Umiar w byciu miłym. Vito Bambino o powrocie do Męskiego Grania

A jak wygląda ta współpraca? Kto za co odpowiada?

Ja zawsze pod ręką mam zeszyt. Łapię go i notuję. Gdy siedzimy razem w studio, każdy rzuca jakieś skojarzenie albo opowiada o czymś ze swojego życia. Podłapuję to, zamieniam w linijkę i rzucam reszcie. Tak sobie odbijamy te muzyczne ping-pongi. Ktoś coś czasem powie bez kontekstu, a to się potem układa w coś, co fajnie brzmi.

A ty jesteś w tym składzie, by zarażać fajną energią?

No tak., choć to zarówno pozytywna cecha, jak i taka, nad którą się ubolewa. Człowiek może się zmęczyć uszczęśliwianiem innych. To się nadaje...

...na terapię?

Tak. Prędzej czy później dostaje się za to rachunek. Chociaż nawet kiedy byłem na terapii i terapeuta tłumaczył mi, że może biorę na siebie za dużo, i tak uważam, że czasem warto. Najlepiej czuję się wtedy, kiedy dobrze czują się ludzie wokół mnie. Jakoś to działa, sprawdza się, więc nie chciałbym całkowicie się tego pozbywać. Śmiejemy się czasem z Kalifornii, że jest tam trochę za dużo życzliwości i pozytywnego nastawienia, ale z drugiej strony nikogo przecież nie kosztuje powiedzenie „dzień dobry” albo „dziękuję”. Tak mnie nauczono.

A jak było z tym w Niemczech? Mówi się, że to naród dosyć zamknięty.

Są często bardzo formalni. Ja z kolei lubię Greków i Sycylijczyków. Właśnie Greków wskazałbym jako protoplastów tego wewnętrznego uśmiechu. Są też pracowici, choć trochę inaczej niż my. Widziałem kiedyś porównanie różnych narodowości pod kątem pracy i okazało się, że my, Polacy, mamy naprawdę mocny work ethic. To pewnie bierze się z historii, z doświadczenia trudu i z przekonania, że na wszystko trzeba zapracować. Bardzo szanuję tę cechę. Choć, lubiąc Greków, zawsze śmieję się, że polski hydraulik zdąży zrobić trzy mieszkania w czasie, kiedy grecki skończy jedno.

Jak wygląda etyka pracy w muzyce?

Trzeba traktować ten zawód serio i nie odcinać kuponów. Jeśli coś przychodzi mi zbyt łatwo, zwykle mniej mnie interesuje.

Jak jest za łatwo, to sam sobie utrudniasz?

Czasem tak. Chodzę grać w piłkę i znam już wszystkich chłopaków z naszej ekipy. Mógłbym dobierać sobie najmocniejszy skład, ale wolę postawić sobie większe wyzwanie. Bo co to za mecz, kiedy jest 10:1? A kiedy jest 8:7 i wygrywasz w ostatniej akcji, wszyscy mają z tego większą frajdę.

Ty zawsze taki byłeś? Urodziłeś się takim człowiekiem, jakim jesteś dziś?

O to trzeba by zapytać moją mamę. Pewnie powiedziałaby, że stałem się wobec niej mniej miły. Jest coś takiego, że najbliższym czasem powiemy coś, czego nie powiedzielibyśmy nikomu innemu, bo wiemy, że nas nie odrzucą. Ja zawsze tłumaczę mamie, że wynika to właśnie z bezgranicznej miłości i poczucia bezpieczeństwa.

Czy zawsze byłem taki jak dziś? Mam nadzieję, że nie, bo wierzę w rozwój. Ale marzenia zawsze były dla mnie ważne. Mam ogromne szczęście, że mogę robić to, co naprawdę lubię – czy to aktorstwo, czy śpiewanie, czy pisanie. A potem przychodzi coś jeszcze cenniejszego niż sukces: uznanie ludzi. Ktoś mówi ci, że to, co robisz, ma sens. Że jest dobre. Dostajesz owoce swojej pracy.

Kiedy takie marzenie się spełnia, marzyciel we mnie znajduje potwierdzenie, że warto było wierzyć. I to właśnie próbuję tłumaczyć dzieciom. Oczywiście, na wszystko trzeba pracować. Świat nie rozdaje nic za darmo. Ale jest też jakiś element metafizyczny. Czasem udaje się przesunąć granice tego, co wydawało się możliwe. A może nawet nie tyle nagiąć rzeczywistość do siebie, ile odnaleźć w niej własne miejsce. Nagle nie musisz już naginać siebie. Tworzy się przestrzeń, w której po prostu możesz być sobą.
 

Żywiec Męskie Granie rusza 26 czerwca. Ostatni koncert będzie 22 sierpnia w Warszawie.

I doceniasz, prawda?

Totalnie! I próbuję to chłopakom w zespole zawsze przypominać. Piękne trasy, całe wyprzedane. Cieszmy się naprawdę każdym koncertem, każdym wyjazdem wspólnym, bo to jest coś, co kiedyś może zniknąć. 

Mieliście roczną przerwę z zespołem…

I dopiero po kilku miesiącach doszliśmy do siebie. Tyle było pracy.  I byliśmy w szoku ile trwa, żeby zatrzymać taki rozpędzony czołg i w ogóle się zatrzymać. Siedzieliśmy latem w domach i widzieliśmy na Storiesach, jak wszyscy jeżdżą i koncertują…

I było żal?

Nie ciągnęło mnie w ogóle. Ta przerwa była potrzebna i tym bardziej z radością wracaliśmy na trasę. Fajnie jest wrócić do czegoś, co się de facto lubi. Trzeba to cenić, bo może się po prostu skończyć. Weźmy Staszka Sojkę, świętej pamięci. Był fenomenalny. Mieliśmy piękne rozmowy. Mówił mi: Mati, to wszystko jest super, ale to wszystko jest zwiewne i ulotne, a czasu niespędzonego z rodziną nikt ci potem nie odda. I mówił, by dbać o dom, o bliskich. Nie zatracić się w tych trasach. Dlatego mieliśmy przerwę i dlatego teraz gramy jedną czwartą koncertów. Żeby więcej być w domu i to jest super. Dla naszych rodzin, dla nas samych, dla mądrego, własnego rytmu życia. My lubimy być w domu i rodziny są dla nas naprawdę ważne. 

Pewnie to zależy od tego, czy się ma dzieci. Jak nie masz to więcej jeździsz, imprezujesz…

Tak. I chcesz być ciągle w tym ogniu, w trasie. Ale ciągłe bycie w ogniu, pod presją, po prostu męczy. Nie raz mnie zaczepiają, że jest premiera, będzie impreza. Ale ja nie mam takich ciśnień. Są rzeczy ważne i takie naprawdę ważne.