Chłopcy ze „Stranger Things” żegnają się z serialem

Zeszłej nocy Noah Schnapp miał sen, w którym spędzał czas z młodszym sobą z pierwszego sezonu „Stranger Things”: mały Will Byers, niewinny, z poruszającym wzrokiem i tym słynnym memicznym „grzybkiem”. –Powiedziałem: „Jesteś taki słodki i malutki” – mówi. – Tak wiele się zmieniło, a jednocześnie nic.

Schnapp i jego koledzy, Finn Wolfhard, Gaten Matarazzo i Caleb McLaughlin, grają w hicie Netfliksa od jego debiutu w 2016 roku. W tym czasie zdążyli urosnąć, zapuścić zarost i zdobyć dziesiątki milionów obserwujących w mediach społecznościowych, ale żaden z nich nie stracił kontaktu ze swoim wewnętrznym dzieckiem.

Można się o tym przekonać podczas naszego spotkania w przytulnej restauracji hotelu w Londynie. Jest chłodne, październikowe popołudnie, siedzimy pod lampami grzewczymi przy stoliku na dziedzińcu, a czwórka przyjaciół przywołuje wspomnienia przy herbacie i frytkach truflowych. 

– Za każdym razem, gdy jesteśmy znowu razem, czuję się, jakbyśmy wrócili do pierwszego sezonu – mówi Schnapp.

 – Czuję się, jakbym znów był młodszym Calebem – dodaje McLaughlin.

Schnapp uważa, że jego sen to sposób podświadomości na poradzenie sobie ze słodko-gorzkimi uczuciami i z faktem, który coraz wyraźniej majaczy na horyzoncie: serial, który kształtował ich młode życia przez ostatnią dekadę, kończy się wraz z nadchodzącym sezonem, który ukaże się w trzech częściach – od końca listopada do sylwestra.

Akcja „Stranger Things” rozgrywa się w przesyconej nostalgią, spielbergowskiej Ameryce lat 80. Serial opowiada o zżytej grupie dzieciaków z Indiany, które muszą walczyć z lovecraftowskimi potworami z równoległego wymiaru zwanego Upside Down, by ocalić swoje pozornie zwyczajne miasteczko Hawkins. To znakomite, nieco pokręcone science fiction, przez lata trzymające wysoki poziom. Jakość przekłada się na oglądalność: czwarty sezon to trzecia najpopularniejsza anglojęzyczna produkcja Netfliksa w historii, z ponad 140 milionami globalnych wyświetleń w ciągu trzech miesięcy od momentu wypuszczenia. Jednak prawdziwą siłą serialu jest to, że jest zarówno opowieścią o dorastaniu i nastoletniej przyjaźni, jak i o zagrożenia zagładą świata.

Podobnie jak ich postacie czterej młodzi aktorzy dorastali razem, a ich swobodne zachowanie przy stole świadczy o bardzo bliskiej więzi. Twierdzą, że nigdy się nie pokłócili – może mieli sprzeczki, ale nigdy poważne konflikty, co jest niezwykłe dla grupy chłopaków przechodzących przez dojrzewanie w tym samym czasie. Widują się w swoich najgorszych momentach. Wolfhard porównuje ich relację do dzielenia pokoju z braćmi. – Znam ich najgorsze i najlepsze strony – mówi McLaughlin. – I to jest dla mnie w porządku.

Wolfhard uważa, że pogodzenie się z końcem „Stranger Things” przypomina przechodzenie przez żałobę. – To jak wtedy, gdy umiera członek rodziny – każdy radzi sobie z tym inaczej – mówi. 

– Dobrze, że to powiedziałeś – wtrąca Matarazzo. – Bo kiedy ja używam tego porównania, ludzie mówią: „Jezu…”.

McLaughlin wspomina wieczór, gdy siedział w swoim pokoju, przytulając poduszkę do piersi, przy muzyce z lat 80. Patrzył w niebo trzymając ją przy sercu – odgrywa teraz tę scenę. – I pomyślałem, Lucas jest skończony. Choć twórcy serialu, bracia Duffer, zapowiadają przynajmniej jeden spin-off, ma on opowiadać o nowej grupie bohaterów. Nic nie wskazuje, żeby młodzi aktorzy kiedykolwiek ponownie wcielili się w postacie, które grali przez niemal połowę życia.

Podczas pierwszej połowy zdjęć Wolfhard czuł większą niż zwykle presję, by dać z siebie wszystko przed kamerą – chciał wypaść w finale jak najlepiej. Myśl o tym, że to ostatni rok wspólnej pracy z resztą obsady – Millie Bobby Brown, Davidem Harbourem, Winoną Ryder – mocno siedziała mu w głowie. Chciał smakować każdą chwilę. – Chyba wszyscy mieliśmy coś takiego: „OK, to ostatni sezon, spędzajmy z sobą jak najwięcej czasu” – mówi. To nie jest tak, że zupełnie przestali spotykać się po zakończeniu zdjęć – ale, do diabła, jak często możesz spotykać się z nawet najbliższymi przyjaciółmi?

– W połowie zdjęć dotarło do mnie, żeby po prostu cieszyć się tym, co jest, i przestać się martwić – dodaje Matarazzo.

Mentalnie szykowali się na koniec od 2022 roku, kiedy bracia Duffer ogłosili, że piąty sezon będzie ostatnim. Schnapp mówi, że nigdy nie był tak smutny jak wtedy, gdy się o tym dowiedział. Wolfhard przyznaje: – Przez tydzień byłem totalnie przybity. – Ale mieliśmy jeszcze trzy lata – zauważa Matarazzo. Często pytano ich, jak to jest się żegnać, ale on sam uważa, że dopiero za parę lat naprawdę zrozumie, co serial „Stranger Things” znaczył w jego życiu.

Nawet podczas nagrań piątego sezonu, które trwały przez cały 2024 rok w Atlancie, Wolfhard nie był w stanie się z tym pogodzić. Zbyt wiele jego tożsamości zrosło się z serialem. – Na planie zazwyczaj byłem optymistą – mówi. Mieszkał wtedy z Matarazzo, więc rzadko bywał samotny. – Ale poza planem były momenty, kiedy zostawałem sam i ogarniała mnie depresja.

Kiedy Matarazzo wyjeżdżał, emocje Wolfharda wzbierały. – Zdarzało się, że Gatena nie było w domu albo mnie nie było na planie… i po prostu chodziłem i płakałem – mówi. – A nie jestem wielkim płaczkiem. Charlie Heaton i Natalia Dyer – czyli Jonathan i Nancy Byers, jego serialowa siostra – mieszkali niedaleko, więc tam uciekał w trudnych chwilach. McLaughlin zauważa symbolikę: w potrzebie Wolfhard udał się do swojej fikcyjnej rodziny.

Piąty sezon zaczyna się tuż po tym, jak inny wymiar rozerwał Hawkins na pół. Miasto jest pod wojskową kwarantanną. Dzieciaki organizują partyzanckie wypady do Upside Down, by odnaleźć i ostatecznie pokonać Vecnę. (Widziałem trzy odcinki – jest znakomicie: dużo akcji, klasyczne „Stranger Things”, wszyscy dają z siebie maksimum. Wolfhard i McLaughlin twierdzą, że z pierwszej serii najlepszy jest czwarty odcinek).

– Tym razem mieliśmy przesrane – mówi Matarazzo. Śmierć Eddiego Munsona zmieniła Dustina, aktor musiał wejść w ciemniejsze rejony. – Trochę się bałem – mówi. – Pamiętam, jak bracia Duffer powiedzieli mi, że to będzie dla niego ciężki rok. Ale chciałem pokazać, że to wciąż ta sama osoba… tylko po wielkiej stracie.

A wspomnienia Schnappa o młodszej wersji siebie mogą mieć dodatkowe znaczenie. W pierwszych scenach piątego sezonu wracamy do momentu zaginięcia Willa w sezonie pierwszym. Scena wnosi nowy element do fabuły serialu.

Do jej realizacji było potrzeba młodego sobowtóra, na którego twarz nałożono młodszą, zdigitalizowaną twarz Schnappa. Aktor uczył go nawet, jak wyrażał emocje jako 10-latek. W zasadzie nauczył dzieciaka, jak zagrać młodego Schnappa grającego młodego Willa Byersa. Pomyślałem: „O Boże, nie jestem już tym dzieciakiem. Jestem dorosły” – mówi. – Miło było móc przekazać coś młodszemu chłopakowi. Był przeuroczy.

McLaughlin wyciąga telefon. Pokazuje zdjęcie, które mama wysłała mu niedawno. Jest z 2012 roku, jeszcze sprzed „Stranger Things”, gdy grał w „Królu Lwie” na Broadwayu jako młody Simba. To zdjęcie grupy dzieciaków teatralnych podczas halloweenowej imprezy. Jest na nim McLaughlin i Sadie Sink, czyli Max, jego ekranowa miłość od 2017 roku.

Z trudem wypatruję ich na zdjęciu, więc McLaughlin mi pomaga. Sink stoi kilka rzędów przed nim. Trochę mi wstyd, że przeoczyłem jej intensywnie rude włosy.

McLaughlin uważa to za dziwne uczucie patrzeć po 13 latach na parę słodkich dzieciaków, które nie miały pojęcia, że wyruszą we wspólną podróż, i mówi: – To nie jest ktoś, kogo tylko trochę znałem. Wiedziałem, kim jest Sadie. Znałem jej rodzinę. – Teraz ich losy będą już zawsze w jakiś sposób połączone. – Dość głęboko – dodaje.

Chociaż nie ma go na zdjęciu, Matarazzo i McLaughlin również krążyli wokół siebie w czasach Broadwayu – Matarazzo debiutował w „Priscilli, królowej pustyni” w 2011 roku. – Nasze mamy się znały – mówi Matarazzo. – Zbliżyły się do siebie, ponieważ matki dzieci z teatru są jak te obserwujące swoje dzieci na placu zabaw. Niektóre mamy nie były na tyle fajne, by spędzać z nimi czas, ale moja taką znalazła.

McLaughlin dowiedział się o angażu Matarazzo przez Skype’a od braci Duffer, jeszcze przed własną próbą w Los Angeles. Część z nich spotkała się dopiero tam, ale nie czytali wspólnie. Matarazzo dowiedział się o angażu kolegi dzięki temu, że ich mamy z sobą pisały.

– Napisałem do Caleba, ponieważ znaliśmy się, spotykaliśmy i takie różne, podczas przesłuchań,” mówi Wolfhard. Pamięta, że pierwsze wrażenie Noah było takie: młodszy, nieśmiały o głosie Charliego Browna. McLaughlin pamięta, jak ojciec Schnappa mówił mu, że planują wycieczkę do Disneylandu. – Przyjechali do miasta na jeden dzień i zamierzają zrobić pięć rzeczy. I ja to szanuję! – zażartował.

Dla Schnappa rola Willa miała w jego życiu ogromne znaczenie. – To, jak świat przyjął Willa, nauczyło mnie czuć się dobrze z tym, kim jestem i jak mówię o sobie – mówi. Wszystkie dzieciaki w serialu są na swój sposób poddane ostracyzmowi za to, że są inne. Przed pojawieniem się Demogorgona i Upside Down są siedzącymi w piwnicy geekami grającymi w wolnym czasie w Dungeons & Dragons. Serial pokazał też, że bycie „innym” bywa cool.

Jest jeszcze jedna paralela między serialem a prawdziwym życiem. Przez lata fani spekulowali, że Will jest gejem. Był łagodny i nie przejawiał zainteresowania dziewczynami, kiedy inni chłopcy ulokowali swoje uczucia w przeciwnej płci. W sezonie czwartym zasugerowano jego uczucia do Mike’a. W 2022 roku Schnapp i bracia Duffer to potwierdzili, używając wzruszającej sceny. (Schnapp mówi, że orientacja Willa będzie częścią głównej fabuły, ale nie zdradza nic więcej). W styczniu 2023 roku aktor sam dokonał coming outu na TikToku.

Serial z pewnością pomógł mu odkryć swoją tożsamość – mówi. – Nie tylko seksualną. Nauczył mnie, że bycie sobą jest w porządku. – I dodał: – Myślę, że to jest właśnie to, co czyni ten serial wyjątkowym, co jest wyjątkowe, jeśli chodzi o Willa. To rezonuje nie tylko z ludźmi queerowymi, lecz także z tymi wszystkimi, którzy czują się inni.

Schnapp mówi, że przez większość życia nie czuł się jakąś „częścią większej grupy”, ale raczej „jak ten dziwny dzieciak, który stoi z boku”. Rola Willa dodała mu odwagi, by zaakceptować to, co wyróżnia go z tłumu. – Będę to niósł ze sobą przez całe swoje życie.

Na planie finałowego ujęcia pojawił się każdy, kto kiedykolwiek pracował przy serialu. – Były tam setki ludzi. Każdy, kto kiedykolwiek pracował przy tym – wspomina Matarazzo. Postawiono stół z szampanem, a całość aktor porównuje do ostatniego dnia szkoły, kiedy „tak naprawdę nie robi się żadnych zadań, ale są przekąski”. Rodzice wszystkich chłopaków stali przy monitorach, kiedy były odgrywane ich ostatnie sceny. – Łzy leciały – mówi.

Wolfhard porównuje to do zakończenia sportowego filmu: – Wiesz, kiedy cała drużyna wygrywa mistrzostwo. To było takie uczucie. Smutne, ale piękne. To był ostatni mecz. – Mecz numer siedem, baby – wtrąca Matarazzo.

Wolfhard porównuje to do zakończenia sportowego filmu: – Wiesz, kiedy cała drużyna wygrywa mistrzostwo. To było takie uczucie. Smutne, ale piękne. To był ostatni mecz. – Mecz numer siedem, baby – wtrąca Matarazzo.

– Jakbyśmy wszyscy teraz przechodzili na emeryturę. Serio, to było takie uczucie – dodaje Wolfhard.

Kiedy padł ostatni klaps, w studiu wystrzeliło konfetti. Aktorzy i ekipa płakali. Chłopcy śmieją się teraz na wspomnienie, bo – jak mówią – wyglądali okropnie. Obiecują też, że będą jakieś nagrania z tego momentu. – Wszyscy tak ryczeliśmy, że nie dało się mówić – mówi Wolfhard. – Ale to było wyjątkowe. Pod koniec tego dnia byliśmy bardziej zjednoczeni niż kiedykolwiek. Jestem podekscytowany, że zobaczę finał po raz pierwszy w kinie.

Tydzień wcześniej media obiegła wypowiedź Wolfharda, że martwił się, czy finał nie podzieli losu „Gry o tron”. „Finn Wolfhard martwi się o piąty sezon »Stranger Things« ze względu na kiepskie zakończenie »Gry o tron«” – takie były nagłówki.

– Wyjęto to z kontekstu – mówią mi. Wolfhard zapewnia, że są dumni z tego sezonu. – Czułem to podczas zdjęć. To rzadkie – mówi i dodaje: – To prawda, że ludzie często narzekają na finał serialu, ale po obejrzeniu wielu z nich czuję, że zrobiliśmy dobrą robotę.

– Wiem, że jest taki stereotyp, ale jest wiele przykładów, gdzie to się udało – wtrąca Matarazzo. – „Breaking Bad” miał świetne, kurwa, zakończenie.

Wolfhard dodaje: – Ludzie nienawidzili finału „Rodziny Soprano”. A to przecież genialne zakończenie. – Ale podkreśla, że sądzi, iż ich finał nie będzie kontrowersyjny.

Rozmyślając nad serialem, McLaughlin myślał o piosence Stevie Wondera „Visions”. – Śpiewa o tym, że pory roku się zmieniają, a wszystko, co dobre, się kończy. Czyli: nie płacz, że się skończyło. Doceniamy moment właśnie dlatego, że przemija. To jego piękno.

Matarazzo wątpi, by kiedykolwiek ponownie zagrali w tym składzie („To byłoby dezorientujące i dziwne”), ale marzy o dalszej współpracy z osobami z serialu. McLaughlin proponuje, by kiedyś wspólnie coś napisali, kiedy będą już innymi ludźmi. Schnapp jest sceptyczny: – Ludzie i tak zobaczą w tym „Stranger Things”. – Matarazzo proponuje kompromis: – Zrobią serial z pacynkami.”

– Szykujcie się na nasz podcast – żartuje Wolfhard. Nie wie, o czym mieliby gadać. – Sponsor? Pewnie BetterHelp – żartuje z dość często pojawiającej się reklamy serwisu terapii online, która zdaje się pojawiać przy każdym podcaście, „albo kurwa Blew Chew” – producent viagry. I chyba już dwudziesty raz tego popołudnia śmieją się jak 13-latkowie grający w piwnicy w D&D.

– Nie obchodzi mnie, jak to będzie odbierane: „O, dwóch ze »Stranger Things«!” – mówi Matarazzo. – Jeślibym mógł znów z wami pracować, to nie mam z tym problemu. Chciałbym grać z tymi chłopakami przez resztę życia.

Oryginalnie tekst ukazał się na stronie GQ UK.

Stylizacja: Angelo Mitakos

Pielęgnacja: Alexis Day z użyciem kosmetyków Dior Sauvage Mencare i Dior Backstage

Poprawki: Faye Oakenfull

Fryzury: Josh Knight Barbering: Venner James z użyciem trymera Babyliss Skeleton i maszynki Babyliss FX, suszarki Parlux oraz pianki Doux Honey Mousse i Shine Mist

Scenografia: Lizzy Gilbert

Produkcja: Jude Spour