„Latarnie wszędzie dawno zgasły”, czyli Taco Hemingway sentymentalny

Najnowszy materiał „Latarnie wszędzie dawno zgasły” to ponura kronika warszawskich nocy. Pełna zamroczonych, wręcz pijackich sprawozdań. Pełnych przelotnych spotkań, ryzykownych przygód. I nostalgii, która przecież jest nieodłącznym elementem twórczości Szcześniaka. Na samoświadomym „1-800-Oświecenie” Taco rozliczał się z przeszłością, dojrzewał jako mężczyzna i z dumą przyjmował unc status. A teraz?

Trójkąt warszawski A.D. 2025

Teraz skręca w mroczniejsze klimaty. Nawiązuje do storytellingu debiutanckiego albumu. Buduje teatralną narrację. Świszczące koła tramwajów, wieczna mgła czy pachnąca starym szlugiem i jarzyną stara Astra. Bohater, którego wykreował raper, snuje się po Warszawie niczym w „Złym” Tyrmanda albo doświadczona życiem postać z uniwersum Jakuba Żulczyka. Wszystko przeplatane stylizowanymi na PRL-owskie archiwa nagrywkami radiowymi. Drugoplanową bohaterka jest Ruda „odgrywana” przez wokalistkę Livkę, która jest w zasadzie jedynym featuringiem na płycie.

Taco Hemingway rapuje na truskulowych produkcjach The Returners, które przywodzą na myśl stołeczne trzepaki przełomu milenium. Słychać to zresztą w samplach, gdzie słynny producencki duet czerpie z historii ulicznego hip-hopu. Pojawiają się fragmenty starego Pezeta czy składu Grammatik, a Szcześniak dynamicznie opisuje surową rzeczywistość. Mówimy z Bogiem, choć w tym mieście Boga nie ma.

Muzyczny skład uzupełniają stali współpracownicy Hemingwaya. Nie zabrakło atutowego, Zeppy Zepa czy Rumaka – producentów, którzy pojawiali się regularnie na albumach 35-letniego rapera. Stylistycznie trzymają się konceptu płyty, jednak zdarza im się uderzyć w przyjaźniejsze tony. Utwory „Frasca✝✝✝i” czy „Bez s✝✝✝resu” i „Zakochałem się pod ap✝✝✝eką” to wręcz radiowe przeboje. Melodyjne refreny, przystępne bity, momentami taneczny klimat. Wszystko odpowiednio wyważone.

Oczekiwania vs rzeczywistość

Na „Latarnie...” artysta w znany dla siebie sposób odnosi się do rzeczywistości. Wrzuca pod rozkminę aktualne hasła: o klikalności contentu, o uzależniającym doomscrollingu, o kolejnych tiktokach, o odpalających nas triggerach. Szwenda się po mieście, zaliczając symboliczne i często uczęszczane lokalizacje. Najczęściej kursuje między dwoma Placami: Zbawiciela i Trzech Krzyży. Wypija fancy drinka w Pizzaiolo, nie pamięta, jak trafił do newonce.baru czy zaprzyjaźnia się z barmanem w SPATiF-ie. Kręci się przy restauracji Pod Gigantami. Później robi nocne gastro w kultowym kebabie Sapko. I tak to się kręci.

Taco opisuje Warszawę, w której intensywna woń kimchi zastąpiła zapach kalafiora. W której pobrzmiewają echa picia wódy na szoty, kompulsywnego palenia papierosów czy przelotnych zbliżeń. Podskórna nerwowość stolicy udziela się bohaterom słuchowiska. Raper wraca często do poprzedniej dekady, własnego dwudziestolecia, beztroskiego czasu. Najwyższe stężenie nostalgii jest odczuwalne numerze “✝✝✝ramwaje”, gdzie w refrenie pojawia się wokal Andrzeja Zauchy, a brzmienie zostało oparte na kultowym samplu z „Byłaś serca biciem”. Track przypomina klimatem twórczość duetu PRO8L3M, którzy często sięgali po polską klasykę. I również trzymali się nokturnowej tematyki.

Wartość sentymentalna

„Latarnie wszędzie dawno zgasły” to kolejny koncept album Taco Hemingwaya. Teraz cofa się do 2k12, używając nieco odmiennej stylistyki i nawiązując do poprzedniej dekady, kiedy kreowała się nowoczesna, światowa, korporacyjna Warszawa, jaką znamy dzisiaj. Kiedy Szcześniak przeżywał absolutny życiowy przewrót, jego kariera eksplodowała, a zamiast zostawać w domu pod kocem, wybierał całonocny melanż na mieście. Kiedy indie sleaze, dżinsy skinny i tęsknota za Jadłodajnią nie były milenialsowym sentymentem, ale zwyczajną codziennością. Dyktuje to zresztą finał albumu, z punktem kulminacyjnym w wyjątkowo refleksyjnym „Frasca✝✝✝i”, w którym Taco rzuca przemyśleniami: już na pogoń we mnie sił brak i nie bawi mnie ten spektakl, a w outro wybrzmiewa błagalne „ratunku!”. Sztuka skończona, latarnie zgasły, można się rozejść.