Mistrz retro: zegarek Casio, o który wszyscy pytają

Ktoś w windzie zerknął na mój nadgarstek i zapytał: „Co to za model?”. Znajomy w kawiarni pod domem był przekonany, że to rzadki vintage z pchlego targu w Tokio. Ale nie, to Casio, który kupiłem latem na Zalando za niecałe 200 złotych. Model Vintage Dual Time AQ z turkusowym cyferblatem.


Seria Vintage Dual Time AQ to retro reedycja i jednocześnie hołd dla epoki, w której technologia była obietnicą przyszłości, a design zegarków pozwalał wierzyć, że już niedługo rzeczywiście będziemy poruszać się latającymi samochodami. Lata 70. i 80. XX wieku to czas wielkich zawirowań w świecie zegarmistrzowskim, bo wiązały się z nadejściem tzw. kryzysu kwarcowego. Rynek nagle i niespodziewanie zdominowały tanie, masowo produkowane i niezwykle precyzyjne zegarki kwarcowe zasilane baterią. I wyparły z przeszklonych gablot tradycyjne czasomierze, w których kopertach mozolnie pracowały mechanizmy sprężynowe. Cyfrowy wyświetlacz był równie ekscytujący jak dziś smartwatch, a połączenie wskazówek analogowych z LCD uchodziło za szczyt innowacji. Casio było wtedy w samym centrum tej rewolucji.
 

Cyfrowy poligon


W 1974 roku Casio zapisało się na kartach historii zegarmistrzostwa jako jeden z pierwszych producentów cyfrowych zegarków na rękę. Model Casiotron nie tylko pokazywał czas – bezbłędnie liczył też dni miesiąca, co w tamtym czasie już było jak science fiction. Japońska marka szybko zrozumiała, że przyszłość należy do tych, którzy będą w stanie połączyć technologię z funkcjonalnością (czytaj: nowe funkcje i łatwość obsługi) oraz dostępnością (czytaj: niska cena). Lata 70. były dla Casio poligonem doświadczalnym. Zegarki stawały się mniejsze, cieńsze i jednocześnie bardziej zaawansowane. W latach 80. marka weszła na pełnych obrotach w epokę masowej cyfryzacji – zegarek przestał być biżuterią, a stał się narzędziem codziennego życia. Alarm, stoper, kalendarz, drugi czas (w innym mieście na świecie), kalkulator – wszystko to trafiało na nadgarstek ludzi podróżujących, pracujących w międzynarodowych korporacjach, pilotów, inżynierów, geeków technologii i fanów nowej estetyki.
 

SF w biurze

Właśnie w tamtym czasie narodziły się modele Dual Time AQ. Ich kluczową cechą było połączenie analogowego cyferblatu z cyfrowym wyświetlaczem LCD, pozwalającym śledzić inną strefę czasową. Dziś, w epoce globalnych połączeń i pracy zdalnej, brzmi to zwyczajnie. Ale w latach 80. była to funkcja przełomowa.
Oryginalne modele AQ wyróżniały się geometrycznymi kopertami – kwadratowymi lub prostokątnymi – często wykonanymi z chromowanego metalu lub stali. Tarcze były minimalistyczne, ale jednocześnie futurystyczne: cienkie indeksy, kontrastowe wskazówki i charakterystyczne okienko LCD umieszczone asymetrycznie, jakby projektanci celowo chcieli podkreślić hybrydową naturę zegarka.
To był model, który wyglądał jak rekwizyt z filmu SF, a jednocześnie nosili go zwykli pracowników biur. Ta demokratyczność designu na wiele lat stała się znakiem rozpoznawczym Casio. 
 

Technologia jako moda

Nie da się mówić o serii AQ bez odniesienia do ejtisowej estetyki. Lata 80. kochały metaliczne powierzchnie, ostre linie i cyfrową typografię. Zegarek miał błyszczeć i być widoczny. Casio dobrze wyczuło ten klimat. Modele Dual Time były jednocześnie eleganckie i techniczne. Pasowały do marynarki, ale równie dobrze wyglądały z dżinsową kurtką czy sportową bluzą. Były uniseks, zanim to słowo weszło do kanonu. I co najważniejsze – były przystępne cenowo, co sprawiło, że trafiły do masowej świadomości. Moim pierwszym w życiu zegarkiem – dostałem go od rodziców za czerwony pasek w czwartej klasie podstawówki (możliwe, że był mój jedyny czerwony pasek na świadectwie) – był też właśnie „Japończyk”, z siedmioma melodyjkami.
 

Powrót do przeszłości

W 2018 roku Casio oficjalnie uruchomiło linię Vintage Collection, odpowiadając na globalny trend powrotu do estetyki lat 70., 80. i 90. Patrząc na modele, które japońska firma wypuściła w ramach tej retro linii, trzeba przyznać, że był to świetny i zapewne świadomy ruch marki, która wiedziała, że jej archiwum jest pełne projektów, które upływ czasu zniosły z godnością (a nawet z biegiem lat zyskały na atrakcyjności).
W Vintage Collection znalazło się wiele różnorodnych modeli – od kultowych cyfrowych prostokątów, przez okrągłe koperty inspirowane klasyką, aż po hybrydowe konstrukcje analogowo-cyfrowe. I właśnie tutaj swoje drugie życie zyskała linia Dual Time AQ. 
 

Retro perfekcyjnie wyważone

Współczesny model Casio Vintage Dual Time AQ-800ECGG-4ADF wygląda, jakby został wyjęty prosto z katalogu z 1983 roku – z tą różnicą, że został wykonany w XXI wieku.
Kwadratowa koperta w szarym lub srebrnym odcieniu i stalowa bransoleta tworzą spójną, minimalistyczną całość. To design, który nie krzyczy i jednocześnie zwraca uwagę detalami. Subtelna, ale kolorowa tarcza z analogowymi wskazówkami kontrastuje z niewielkim, ale czytelnym wyświetlaczem LCD, oferującym godzinę w innym miejscu na świecie, datownik, alarm i stoper. Mam tu wszystko, czego potrzebuję od zegarka – bez zbędnych funkcji i ozdobników. To sprzęt, który nie próbuje być wszystkim naraz. I za to go lubię, choć za wygląd najbardziej.

Jest lekki, płaski i wygodny – idealny do noszenia przez cały dzień. Nie epatuje rozmiarem, nie dominuje stylizacji, jedynie delikatnie błyszczy i przyciąga spojrzenia lekko opalizującą niebiesko-zieloną (są też modele z zieloną i koralową) tarczą. W czasach, gdy wiele zegarków próbuje udowodnić swoją wartość rozmiarem lub komplikacjami, AQ-800 zaprzecza tezie, że wszystko, co najlepsze, jest dopiero przed nami.

 

Dlaczego ludzie pytają: „Co to za zegarek?”?

Całkiem serio zadaję sobie to pytanie. Bo oczywiście jako właściciel modelu Vintage Dual Time AQ potrafię wymieniać jego zalety, ale przecież miałem w życiu wiele fajnych zegarków, a dopiero ten zbiera tyle komplementów. Może to dlatego, że wymyka się prostym kategoriom i myli tropy: wygląda jak vintage’owy model wygrzebany gdzieś na targu staroci lub odziedziczony po wujku artyście. To przypuszczenie mimowolnie wypełnia go historiami i wyposaża go w duszę. Ale nawet kiedy już wiadomo, że to żaden old timer, wciąż urzeka autentycznością. A przecież to jedynie prosty model, który robi tylko tyle, ile powinien zegarek.