To najbardziej stylowy serial od lat. O modowym fenomenie „Love Story”

W dobie zalewu filmowo-serialowego na wszystkich możliwych portalach streamingowych wybicie się jednego tytułu może zakrawać nie tylko na sukces, ale wręcz na cud. Wszak każdy i każda z nas ogląda wiele różnych rzeczy, a do tego niekoniecznie tego samego dnia i o tej samej godzinie, jak bywało kiedyś (kto to jeszcze pamięta?). Ba! Często w tym contentowym dobrobycie (choć raczej – przesycie) łatwo się zagubić i pominąć jakiś tytuł. 

Dlatego obsesja, która zawładnęła widownią wyprodukowanemu przez Ryana Murphy’ego serialu FX „Love Story”, jest warta odnotowania. Tytuł stał się najchętniej oglądanym serialem limitowanym w historii Hulu i Disney+. Dwadzieścia siedem lat po tragicznej śmierci Johna F. Kennedy’ego Jr. i jego żony, Carolyn Bessette-Kennedy, otrzymaliśmy dziewięcioodcinkowy sezon o ich burzliwej relacji.

Let’s talk about fashion, baby

Pytania, czy „Love Story” jest moralnie właściwy i czy to w ogóle dobry serial, nie są tu na miejscu. W tym tekście skupmy się na modzie. Jej znawcy zauważają, że Carolyn Bessette (podobno to ona, kiedy pracowała dla Calvina Kleina, „odkryła” Kate Moss) od lat funkcjonuje jako niepodważalny punkt odniesienia w świecie high fashion. Na przykład według amerykańskiego „Vogue’a” suknia ślubna Carolyn to ponadczasowa kreacja „cool girl” dla panny młodej. Bessette (gra ją Sarah Pidgeon) w serialu olśniewa stylówkami. Z kolei niespodziewanie produkcja rozbudziła największe emocje wśród młodych fanów męskiego stylu. Wszystko za sprawą JFK Jr. granego przez totalnego newcomera, Paula Anthony’ego Kelly’ego. Postać może i została przypudrowana fikcją, ale dzięki temu trudno oderwać wzrok od ekranu. Tak, aktor jest klasycznie przystojny i gra całkiem dobrze. Jednak to za sprawą kostiumografa Rudy’ego Mance’a i jego współpracowniczki Natalie Turturro Mettouchi główny bohater nie tyle się ubiera, ile opowiada strojem historię. Pierwsze skojarzenie po seansie sezonu? Góral, na którym romantyk John w eklektycznych ciuchach przemierza Manhattan lat 90. Uwierzcie mi, jego spodnie od garniaka lub dżinsów nie wypycha komórka. Jesteśmy zanurzeni w przedcyfrowej erze budek telefonicznych i listów. W oku kręci się łza nostalgii.

Genzety robią cosplay Kennedy’ego

Jak donosiło amerykańskie GQ, „Love Story” skondensowało „wszystkie współczesne obsesje mody męskiej – styl preppy, estetykę »old money« i fascynację latami 90. – w jednej, intensywnej formie”. W kilka tygodni po premierze internet oszalał, a wraz z nim ulice dolnego Manhattanu, po których kiedyś przechadzali się John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy. Nagle okazało się, że pokolenie Z robi cosplay JFK: wskakuje w koszule z kołnierzykiem, krawaty i chinosy khaki, dorzuca garnitury zestawione z czapką z daszkiem noszoną tyłem, flirtuje z krawiectwem à la Armani, wyciąga z szafy kamizelki oraz kapelusze Kangol (sic! Myślałem, że one nigdy nie wrócą do łask!), jakby faktycznie grzebali w szafach głównego bohatera. Wszystko wskazuje na to, że prawdziwe lato „hot Johna” (ach, te sceny na łódce w samych spodenkach kąpielowych!) dopiero się zaczyna.

Kwintesencja lat 90.

Nam estetyka „Love Story” przypomina katalogi modowe oraz przywożone z Zachodu kolorowe magazyny, które zalegały w domach wielu Polek i Polaków po zmianie ustrojowej po 1989 roku. Albo te wszystkie filmy o bajecznie bogatych Amerykanach i Amerykankach, które Grażyna Torbicka prezentowała w „Kocham kino”. Ubrania są idealnie wyprasowane, jakby ściągnięte z manekina. Koszule śnieżnobiałe jak z reklamy proszku do prania, a czarne – ciemne jak noc, nie szare jak polska jesień. A włosy? Puszyste jakby umyte Elseve od L’Oréal. Paris. Meble są ciężkie i kwiecisto tapicerowane. W biurach króluje biało-czarny chic i trochę metalu. Samochody są smukłe, często cabrio (wiadomo!), a od czasu do czasu jeszcze przejedzie błyszcząca limuzyna Jaguara. Sam obraz zaledwie leciutko rozmazany, by bardziej przypominać klimatem kasety VHS.

W dziewięciu odcinkach Murphy zamknął „Ally McBeal”, „Seks w wielkim mieście” i księżną Dianę. „Love Story” to też świat bez klasy (wszyscy są bogaci lub tacy się stają, ewentualnie przebywają w czyśćcu klasy średniej), rasy (osoby niebiałe można policzyć na palcach jednej ręki), nieheteronormatywności (Calvin Kline siedzi głęboko w szafie), pandemii, bliskich wojen, sztucznej inteligencji i social mediów. Nic dziwnego, że większość się w tych ramach odnajduje, bo dają pozór spokoju i bezpieczeństwa (też w politycznym sensie – wieże WTC pną się w kadrze serialu). Produkcja Murphy’ego operuje nostalgią (tak jak wcześniej robił to kultowy „Mad Men”, który jako ostatni serial tak bardzo wpłynął na modę męską, tyle tylko, że szał był na lata 60.). Można powiedzieć: „Kiedyś to było lepiej”.

Co ma takiego JFK, czego nie mam ja?

Moda jest istotną częścią tego obrazu, przecież nic tak nie dookreśla historii człowieka jak to, co nosi. Zresztą JFK jest idealnym bohaterem wyjętym z lat 90. Biały, uprzywilejowany i przystojny, a do tego rozdarty między dwoma światami: politycznej elity (ekhm… toksycznej), wychowanej w luksusie najdroższych dzielnic Nowego Jorku, i jednocześnie kogoś, kto tęsknił za energią i luzem downtownu. Widać to w zestawieniach stylówek – od sportowych szortów po nonszalancko narzucone garniaki z metką Armaniego. 

Bob Morris, wieloletni dziennikarz prasowy, relacjonował nowojorską scenę towarzyską lat 90. Jego słowa cytuje amerykańskie GQ: „Tak, [JFK Jr] był przystojny i w świetnej formie, ale myślę, że większe znaczenie miało to, co z sobą niósł – nie tylko dziedzictwo i pewną arystokratyczność, lecz także otwartą gotowość do podejmowania ryzyka”. 

Ryzyka też w modowych zestawieniach. Dla Morrisa najnudniejsze, co można nosić, to zwykła koszulę, spodnie khaki czy szerokie garnitury. Trzeba mieć jeszcze to coś. Tymczasem John podobno nosił łańcuch od roweru jako pasek. I miał w sobie właśnie to coś. Był cool! 

Może też zachwyt nad stylówkami syna 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych bierze się z tego, że zazwyczaj faceci ubierają się słabo (łamane na „źle”)? Mają problem z kreatywnością? Albo po prostu są z modą na bakier (przecież jest dla bab i gejów!)? Tymczasem JFK pokazuje, jak można łączyć z sobą różne porządki, i to z taką łatwością. 

Krytyczka mody Rachel Tashjian dla amerykańskiego GQ mówiła o serialu: „Mamy więc tę nostalgię za latami 90., ideę podrasowanego gorp, gdzie faceci noszą kurtkę od Patagonia do spodni od Evan Kinori, a do tego dochodzi jeszcze powrót stylu preppy”. JFK był modowym kozakiem bez traktowania mody jako świętości. Według Tashjian mężczyzna ubiorem oddawał ducha ówczesnego Nowego Jorku – do przemierzania na piechotę, otwartego, rozgrzanego. Wiecie, jak Sarah Jessica Parker dumnie krocząca w czołówce „Seksu…” albo Keanu Reeves w „Adwokacie diabła” w rozpiętej koszuli relaksujący się w pubie pobliskim kancelarii, w której pracuje. Sukces jest ich. Sukces im się należy. 

Jednak, jak dodaje Tashjian, to nie było najważniejsze. A co? – zapytacie. Ja bym powiedział, że JFK Jr. był niebotycznie bogatym kolesiem może i z modowym wyczuciem, ale i ze stylistami na podorędziu. Rachel Tashjian myśli jednak inaczej. Powiedziała: „Kluczem do stylu Johna była jego matka (Jacqueline Kennedy Onasis – przyp. red.), jedna z najlepiej ubranych kobiet na świecie”. Krótko mówiąc: wszystko sprowadza się do tego, kto cię ubierał, zanim zacząłeś ubierać się sam. Czyżby zatem styl nie był demokratyczny, tylko dziedziczony?