Czy dziś płacimy już tylko za metkę?

Czy metka oznacza jakość? Pytanie to na nowo rozgrzało w ostatnim czasie sieć za sprawą polaru od Miu Miu. Mowa o popularnym modelu w stylu tzw. fleece jacket, jednym z najgorętszych trendów sezonu zimowego 2025/2026. Jak alarmowała na Instagramie Tiffany Kim, po zaledwie miesiącu użytkowania przy jednym z rękawów (dodajmy: wykonanej w 100 proc. z poliestru) kurtki oderwał się gumowy ściągacz. Sprawa prawdopodobnie nie nabrałaby aż takiego rozgłosu, gdyby nie cena: 2,5 tys. dolarów.

W komentarzach pod nagraniem rozwinęła się gorąca dyskusja, której sens daje się sprowadzić do pytania: za co tak naprawdę dziś płacimy, wydając krocie na tzw. produkty luksusowe? 

Nie jest tajemnicą, że część branży świadomie zboczyła z dawnego kursu i zrezygnowała z jakości – która jeszcze nie tak dawno stanowiła rdzeń mody luksusowej. Punkt zwrotny nastąpił na początku lat 20., a narastający kryzys dodatkowo pogłębiła pandemia. Podejmowane wówczas na nowo próby zdefiniowania tego, czym w tak gwałtownie zmieniającej się rzeczywistości jest dziś luksus, w wielu przypadkach niestety odbiły się rykoszetem na jakości samych produktów.

Co dość osobliwe, część brandów najwidoczniej nie dostrzegła (i dalej nie dostrzega) w tym szkody dla klienta. Metka wszak pozostała ta sama, więc w czym problem?

W punkcie tym powraca fundamentalne dla całej branży pytanie o to, co tak naprawdę czyni dziś produkt luksusowym: brand czy jego jakość?
 

Luksusu nie robi się z byle czego

– W centrum tego typu pytań zawsze leży kwestia jakości tkanin. Wcale nie muszą być to produkty pochodzące wyłącznie z luksusowych domów mody. Mowa o ogóle produktów z luksusowych tkanin, takich jak kaszmir, jedwab egipski czy wełna merino. One nie potrzebują metki. Jeśli zamiast nich widzimy, że ubranie w większości albo w pełni jest stworzone z syntetycznych włókien – czy to z poliestru, elastanu, czy akrylu – nie oszukujmy się. To były, są i zawsze będą syntetyczne pochodne ropy naftowej. Luksusu z tego się nie da zrobić – zwraca uwagę Urszula Wiszowata-Pilic, ekspert rynku mody, eksanalityczka Chanel, country manager Zalando i Miinto.

Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, informacja o domieszce to w czasie zakupów wcale nie musi być dla nas red flag.

Podobnie jak złoto naturalna tkanina bez domieszek również będzie bardziej podatna na zniszczenia.

– Nie należy dziś stygmatyzować produktów, które mają niewielkie domieszki syntetycznych włókien. Jeśli coś, np. sweter, jest w 90 proc. wykonane z wełny, a w 10 proc. z akrylu – paradoksalnie tak niewielka domieszka może pomóc w przetrwaniu naturalnego włókna. I taki sweter posłuży nam przez dłuższy czas. 10–15 proc. domieszki nie powinno nas jeszcze niepokoić. Jeśli jednak większość składu stanowi włókno syntetyczne, nie miejmy złudzeń co do jakości – choćby była obrandowana metką, która dotąd budziła nasze zaufanie – wyjaśnia ekspertka.

Czego jeszcze powinien być świadomy współczesny klient? Rzeczy – wydawać by się mogło prostej – należy pamiętać, że nic nie jest za darmo. Luksus też nie.

– Patrzmy na to, jak produkty są wykonane. Jak są uszyte. Sprawdzajmy, czy na przeszyciach nie wystają nitki. Żeby być świadomym, nie trzeba kierować się dziś metką. Bo przecież nie o to chodziło w luksusie kiedyś i nie o to powinno chodzić w luksusie dzisiaj – podkreśla Wiszowata-Pilic. – Nie kierujmy się wyłącznie aspektami wizerunkowymi i marketingowymi znanych marek, które próbują nam sprzedać jakąś historię, nie zawsze oferując jakość. Szukajmy produktów, które przetrwają. Bez względu na to, czy z metką, czy bez – dodaje.
 

Gucci? „Sytuacja jest fatalna”

Czy branża mody luksusowej przeżywa dziś kryzys? I tak, i nie. Jak wyjaśnia ekspertka rynku, jeśli wziąć ogół branży, widać jednak wzrosty. – Wskaźnik CAGR, czyli skumulowanej rocznej stopy wzrostu, jest dziś wyższy niż w przypadku mody masowej. Średnia roczna stopa zwrotu branży mody i dóbr luksusowych wynosi około 5,8 proc., podczas gdy w przypadku mody masowej ten wzrost wynosi 4,2 proc. Patrząc na ogół, luksus nadal rośnie. Ale nie dla wszystkich – podkreśla.

– Sukces zapewniła tu przede wszystkim konsekwencja: domy takie jak Chanel od lat trzymają się twardo ustalonych zasad. A w świecie takich wartości nie ma miejsca na flirt z masówką – ocenia Wiszowata-Pilic. – Oprócz tego są koncerny i brandy, jak np. Gucci, których sytuacja jest fatalna. Mówiąc „fatalna” mam na myśli realne spadki, i to rzędu 25–40 proc. – dla kogoś, kto pracuje w handlu czy w finansach, takie liczby są nie do odrobienia. Wręcz załamujące – podkreśla. – W trudnej sytuacji jest dziś też Louis Vuitton z koncernu LVMH, który ma za sobą kilka gorszych kwartałów. Widać jak na dłoni, że koncerny, które się zdemokratyzowały, płacą dziś już za to wysoką cenę. Ich sprzedaż na moment istotnie wzrosła, peak tego trendu obserwowaliśmy po pandemii. Sprzedawano wówczas bardzo dużo, ale kosztem jakości – zauważa ekspertka.
 

Quiet luxury nie krzyczy. Bo nie musi

Podsumowując: jeśli spojrzeć na cały obszar mody luksusowej, można dziś już mówić o rynku dwóch prędkości, a ściślej: dwóch jakości.

– W środowisku te dwa kierunki są dziś łatwe do odróżnienia. Widać to już po samym sposobie komunikacji firm. Mowa nie o komunikacji kadry zarządzającej, ale o komunikatach w formie kolekcji, jakie tworzą – zauważa eksanalityczka Chanel.

– Quiet luxury nie krzyczy, bo nie musi. Możemy się domyślać, czyje to jest ubranie. Podejrzewam, że osoby, które pracują z takimi produktami na co dzień, potrafią bez trudu rozpoznać np. Brunello Cucinelli. Większość konsumentów tego jednak nie odróżni. I o to w tym luksusie chodzi. O to zawsze chodziło – podkreśla ekspertka.

Co ciekawe, w tej zmieniającej się rzeczywistości świetnie radzi sobie tzw. drugi obieg. Moda z drugiej ręki bije w ostatnich latach kolejne rekordy, co widać już na liczbach: w 2025 roku sprzedaż odzieży i produktów używanych to już 10 proc. udziału w rynku. I nic nie wskazuje na to, by ta karuzela miała się zatrzymać.

– To rośnie w zawrotnym tempie. Mowa tu o dwu-, a nawet trzycyfrowych wzrostach, sięgających nieraz kilkuset procent rok do roku. Problem polega na tym, że – mówiąc kolokwialnie – przez ostatnie lata tak zalaliśmy rynek syntetycznymi włóknami i produktami, że zaraz może zacząć brakować produktów o dobrym składzie z drugiej ręki. Bo skąd je brać, skoro nawet branża luksusowa odwraca się dziś od jakości? – pyta analityczka.
 

Jeśli już z metką, to co?

Dobra wiadomość jest taka, że pozostaje wciąż stosunkowo duża baza produktów, które można kupić bez obaw o to, że przepłacimy za sam brand – a jakość pozostawi wiele do życzenia.

– Galanteria skórzana zawsze będzie bezpiecznym wyborem prezentowym, choćby ciekawy skórzany pasek. Skóra to skóra – podkreśla eksanalityczka Chanel. Nie ukrywa, że jest przeciwniczką produktów z tzw. ekoskór. – Bo przepraszam, co to właściwie jest? Czym jest ekoskóra? Ani tam eko, ani skóry. Szanuję i środowisko, i zwierzęta, ale umówmy się: prawdziwa skóra bydlęca jest o wiele trwalsza i bezpieczna, jeśli chodzi o użytkowanie – zwraca uwagę.

– Osobną kwestią, o której za mało się wciąż mówi, jest właściwe dbanie o produkty luksusowe. A pielęgnacja tych włókien nie jest łatwa. Klasyczne mycie czy pranie nie zawsze okazuje się w ich przypadku bezpieczne. Uważajmy na to, co i jak pierzemy, bo bardzo łatwo na własne życzenie zniszczyć coś, co jest naturalne, a przez to wyjątkowe – zauważa. – Po kupieniu dóbr luksusowych powinno nam zależeć, by były z nami jak najdłużej – dodaje.