Dior, Louis Vuitton, Prada, Armani: wszystkie twarze męskości na wybiegach

Bieżący miesiąc mody męskiej na sezon jesień–zima 2026/2027 upływa pod znakiem pluralizmu. Choć Pitti Uomo i Mediolan mogły sprawiać wrażenie dość konserwatywnych pod względem liczby garniturów – wprawdzie niemal każdy zabójczo dobrze skrojony, od Soshiotsuki po Zegnę – to Paryż przypomina, że moda męska podobnie jak sama męskość ma wiele twarzy.
 

Jonathan Anderson dla Diora: bunt, historia i nowy flirt z męskością

Z niezwykłą energią potwierdził to Jonathan Anderson swoją drugą męską kolekcją dla Diora. Projektant zdecydowanie zrywa tu z uprzejmym stylem preppy, którym debiutował, i kreśli kilkanaście odważnych, wręcz buntowniczych portretów mężczyzn. Jednym z nich jest XIX-wieczny flâneur, który nagle trafia do undergroundowego klubu z początku lat 2000.: paradne epolety pojawiają się na ramionach koszulek polo, a surduty są zestawione z obcisłymi dżinsami typu skinny. Tego arystokratycznego młodzieńca bez wątpienia sfotografowałby Hedi Slimane.

Nie bez powodu przywołuję go w kontekście nowej kolekcji Andersona. To właśnie Slimane na początku milenium zrewolucjonizował i radykalnie odświeżył męską linię Diora (wówczas jeszcze Dior Homme), wprowadzając rockową estetykę, ultra ciasne rurki i czarno-białą paletę. Jonathan Anderson w niezwykle inteligentny sposób oddaje mu tu należny hołd.

Na moodboardzie Irlandczyka pojawia się również John Galliano – kolejny legendarny dyrektor kreatywny Diora, którego zamiłowanie do teatralnego splendoru i operowej narracji sprawiało, że każda kolekcja była pełnowymiarowym spektaklem. Co ciekawe, od dawna żaden ze współczesnych projektantów Diora nie odważył się sięgnąć po gallianowski dramatyzm. Anderson robi to wreszcie, reinterpretując słynne jedwabne kimono z kolekcji haute couture wiosna–lato 1998 i wręcz wklejając jego zwiewną sylwetkę w klasyczny, dwurzędowy, camelowy płaszcz. W ten sposób powstaje kolejny obraz mężczyzny, tym razem wyłaniającego się z ilustracji art déco autorstwa Ertégo lub wracającego z balu u Paula Poireta.

Intrygujące napięcie pojawia się także między futrzanymi mankietami, przypominającymi mufki rodem z utworów Puszkina (Eugeniusz Oniegin – zwłaszcza ten uosobiony przez Ralpha Fiennesa w ekranizacji z 1999 roku – bez trudu mógłby zostać ambasadorem Diora obok Louisa Garrela, Roberta Pattinsona i Josha O’Connora), a surowymi, utylitarnymi parkami, które skutecznie równoważą romantyczność kolekcji. Najbardziej zaskakującym elementem okazują się jednak peruki w jaskrawym, agresywnie pstrokatym odcieniu żółci, wykonane przez Guido Palau. Anderson nawiązuje w ten sposób do kultowej fryzury Pam Hogg, niedawno zmarłej szkockiej projektantki uwielbianej przez londyński świat mody i muzyki.

Ten punkowy detal definitywnie burzy schludny wizerunek mężczyzny Diora, do niedawna konsekwentnie pielęgnowany przez Kima Jonesa. Niczym Sofia Coppola, która spontanicznie wprowadziła trampki do filmowej garderoby Marii Antoniny, obecny dyrektor kreatywny marki doprawia całość kolażowym ahistoryzmem – i wyraźnie świetnie się przy tym bawi. Tak obrazoburczego, zmiennego, a jednocześnie pełnego flirtu i humoru oblicza męskości dawno nie widziałem w modzie męskiej. Jest się czym ekscytować.

Auralee: japoński minimalizm w ruchu i kontrolowanym nieładzie

Po bardziej stonowaną, choć równie inspirującą wizję mężczyzny sięgam do japońskiej marki Auralee. Ryota Iwai wraz z utalentowaną Charlotte Collet, odpowiedzialną za stylizacje i art direction, wyraźnie depcze po piętach paryskim minimalistom, takim jak Christophe Lemaire czy Jean Touitou z A.P.C. Nie interesuje go jednak nadąsany „dobry smak”. Wręcz przeciwnie: zestawia kolory, których rzekomo się nie łączy, celowo zaburza proporcje, nie prasuje ani garniturów, ani dżinsów. Mężczyzna Auralee wygląda tak, jakby był w ciągłym biegu – albo permanentnym stanie spóźnienia. Beztrosko zarzucony szal w niepasującą do reszty stylizacji kratę, warstwowe „noszenie się na cebulkę”, ale z nonszalancją dandysa. Jest w tym niezwykły urok, który z łatwością chciałbym odtworzyć za pomocą własnej garderoby.

Louis Vuitton Pharrella Williamsa: dojrzały tech bro w luksusowym wydaniu

Kontrapunktem dla roztrzepańca Auralee jest tech bro Louis Vuitton, który wraz z Pharrellem Williamsem dojrzewa. To typ biznesmena na miarę granego przez Kita Haringtona Henry’ego Mucka z „Branży”: bezwzględnego, nieustępliwego, ale zawsze nienagannie ubranego. Taki mężczyzna nie odnajdzie się w Diorze Andersona, za to z pewnością sięgnie po opinającą, podkreślającą muskulaturę koszulę z subtelnym haftem LV, solidną budrysówkę z futrzanym kołnierzem czy podręczną torbę Speedy z monogramem, idealną na 30-minutowy lot prywatnym odrzutowcem lub not-just-business lunch w Gstaad. Odnoszę jednak wrażenie, że mężczyzna Pharrella utknął nieco w korporacyjnej manosferze.

Jeśli chodzi o Mediolan, w pamięci szczególnie utkwiły mi dwie kolekcje, ukazujące współczesnego mężczyznę z zupełnie różnych perspektyw. Niewielu projektantów potrafi z taką przenikliwością odczytywać globalny nastrój jak Miuccia Prada i Raf Simons. Ich wspólna kolekcja dla Prady wyraźnie zapowiada nadchodzący czas recesji – ekonomicznej, politycznej, a być może również kulturowej.
 

Prada i Raf Simons: moda męska w cieniu recesji

Scenografia pokazu w Fondazione Prada przywodzi na myśl zrujnowany pałac lub świątynię wzniesioną z odzyskanych fragmentów dawnych budowli. Same ubrania noszą ślady zużycia, rozpadu, a nawet brudu, a bardzo smukli modele – zdecydowanie mniej adonisowi niż na wybiegach innych włoskich domów mody – potęgują poczucie narastającego niepokoju. Dopasowane w talii, wręcz za ciasne marynarki z surowej, szorstkiej wełny są celowo pogniecione i sprawiają wrażenie nadgryzionych zębem czasu. Beżowy skórzany płaszcz ma postrzępione krawędzie, jakby był noszony przez dekady i przekazywany z pokolenia na pokolenie. Nad całą kolekcją unosi się mgiełka melancholii.

Pokazowe garnitury Prady nie są projektowane z myślą o Wall Street: zamiast pocztówkowego power dressingu oferują poczucie ostatniego schronienia. Urocze, skrócone pelerynki noszone na płaszczach sugerują potrzebę ochrony, a filcowe kapelusze przywołują pamięć dawnego majestatu – utraconego świata elegancji i wyrafinowania. Poeci na wygnaniu? W przypadku Prady i Simonsa to bardzo prawdopodobna interpretacja.

Giorgio Armani: ponadczasowość, sprezzatura i cicha doskonałość

Nastrój podniosła kolekcja Giorgio Armaniego, która zwieńczyła mediolański tydzień mody. Choć śmierć włoskiego mistrza wciąż wydaje się absolutnie niewiarygodna – i nadal nie potrafię się z nią pogodzić – dom mody znajduje się dziś w bardzo dobrych rękach Leo Dell’Orco. To, co zobaczyliśmy na wybiegu, było autentycznie aspiracyjną wizją mody męskiej: bez pompy i bez pozy, za to z charyzmą i sprezzaturą – pozorną lekkością i swobodą, pod którą kryje się prawdziwy krawiecki wysiłek.

To było czyste Armani: solidność i ponadczasowość przeplatane nonszalancją i subtelnością. Trudno zliczyć wszystkie elementy, które zachwyciły w tej kolekcji: od kultowych bomberów, wprowadzonych po raz pierwszy przez Giorgia w latach 80., przez skrócony gabardynowy trencz, aż po masywne, dwustronne kożuchy zapinane na jeden guzik pod szyją (gest absolutnie charakterystyczny dla Armaniego) oraz perfekcyjnie skrojone marynarki z miękkiego, płynnego aksamitu (te szmaragdowe odcienie – ach!). Giorgio Armani od zawsze symbolizował ciągłość, antytrendową wartość, po którą coraz chętniej sięgają inni projektanci – oferując doskonałość w sposób cichy i konsekwentny. Ta tradycja jest dziś pielęgnowana z wyjątkową troską, co napawa prawdziwą radością.

Choć przed nami jeszcze kilka dni pokazów, podczas których wiele może się wydarzyć, jedno jest pewne: projektanci dowodzą, że mężczyzna jest zmienny. Niezależnie od tego, czy woli nonszalancję, czy stonowanie, czy jest wiecznym romantykiem, czy dorodnym rekinem biznesu – zawsze może pozwolić sobie na eksperyment z wizerunkiem lub odkrycie siebie na nowo przez ubiór.