„Rycerz siedmiu królestw” to perełka w świecie z „Gry o tron”

Mocna scena otwierająca pierwszy odcinek „Rycerza siedmiu królestw”, nowego serialu HBO Max osadzonego w świecie znanym z „Gry o tron” i „Rodu smoka”, oddaje charakter całego sezonu. Oto wyglądający jak Shrek w człowieczej postaci, sir Duncan „Dunk” Wysoki (Peter Claffey) jest mocno zajęty. Właśnie grzebie sir Arlana z Pennytree (Danny Webb), rycerza, któremu od dzieciństwa służył jako giermek. 

Dunk, żałując przyszywanego ojca, zastanawia się, co zrobić ze swoim życiem. Mógłby sprzedać trzy odziedziczone rumaki i żyć jak pan przez kolejne lata. Ale co potem? Może powinien wstąpić do Straży Miejskiej w Królewskiej Przystani? Albo pojechać do Lannisportu i zobaczyć, co tam może zmajstrować? Znajome nazwy zwabiają nas do świata serialu. Czujemy się jak w domu... Tymczasem dla bohatera – właśnie wymachującego mieczem sir Arlana – te opcje są mało zachęcające. Nagle jednak przypomina sobie o rycerskim turnieju w pobliskiej miejscowości, Łąkach Ashford. Pojawia się błysk w oku i… charakterystyczna, wiolonczelowa melodia z intro do „Gry o tron” – jest ona nośnikiem na równi sentymentu i nadziei, że oto narodziła się wielka szansa dla tego spoconego i niedomytego półolbrzyma. Zwycięży i opłynie w glorię i chwałę.

Nic bardziej mylnego.

Następuje ostre cięcie. Sir Duncan sterczy z gołym tyłkiem za drzewem i walczy z biegunką. Tak twórca „Rycerza…” Ira Parker przekuwa balon patosu, który rozdęły ostatnie sezony „Gry…” (ze znienawidzonym przez fanów i fanki finałem, który ja mimo wszystko lubię) i przede wszystkim dwie części „Rodu smoka”. Zagubiła się w nich dusza, bo scenarzyści i producenci skoncentrowali się tylko na popychaniu akcji do przodu, do minimum ograniczając nie tylko psychologię bohaterów i bohaterek, lecz także zwykłe – pozostające poza grubymi murami zamczysk – życie. Świat był podporządkowany mości państwu, które było tak odklejone od zewnętrznego świata, że aż zapomniało o swoich poddanych (to jak w polskiej polityce).

Dzięki nowej produkcji i do Westeros zawędrował zwrot ludowy. Może nikt tu w swoim rodowodzie nie szuka chłopek, ale kamera pałęta się wśród najniżej (lub tylko trochę wyżej) urodzonych. Spotykamy kupców, karczmarki i prostytutki (określenia „pracownica seksualna” brak w słowniku Westerosian i Westerosianek), które są niczym trzy wiedźmy w „Makbecie”, a do tego spełniają erotyczne zachcianki lordów, również te wymagające odgrywania trupów… Dużo tu przekleństw, prężenia muskułów (w końcu to turniej rycerski!), uderzania stali o stal, chlania na umór i jedzenia pieczystego, tańców (rewelacyjna scena w namiocie u Lyonela Baratheona – dajcie go do teledysku Lady Gagi, teraz!) i atmosfery karnawału. 

Czuć tu lekkość, której próżno szukać w poprzednich ekranizacjach książek George’a R.R. Martina („Rycerz…” to niewielka nowela z 1998 roku). Oczywiście są tu przedstawiciele możnych rodów. Na przykład wspomniany Baratheon (wyśmienicie grany przez Daniela Ingsa) z koroną z wielgachnym jelenim porożem to charakterologiczny krewny Tyriona Lannistera z pierwszych sezonów „Gry…”. Ochlejmorda, choć prawy człek. Mamy też całą grupę płowowłosych Targaryenów, którzy na pełnej żyją w swojej schizofrenicznej ułudzie. W odpicowanych za złote talary zbrojach kłusują na swych rumakach, symulując, że to najprawdziwsze smoki (te przecież zdążyły już wyginąć). Targaryenowie są niczym napakowane chłopaki z polskich osiedli w latach 90., z łódzkich i wałbrzyskich Manhattanów i Bronksów, którzy tuningowali swoje bryki, duże Fiaty i Polonezy, udając, że to Ferrari i Lamborghini. Trochę śmiesznie, ale głównie smutno tak żyć obarczonym klątwą niespełnionych oczekiwań.

Tymczasem nikt nie oczekuje niczego od sir Duncana, który kluczy między ludźmi z – takich jak jego – społecznych nizin (w tym wypadku przydomek niewiele znaczy). Tylko czasami wkradnie się na kolację do namiotu wyżej urodzonych. Nikt nawet specjalnie nie wierzy mu, że jest prawdziwym rycerzem. Świadków jego rzekomego mianowania brak. Zresztą o sir Arlanie zdaje się pamiętać tylko jego giermek. Gdyby jeszcze Dunk był bezpośrednio spokrewniony ze zmarłym. Ale nawet, gdyby przeczesał swoje drzewo genealogiczne, prędzej znalazłby chłopkę niż dzielnego wojaka w zbroi. Mimo to Duncan pragnie wziąć udział w turnieju, by dowieść, że jest godny swojego tytułu. Na pewno wraz z tarczą i mieczem niesie chęć ochrony niewinnych – etos, o którym zaprawieni w walce i otoczeni dostatkiem pozostali rycerze zdają się już nie pamiętać. 

Na swojej drodze nasz bohater spotyka jednak dość rezolutnego, niewielkiego i łysego chłopczyka – Egga (Dexter Sol Ansell), który wyprasza u niego posługę giermka. To fantastycznie skrojona para, niczym Arya i Ogar z „Gry…”, połączona na zasadzie skrajnych przeciwieństw. Tak zaczyna się ich przygoda, która może i potrwa niedługo (pierwszy sezon ma zaledwie 6 odcinków po 30 minut każdy), ald zapewni uciech co niemiara. Nie jestem wielkim fanem binge watchingu. Natomiast z trudem powstrzymywałem się przed odpaleniem kolejnych części. „Rycerz siedmiu królestw” to serial, którego Westeros potrzebowało, choć samo o tym nie miało pojęcia.