Najlepsze filmy na HBO Max

Jeśli jesteście znudzeni nowościami filmowymi, HBO Max przychodzi wam na ratunek. Co prawda na streamingu znajdziecie wiele świeżynek prosto z kina, ale jego biblioteka dosłownie pęka w szwach także od tytułów, które aż proszą, by je obejrzeć zarówno po raz pierwszy, jak i odkrywać na nowo. Zanurzając się w – zdawać by się mogło – niekończące się propozycje, możecie stworzyć swoją kolejkę filmów do oglądania, taką, którą odpalicie bez zastanawiania się: „Na co mam dziś ochotę?” (a jak wiecie, często sam wybór trwa dłużej niż seans!). 

Poniżej zebrałem kilka najlepszych filmów na HBO Max. Sprawdzą się zarówno na spokojny wieczór, na wyluzowanie po pracy, jak i na dłuższe streamingowe szaleństwo w weekend. 

Co warto obejrzeć? Podpowiadam. Gwarantuję, że wciśnięcie „play” nie będzie straconym czasem.

Challengers (2024), reż. Luca Guadagnino

Listę otwiera najgorętszy film z 2024 roku, czyli rozerotyzowana historia dwóch tenisistów (cudowni Josh O’Connor i Mike Faist), którzy są szaleńczo zakochani w tenisistce (Zendaya), w sporcie i konkurowaniu, ale przede wszystkim w sobie. Guadagnino perfekcyjnie wykorzystuje tenis jako metaforę relacji – rywalizacji, pożądania i władzy, snując opowieść, która bardziej niż o sporcie opowiada o ludziach i ich ambicjach. Na uwagę zasługuje również strona audiowizualna. Dynamiczny montaż, stylowe zdjęcia i pulsująca muzyka Trenta Reznora i Atticusa Rossa sprawiają, że „Challengers” ma wyjątkowy rytm i energię. Krytycy i krytyczki pisali, że film Guadagnino jest intensywny, zmysłowy i prowokujący. Choć dla mnie przede wszystkim jest hipnotyzujący, a nic mnie tak nie cieszy, kiedy podczas seansu nie myślę o bożym świecie.

Gangi Nowego Jorku (2002), reż. Martin Scorsese

Czy doczekamy się czasów, że ten zapomniany klasyk Marty’ego zostanie zrewidowany i słusznie uznany za jeden z najlepszych filmów XXI wieku? OK, może Cameron Diaz została niezbyt trafnie obsadzona w roli przebiegłej złodziejki Jenny. Za to reszta trzyma się mocno. Dostaliśmy monumentalne kino historyczne, które wciąga nas w brutalny, chaotyczny świat XIX-wiecznego Manhattanu. Scorsese opowiada historię rodzącej się Ameryki od strony ulicy. A tam, jak możemy sobie wyobrazić, jest pełno przemocy, konfliktów etnicznych i walki o władzę. Żadna idealizacja, tylko budowanie świata na krwi, strachu i niegasnących ambicjach. Najprawdopodobniej bez „Gangów…” nie byłoby długiej i lukratywnej współpracy reżysera z Leonardo DiCaprio, na której korzystają nie tylko oni, lecz także my, widzowie i widzki.

Nie obiecujcie sobie zbyt wiele po końcu świata (2023), reż. Radu Jude

Scenariusz tak blisko ciała, że aż parzy. Choć można to powiedzieć o większości filmów tego rumuńskiego reżysera. Radu Jude wykorzystuje pozornie prostą historię, by rozprawić się z hipokryzją korporacji, mechanizmami kapitalizmu i pustymi sloganami o „bezpieczeństwie” i „odpowiedzialności”. To film, który nie próbuje być miły dla widowni. Zamiast tego zmusza do myślenia i konfrontacji z tym, jak naprawdę funkcjonuje świat pracy i mediów. Mocny temat, ale nudy nie ma. A to za sprawą pojechanego, często groteskowego scenariusza i rewelacyjnej Ilinci Manolache w roli marnie opłacanej i przepracowanej asystentki z wytwórni filmowej, która jest również szalenie popularną influencerką, posiadającą przebekowe alter ego łysego i brodatego chłopa, niepatyczkującego się w komentowaniu rzeczywistości. 

Mission Impossible – Fallout (2018), reż. Christopher McQuarrie

Wśród polecanych filmów na HBO Max zdecydowanie nie mogło zabraknąć najlepszej części kultowej franczyzy z Tomem Cruise’em w roli (niemal) nieśmiertelnego agenta Ethana Hunta. „Fallout” to absolutny majstersztyk kina akcji z cudowną sceną naparzanki w łazience całej w lustrach. McQuarrie buduje historię, która nie tylko pędzi do przodu bez chwili wytchnienia, lecz także ma realną stawkę emocjonalną. To kino szpiegowskie, gdzie decyzje bohaterów i bohaterek mają konsekwencje, a napięcie nie wynika wyłącznie z efektów specjalnych, lecz z doskonale skonstruowanej fabuły (o co już trudno w kolejnych odsłonach franczyzy). Obok Cruise’a oglądamy świetną Rebeccę Ferguson, która jako jedna z niewielu aktorek ma faktyczną chemię z odtwórcą głównej roli. Wreszcie też „Fallout” to jedyny film, gdzie Henry Cavill pokazuje, że potrafi w aktorstwo.

Wdowy (2018), reż. Steve McQueen

Musimy porozmawiać o tym niesłusznie zapomnianym majstersztyku reżysera „Wstydu” i cudownej antologii „Mały topór”. Jak to się stało, że „Wdowy” nie plasują się w czołówkach zestawień najlepszych filmów wszech czasów? Być może dlatego, iż jest to thriller kryminalny, gdzie na pierwszym planie nie królują muskularne chłopy z tatuażami, tylko grupa kobiet? Mamy Violę Davis, która tworzy jedną z najmocniejszych ról w swojej karierze – jej bohaterka jest krucha, ale jednocześnie zdeterminowana i bezkompromisowa. Nie da sobie w kaszę dmuchać. Żyje w luksusie i zrobi wszystko, by tak zostało. Odnajduję się w tej motywacji. Świetnie wypadają także Michelle Rodriguez, Elizabeth Debicki i Cynthia Erivo. Wszystkie one łączy jedynie dług, który pozostawili im w spadku zmarli mężowie (wiadomo!), uwikłani w szemrane sprawki. Zawiązują więc spisek, by wyjść cało z nagłej opresji (a przy tym trochę zarobić). Ogląda się przednio!

Jak zostałam perliczką (2024), reż. Rungano Nyoni

Dobra – to jest nowość, która niedawno gościła na wielkich ekranach (kin studyjnych). Nie mogło jednak zabraknąć „Jak zostałam…” na mojej liście, bo – z ręką na sercu – jak często oglądamy nigeryjskie kino? Na pewno za rzadko. Oto Shula wraca nocą z imprezy do domu. Na jezdni natrafia na zwłoki swojego wuja. Tak rozpoczyna się brutalny i jednocześnie absurdalny spektakl, który odsłania to, co lokalna społeczność chciała mocno ukryć. Okazuje się, że zmarły wuj dokonywał strasznych czynów, ale przecież o zmarłym mężczyźnie można mówić tylko dobrze. Całą resztę zamiata się pod dywan. O ofiarach – kobietach – nie mówi się wcale. Tak działa tradycja. Rewelacyjne kino, które niesie Susan Chardy (w roli Shuli). Świetny jest też drugi plan, m.in. kradnąca każdą scenę Elizabeth Chisela (jako lekko zwariowana Nsansa).

Seks, kłamstwa i kasety wideo (1989), reż. Steven Soderbergh

Klasyka, która nigdy się nie znudzi. Mało tego – film zrewolucjonizował amerykańskie kino niezależne i do dziś pozostaje zaskakująco aktualny. Steven Soderbergh opowiada o intymności, kłamstwach i emocjonalnym dystansie w relacjach międzyludzkich, robiąc to z niezwykłą oszczędnością środków. To kino dialogu i napięcia ukrytego między słowami – pozornie spokojne, a jednocześnie głęboko niepokojące. Siłą filmu są doskonale napisane postacie i aktorskie niuanse. Grają Andie MacDowell (chyba w jedynej dobrej roli), jeszcze sexy James Spader i Peter Gallagher, a także Laura San Giacomo. Fabuła skupia się na historii zagubionego mężczyzny, który nagrywa na wideo kobiety rozmawiające o swojej seksualności i fantazjach oraz o tym, jaki wpływ mają ona na relacje w ich małżeństwach przeżywających kryzys. Cóż, temat wiecznie świeży.

Grindhouse: Death Proof (2007), reż. Quentin Tarantino

Hołd Tarantino dla kina exploitation, który jednocześnie bawi się jego konwencjami. Na pierwszy rzut oka to prosta historia o psychopatycznym kaskaderze Mike’u, jego niezniszczalnym samochodzie i wielkiej chęci do mordowania kobiet. Pod powierzchnią kryje się przewrotna gra z oczekiwaniami widza i klasycznym podziałem ról w kinie gatunkowym. Przede wszystkim jednak – takich filmów już się nie robi. Mamy prawdziwe pościgi, realne kaskaderskie popisy i brak CGI. Dzięki temu finałowa sekwencja samochodowa wypada świeżo. Ciekawie czyta się „Death Proof” przez feministyczny pryzmat – oto kobiety postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce i rozprawić się z egzotycznym maniakiem, który uważa się za nieśmiertelnego. Supercasting – Kurt Russell, Rosario Dawson, Mary Elizabeth Winstead, Rose McGowan (!) i kaskaderka Zoë Bell, która dublowała m.in. Umę Thurman w pięknym „Kill Bill” Tarantino (zresztą też na HBO Max).