Tabu”). Szerszy rozgłos przyniósł jej netfliksowy dramat „Może pora z tym skończyć” Charliego Kaufmana, a w 2021 roku na West Endzie wcieliła się w ikoniczną Sally Bowles w nowej adaptacji „Kabaretu”. Krytycy byli nią zachwyceni. „To najlepszy występ teatralny tego roku”, pisał Andrzej Łukowski w swojej recenzji dla „Time Out”.

Tu nie ma przypadków: każdy kolejny sukces to jedynie konsekwencja trafionych decyzji. Buckley za rolę w „Kabarecie” otrzymała Oliviera, najbardziej prestiżową nagrodę teatralną w Wielkiej Brytanii. Irlandka zatriumfowała na deskach londyńskiego teatru, ale podbój światowego kina dopiero się dla niej rozpoczął.

Specjalistka od wszystkiego

Pozycja Buckley we współczesnym kinie nie należała do najłatwiejszych. Niby pojawiała się na pierwszym planie już od paru dobrych lat, to jednak nie mogła przebić się do popkulturowego mainstreamu. To ten typ aktorki, której twarz i talent kojarzyliśmy, choć jej nazwisko zazwyczaj nam umykało. Być może dlatego, że charakteryzuje ją nieoczywistość – Buckley pamiętamy przez pryzmat jej postaci, a nie jej prezencję medialną.

Buckley epatuje fizycznością i przypomina nam o staromodnym aktorstwie, stawiającym na niuans aniżeli skupiającym się na ogólnej prezencji aktorki. U Kaufmana Buckley romansowała z poczuciem zakłopotania. W „Córce” wiarygodnie wcielała się w młodszą wersję Olivii Colman, a „Men” dało nam wgląd do jej nieco mroczniejszej odsłony. „Hamnet” pamiętamy głównie przez jej rozdzierający duszę krzyk – siła jej głosu konstytuuje bohaterkę Buckley i tylko intensyfikuje jej rozpacz. Z kolei w przytaczanej wcześniej „Pannie młodej!” aktorka bawi się dykcją, a do tego oferuje przeszarżowaną wersję samej siebie. 

Stan rzeczy związany z jej rozpoznawalnością zaczął zmieniać się – tak na dobrą sprawę – w ostatnim roku. O Buckley zrobiło się całkiem głośno dzięki otrzymywanym przez nią nagrodom aktorskim. Nagle okazało się, że za swój występ w „Hamnecie” zgarnia praktycznie wszystkie możliwe wyróżnienia, tak jakby nie chciała podzielić się z żadną inną nominowaną aktorką. Buckley ma już na swoim koncie Złotego Globa, Baftę, statuetkę SAG-AFTRA, czy nagrodę Critics’ Choice Awards. A to oznacza, że za chwilę do tej listy będziemy mogli dopisać również Oscara.

W Polsce zaś stała się popularna za sprawą pamiętnej przemowy, którą wygłosiła podczas tegorocznej gali Złotych Globów. Odbierając statuetkę za „Hamneta”, rozradowana Buckley niespodziewanie podziękowała polskiemu oświetleniowcowi za wsparcie na planie i ugotowanie zupy dla całej ekipy.

Mimo wszystko współczesny image Buckley opiera się na jej wszechstronności. To specjalistka od wszystkiego, która odnajdzie się w każdych możliwych warunkach. I właśnie dlatego Oscara ma tak naprawdę w kieszeni – musiałby wydarzyć się jakiś cud, by Buckley nie otrzymała swojej pierwszej złotej statuetki. I nawet jeśli Hollywood od dekad wierzy w cuda, to w tym razem musimy raczej twardo stąpać po ziemi.

Trudno powiedzieć, w jakich dokładnie projektach będzie nam dane zobaczyć ją w najbliższych latach. Ale nie zapowiada się, by Buckley miała zmienić obraną dotychczas ścieżkę. „Chciałabym zrealizować nowy musical. Myślę choćby o dźwiękach Londynu. Zaangażowałabym Radiohead do napisania muzyki” – zwierzała się w rozmowie z portalem Deadline. W gruncie rzeczy nominacje do kolejnych Oscarów to pewnie kwestia czasu – Buckley jeszcze nieraz nas zaskoczy.