Najlepszy Ralph Lauren od lat? Pokaz w Mediolanie zachwycił nie tylko ubraniami

Ralph Lauren od dekad osiąga coś, co w świecie mody wydaje się niemal niemożliwe – konsekwentnie pozostaje wierny swojej estetyce, a jednocześnie nie sprawia wrażenia marki zatrzymanej w czasie. W branży obsesyjnie łaknącej nowości, gdzie trendy pojawiają się i znikają szybciej niż kolekcje trafiają do sklepów, amerykański projektant konsekwentnie buduje własny świat. Nie goni za rewolucją, bo sam nią jest. Kolekcja Ralpha Laurena na sezon wiosna-lato 2027, pokazana pierwszego dnia mediolańskiego tygodnia mody męskiej, jest kolejnym dowodem na to, że klasyka nie polega na konserwowaniu przeszłości. Polega na takim jej reinterpretowaniu, by wydawała się wiecznie aktualna.

Wierny swojej estetyce

Właśnie dlatego nowa kolekcja działa tak wyśmienicie. Nie ma tu prób sztucznego odmładzania marki ani desperackiego udowadniania swojej aktualności. Zamiast tego otrzymujemy skoncentrowaną esencję marki Ralph Lauren – być może jedną z najmocniejszych i najbardziej wysublimowanych w ostatnich latach.

Za współczesne męskie kolekcje domu mody odpowiada w dużej mierze John Wrazej, wieloletni współpracownik projektanta. Jego największą zasługą wydaje się umiejętność destylowania ogromnego uniwersum Ralpha Laurena do formy, która zachowuje wszystkie charakterystyczne kody marki, a jednocześnie wygląda świeżo i niezwykle pożądanie.

Formalność w sąsiedztwie sportu

Pokaz był w istocie przekrojową prezentacją całego amerykańskiego imperium. Na wybiegu spotkały się Purple Label, Polo Ralph Lauren i RLX. Formalność sąsiadowała ze sportem, a wieczorowe krawiectwo z ubraniami stworzonymi do życia na świeżym powietrzu. Wiosna-lato 2027 to słownik Ralpha Laurena zapisany w jednym pokazie.

Imponuje swoboda, z jaką poszczególne elementy przenikają się i wzajemnie dopełniają. Jedwabno-lniane garnitury o tweedowej fakturze zestawiono z rybackimi sandałami. Sprane satynowe kurtki noszono na koszulach smokingowych – to prosty trik stylizacyjny, który z powodzeniem można wykorzystać już teraz. Sprane satynowe kurtki noszono na koszulach smokingowych (to prosty trik stylizacyjny, który z powodzeniem można wykorzystać już teraz). Elegancja nigdy nie jest tu sterylna ani przesadnie wypolerowana. Każdy look ma w sobie odrobinę użytkowego charakteru, pewną szorstkość, która od zawsze odróżniała Ralpha Laurena od wypolerowanych, europejskich domów mody.

Użytkowość nie wychodzi z mody

To właśnie ten aspekt sprawia, że ubrania marki wydają się tak wiarygodne. Nawet najbardziej luksusowe elementy wyglądają tak, jakby miały za sobą historię. Jakby ktoś rzeczywiście w nich żył, podróżował, pracował i spędzał czas poza wielkomiejskimi salonami. W świecie Ralpha ubrania mają być piękne, ale również pragmatyczne. Nowojorska socjeta spotyka tu farmera, a właściciel rancza w Teksasie może równie dobrze pojawić się na przyjęciu w Hamptons.

Wybitnym przykładem rzemiosła okazała się granatowa dwurzędowa marynarka wieczorowa. Jej powierzchnię pokrywały tonalne hafty sashiko inspirowane motywami art déco zaczerpniętymi z archiwum krawatów Ralpha Laurena. Projekt został wykonany we współpracy z japońskimi rzemieślniczkami znanymi jako Sashiko Gals. To detal, który doskonale podsumowuje współczesny kierunek marki: amerykańskie dziedzictwo, globalne inspiracje i rzemiosło najwyższej próby.

Polo i inne smaczki

Jeżeli Purple Label reprezentuje wyrafinowaną stronę kolekcji, to Polo Ralph Lauren odpowiada za wiecznie młodzieńczą energię. W jednej chwili oglądaliśmy spodnie camo, terenowe parki i koszule wędkarskie. Chwilę później na wybiegu pojawiały się marynarki klubów wioślarskich, słomkowe kapelusze typu boater czy over-size’owe koszulki rugby. Szczególnie dobrze wypadły looki wykorzystujące kratę madras – chyba nigdy nie widziałem tego dość pstrokatego wzoru w tak szykownym wydaniu. Pojawiała się zarówno w klasycznych, bardziej stonowanych wariantach kolorystycznych, jak i w znacznie odważniejszych zestawieniach. Zdobiła torby podróżne, lekkie kurtki wspinaczkowe i mojego osobistego faworyta pokazu – kurtkę wędkarską, która wyglądała jakby ktoś odnalazł ją w sklepie vintage na amerykańskiej prowincji.

Modele o długich włosach, przypominający bohaterów „Wywiadu z wampirem”, spacerowali po wybiegu z bukietami świeżych piwonii. Kwiaty, które kilka dni wcześniej pojawiły się w męskim debiucie Simone Rochy, tutaj nie miały jednak teatralnego charakteru. Wyglądały raczej jak coś kupionego spontanicznie w drodze do domu. Podobnie działały płócienne torby noszone przez modeli prezentujących linię Polo. Nie było w nich nic z ostentacyjnie performowanej męskości, o której ostatnio głośno. Sprawiały wrażenie przedmiotów faktycznie używanych na co dzień.

Wiarygodność budowana przez lata

To właśnie takie detale budują wiarygodność świata Ralph Lauren. W przeciwieństwie do wielu współczesnych marek nie oglądamy tu postaci wymyślonych wyłącznie na potrzeby jednego pokazu. Widzimy ludzi, którzy mogliby istnieć również po jego zakończeniu.

Przy okazji mediolańskiego pokazu warto wspomnieć również o castingu. Oczywiście nie zabrakło modeli przypominających bohaterów klasycznych kampanii Bruce'a Webera – wysportowanych, tradycyjnie przystojnych i emanujących amerykańskim luzem. Znacznie ciekawsze były jednak dojrzałe twarze, które pojawiły się na wybiegu. Dzięki nim ubrania zaczynały mieć historię. Dobrze skrojona marynarka wygląda imponująco na dwudziestolatku, ale na sześćdziesięciolatku z życiowym doświadczeniem i w pełni ukształtowanym charakterem prezentuje się jeszcze lepiej – na tyle przekonująco, że aż chce się wydać na nią fortunę.