Nie tylko adidas Tang. Jak moda weszła w Chiński Nowy Rok?

Materiał jest techniczny i lekki, typowy dla sportowych kurtek, ale zdobią go hafty i detale, które wprost odwołują się do chińskich wzorów kulturowych. W efekcie powstała hybryda: „mandarin tracksuit”, czyli połączenie tradycji i globalnego athleisure. To nie tylko kurtka do noszenia – to wizualna deklaracja, pokazująca fascynację kulturą Chin i jednocześnie jej reinterpretację w kontekście współczesnej mody ulicznej. 

Debiut kurtki miał miejsce podczas Shanghai Fashion Week, a początkowo była dostępna tylko w Chinach. Szybko jednak stała się wiralem w mediach społecznościowych, a jej nakład wyprzedał się w kilka dni, co nie zdarzyło się nawet limitowanym dropom sneakersów. Generacja Z uznała ją za pierwszy „statement piece” 2026 roku – symboliczny element garderoby, który ma być czymś więcej niż tylko ubiorem.

Wschód dyktuje modę

 Kurtkę Tang można potraktować jak toczący się właśnie dialog między Wschodem a Zachodem: marka globalna inspiruje się lokalną tradycją, ale robi to w kontekście trendów streetwearowych i quiet luxury, trafiając zarówno do fanów popularnej mody, jak i osób szukających unikatowych elementów garderoby. Nie jest to, rzecz jasna, odosobniony przypadek. Amsterdamska firma Rohé wprowadziła do swojej kolekcji Mandarin Linen Jacket, z kolei Regin Jacket od Reformation wykorzystuje zapięcia podobne do chińskich pankou, niekoniecznie jednak wprost adresując źródła swoich inspiracji. Kiedy więc elementy tangzhuang – takie jak charakterystyczne kołnierze czy zapięcia – wkraczają do zachodnich kolekcji i zostają ujęte jedynie pod ogólnym hasłem „stójki”, trudno nie dostrzec napięć.

Powstaje pytanie o to, czy chińska kultura nie staje się przypadkiem przedmiotem konsumpcyjnego zawłaszczenia, a lunarny Nowy Rok – jedynie kolejną datą do eksploatacji w kalendarzu marketingowców i handlu detalicznego.

Z jednej strony widać wprawdzie materialny zapis przesunięcia symbolicznego środka ciężkości – z Europy i Stanów Zjednoczonych w stronę rynku, który przez ostatnią dekadę przestał być jedynie odbiorcą i kopistą trendów, a stał się ich współautorem. Ten proces odpowiada rekonfiguracji relacji centrum–półperyferie, w której Chiny przestają pełnić funkcję zaplecza produkcyjnego, a zaczynają działać jako ośrodek generowania wartości symbolicznej. Estetyka przestaje być eksportem z jednego centrum, a staje się wynikiem negocjacji wielu równorzędnych ośrodków.

Nie wiadomo jednak, czy ów estetyczny zwrot przetrwa próbę czasu, czy wyprzedane kurtki Tang nie wylądują wkrótce niechciane na platformach takich jak Vinted czy Depop, a świadomość różnorodności kulturowej nie okaże się pustym hasłem. Na razie widać, że szczęśliwi nabywcy próbują odsprzedawać rzadki towar za wielokrotność jego pierwotnej ceny, a naturalna cykliczność i kapryśność mody dodatkowo przyspieszona przez media społecznościowe każe pamiętać, że dziś hype na cokolwiek trwa zazwyczaj kilka tygodni, a nie dekad.

Chińska soft power

Popularność chińskich motywów w modzie może być jednocześnie odczytywana jako szansa na większą widoczność projektantów z diaspory oraz na realną zmianę kanonu historii mody, który przez dekady był pisany niemal wyłącznie z perspektywy euroatlantyckiej. Granica między docenieniem kultury a jej przywłaszczeniem pozostaje jednak cienka, a perspektywa postkolonialna każe pamiętać, że postkolonialnym problemem nie jest sama inspiracja, lecz asymetria władzy, zysków i koszt, jaki ponoszą za to społeczeństwa.

Socjologicznie to także moment przesunięcia symbolicznego środka ciężkości. Rosnąca siła nabywcza młodych Chińczyków, ich cyfrowa obecność i kulturowa pewność siebie sprawiają, że inspiracja przestaje płynąć wyłącznie z Zachodu na Wschód. Media społecznościowe umożliwiają wymianę „peer-to-peer”, a nie tylko filtrowaną przez zachodnią perspektywę egzotyzację. Jednocześnie estetyka „oriental chic”, obecna w Europie od dekad, powraca w nowym kontekście geopolitycznym – już nie jako fantazja o dalekim Wschodzie, lecz jako znak realnej potęgi gospodarczej i technologicznej Chin.

Dlatego pod uwagę warto też wziąć tu kontekst geopolityczny. Po latach pandemicznej stagnacji chiński rynek mody wyraźnie odbił, a państwowa strategia „dual circulation” wzmacnia konsumpcję wewnętrzną jako filar gospodarki. W praktyce oznacza to systemowe wsparcie dla rodzimych marek, rozwój infrastruktury e-commerce i preferencje dla lokalnych produktów w polityce zakupowej. W 2025 roku sprzedaż odzieży i tekstyliów rosła kilkukrotnie szybciej niż rok wcześniej, a cały handel detaliczny odzieżą, obuwiem i akcesoriami przekroczył równowartość półtora biliona juanów. Segment kosmetyczny i sportowy notował jeszcze wyższe dynamiki. Państwowe programy stymulujące konsumpcję – zwłaszcza w okresie Nowego Roku – dodatkowo napędziły wydatki. Międzynarodowe koncerny zaczęły raportować, jak Adidas, Ralph Lauren, Canada Goose, Tapestry odnotowują nawet dwucyfrowe wzrosty sprzedaży w Chinach, a kraj stał się kluczowym motorem globalnej mody.

Nie bez znaczenia pozostaje także tzw. soft power w wykonaniu Państwa Środka, czyli eksport atrakcyjności chińskiego stylu życia, technologii i kultury wizualnej, który ma odwrócić uwagę od tego, czego z czym władze kraju nie chcą być kojarzone. Moda – podobnie jak kino, gaming czy platformy społecznościowe – staje się narzędziem budowania narracji o nowoczesności i ciągłości cywilizacyjnej wbrew wszystkiemu, co wiemy o chińskim reżimie politycznym. Warto przy tym wziąć pod uwagę, że chińscy decydenci wokół obchodów największego w tym kraju święta same napędzają konsumpcję i czynią wizytówką na zewnątrz.

Neochiński core to efekt splotu ekonomii, polityki, migracji i cyfrowej wymiany kulturowej. Równolegle można doszukiwać się w tym strategii władz Państwa Środka: uczestnictwo w globalnym obiegu kultury, „ocieplanie” wizerunku przez atrakcyjne formy wizualne i przesuwanie uwagi z tematów niewygodnych politycznie na obszar stylu życia i konsumpcji – to mechanizmy dobrze opisane w literaturze z obszaru brandingu państwowego. Być może najważniejsza zmiana nie dotyczy samej estetyki. Moda – jak zawsze – okazuje się czułym barometrem globalnych przesunięć siły, a kurtka Tang – jego najbardziej fotogenicznym wskaźnikiem.