Raport trendów: jesień–zima 2026/2027 prosto z wybiegów

Choć mówimy o ubraniach, które trafią do sprzedaży dopiero za pół roku, już teraz warto czerpać garściami zarówno z inspiracji zaproponowanych przez projektantów najważniejszych domów mody, jak i tych bardziej niszowych, cichych, funkcjonujących poza radarem Instagrama. Oto siedem zjawisk, które zachwyciły mnie – i wybudziły moją szafę z zimowej hibernacji – na wybiegach tego sezonu.
 

Z patyną

Zapomnijmy o żelazku i nie bójmy się ubrudzić. To właśnie oznaki użytkowania – i życia! – nadają ubraniom charakter. Na mediolańskim wybiegu Prady wiele sylwetek nosiło ślady fałd, zagnieceń i pomarszczeń. Choć były nowe, sprawiały jednocześnie wrażenie już noszonych – jakby odkopanych z przeszłości. Postrzępione skórzane płaszcze, trencze ewidentnie „po przejściach” czy fabrycznie „ubrudzone” mankiety koszul? Tak Miuccia Prada i Raf Simons widzą nowy sezon: daleki od perfekcyjnego połysku i pedantycznej formalności.

Od lat podobną estetykę promuje Magliano – inna włoska marka, która w tym sezonie pokazała się w Paryżu. Masywne zagniecenia na marynarkach, pomiętolone szale czy płaszcze z niedbale podwiniętymi rękawami przywodzą mi na myśl pchle targi, a nie wyszukane butiki vintage. Moim ulubionym garniturem sezonu jest model w odcieniu kości słoniowej od Magliano – którego rękawy były albo przypalone, albo zanurzone w przeparzonej herbacie. Sezon jesień–zima 2026/2027 przypomina, że patyna na ubraniu nie jest powodem do wstydu, lecz do dumy.

Jutro będzie futro

Futro powraca na wybiegi ze zdwojoną siłą. Dominują albo strzyżone skóry owcze, albo futra sztuczne, niemal idealnie imitujące naturalne. Mówimy zarówno o ogromnych płaszczach – jak te z pokazów Dolce & Gabbana i KidSuper – jak i o akcesoriach przyciągających uwagę. Do wąskich garniturów Saint Laurent Anthony Vaccarello dodaje futrzane mufki i szale, a Dsquared² wraca do przeskalowanych myśliwskich czapek. W Diorze Jonathan Anderson doprawia klasyczne wełniane płaszcze puszystymi mankietami. Futro jest przede wszystkim ciepłe, ale wnosi też do stylizacji odrobinę dramatyzmu – dokładnie tyle, ile potrzeba, by poprawić humor w szare, zimowe dni.

Zderzenie kolorów

W tym sezonie wybiegi zostały zalane przez jaskrawe, pozornie sprzeczne zestawienia kolorów rodem z pudełka kredek Crayola. Gdyby przewinąć kolekcję Auralee z zamkniętymi oczami i zatrzymać się na losowej stylizacji, można by natknąć się na kombinację barw całkowicie burzącą zardzewiałe zasady ich łączenia. Tak intensywne i bezkompromisowe zderzenia limonki, fuksji, mięty czy kobaltu ożywiły również kolekcję wiecznych klasyków marki Sanderlak.

Wszyscy mówią o Zanie Li, Nowojorczyku stojącym za minimalistyczną marką Lii. Jego nowa kolekcja działa jak solidna dawka witaminy C: czerwone kurtki zestawia z różowymi koszulami i pomarańczowymi rękawiczkami, a spod białej, oversize’owej marynarki wystaje kołnierz golfu w ostrej zieleni. Christophe Lemaire i Sarah-Linh Tran z Lemaire zaproponowali znacznie bardziej powściągliwą wersję tego zjawiska – subtelne akcenty różu, pistacji i persymony wyłaniają się spod garniturów w stonowanych brązach i beżach. Projektanci mówią jasno: nie bójmy się koloru – ani w życiu, ani w szafie.

Białe spodnie

Jeszcze niedawno osobiście bałem się białych spodni – bo rzekomo pogrubiają, bo najmniejsza plamka potrafi zepsuć cały dzień, bo trochę są… przaśne. Jednak śledząc na Instagramie profile @endr i @alexisclaustre, zrozumiałem ich iście paryski urok. Ci panowie potrafią sprawić, że białe dżinsy w zestawieniu z butami typu jodhpur boots czy dżinsową koszulą przywołują flirciarski styl Serge’a Gainsbourga albo nonszalancki luz Jacques’a Dutronca.

W tym sezonie mediolańscy i paryscy projektanci tylko utwierdzili mnie w przekonaniu, że białe spodnie to pozycja obowiązkowa. Jonathan Anderson zestawia je z obszernymi parkami, u Mordecai pojawia się fason bliski cargo, lecz w bardziej eleganckim wydaniu, a Ümit Benan stylizuje je obłędnie – z czarną wiatrówką lub brązową, dwurzędową marynarką i ogromnym szalem w kratę. Świetną parę białych dżinsów warto kupić już teraz – choćby w Uniqlo albo Celine.

Skóra totalna

Jeśli chodzi o skórę, projektanci idą na całość i proponują total looki. W swojej kolekcji dla Hermès Véronique Nichanian pokazała oversize’owy czarny kombinezon z delikatnej skóry cielęcej – projekt z 1991 roku, do którego powróciła w finałowej prezentacji. A jej czarny płaszcz z krokodylej skóry? To uosobienie luksusu bez hamulców. Michael Rider w Celine zestawia skórzany trencz ze skórzanymi spodniami, wszystko w apetycznym odcieniu karmelu, a Simon Holloway z Dunhill interpretuje na nowo kultowy car coat – model, z którego brytyjska marka słynie od ponad wieku. Na jesień–zimę 2026/2027 powraca on w skórze o gładkości masła. Cieszy mnie również fakt, że w tym sezonie projektanci tak chętnie sięgają po rękawiczki. Niby zimowa oczywistość, a jednak detal, o którym zaskakująco często się zapomina.

Kultura kiltu

Mężczyźni w spódnicach już dawno przestali szokować, a kilty coraz śmielej aspirują do miana nowego standardu męskiej garderoby. Zdecydowanie uważa tak Julian Klausner z Dries Van Noten, który w swojej kolekcji inspirował się młodzieńczym, kampusowym stylem – bardziej romantycznym niż preppy. Na wybiegu kilty funkcjonują niczym baza męskiej szafy, łatwa do zestawienia z pasiastymi swetrami czy białymi koszulami.

Podobnie w Sacai, gdzie Chitose Abe podeszła do tematu warstwowo: czarne kilty narzuca na garniturowe spodnie, tworząc sylwetkę płynną i niezwykle dystyngowaną w wyrazie. Nikt jednak w tym sezonie nie odważył się na długość maksi w duchu kiltów Hediego Slimane’a dla Dior Homme z 2004 roku. Ciekaw jestem, czy Jonathan Anderson wskrzesi ten look w kolejnych kolekcjach.

Garnitur na nowo

Nie ma męskiego tygodnia mody bez garnituru. Błędem byłoby jednak nie przekraczać granic dyscypliny, jaką narzuca ten naczelny wynalazek męskiego krawiectwa. W najbardziej intrygujący sposób robi to marka Soshiotsuki, łącząc japoński styl ery lat 80. z kultowym szykiem Richarda Gere’a z filmu „Amerykański żigolak”. U Soshiotsuki garnitur staje się polem niekończących się eksperymentów: dodatkowa warstwa tkaniny, wszyta w wewnętrzną listwę marynarki, nadaje nowej objętości, a spodnie otrzymują nadmiar szlufek na pasek lub zostają udrapowane tak wieloma zakładkami, że zwisają niczym zasłony. Garnitur Soshiotsuki jest przesycony dymnym zapachem eleganckiego izakaya – i stanowi dzieło godne samego Giorgio Armaniego.

Powagę klasycznego garnituru przełamuje Junya Watanabe, drugi japoński projektant bawiący się europejską etykietą męskiego krawiectwa. Zainspirowany światem jazzu, proponuje na sezon jesień–zima 2026/2027 wersję dapper: elegancką, lecz zadziorną. Marynarki z patchworku różnych materiałów – w tym z dżinsu Levi’s – oraz gustowne meloniki nadają kolekcji klubowy, wieczorny urok retro.

Podobało mi się również podejście do garnituru w Zegnie, gdzie Alessandro Sartori zmiękcza ramiona i obniża talię. Kaszmirowa marynarka Zegna to inwestycja na lata – prawdziwa rodowa pamiątka, przekazywana z pokolenia na pokolenie.