Cztery kapelusze Wojtka Szczęsnego

Kiedy Olivier Janiak postanowił, że to Wojciech Szczęsny będzie pierwszym okładkowym bohaterem GQ Poland, nie miał wątpliwości, że najsławniejszy polski bramkarz musi założyć z tej okazji coś naprawdę wyjątkowego. Czyli – szytego na miarę. Robert Kupisz wziął się za przygotowanie bluzy uszytej z szalików wszystkich klubów, w których Szczęsny stał na bramce, a Ola Wanatowicz – za kapelusze. Zamówienie przyszło w sierpniu, to dla kapeluszników dobry czas – letnie zamówienia już odebrane, zimowe zaczynają spływać po wakacjach. Miała więc czas na to, żeby przemyśleć każdy szczegół.
 

Golfiarski sznyt

W czasie sesji było kilka niezapomnianych momentów. Ten, kiedy Wojtek zapomniał o wszystkim i poświęcił swój czas spotkanym dzieciom, które mogłyby spędzić z nim najwyraźniej cały dzień. Albo kiedy dosiadł konia. No i ten, kiedy otwierał pudła z kapeluszami. Mogłoby się zdawać, że nic nie potrafi zaskoczyć Szczęsnego. Żaden strzał nie jest nie do obrony. A jednak był zachwycony, jakby sam był dzieckiem.

– Olivier zaproponował, że może mi przesłać moodboardy, ale przede wszystkim powiedział, że mi po prostu ufa, a projektant nie może usłyszeć niż bardziej motywującego – opowiada Ola Wanatowicz. – Znałam oczywiście Wojtka jako zawodnika, ale musiałam poznać go jako człowieka, wiedzieć, co chętnie nosi na co dzień, jakie lubi kolory, co mu leży, a czego unika. 

Zdjęcia Szczęsnego z boisk i stadionów odpadały, ale jest dobre źródło wiedzy o jego prywatnych sprawach. To media społecznościowe Mariny Łuczenko. To właśnie tam Wanatowicz znalazła klucz do swojej pracy. Pierwszy był kapelusz golfowy. Jest z zielonej materii i ukształtowany całkowicie ręcznie. To był, jak mówi Ola, kompletny freestyle. Kapelusz ma granatową, jedwabną podszewkę z golfiarskimi motywami. Wbrew pozorom znalezienie takiego materiału nie było takie trudne. Ponieważ GQ Poland startowało zimą – drugi kapelusz musiał być odpowiedni na zimę, a więc wykonany z grubego, naturalnego weluru. Trzecim była „Barcelona”.

Strzał nie do obrony

„Barcelona” jest beżowym kapeluszem z ziemistymi cieniowaniami, które Ola Wanatowicz uzyskała, podpalając jego powierzchnię. Ponieważ Szczęsny ma wyrazistą osobowość, nie było niebezpieczeństwa, że kapelusz, choć oversize, przytłoczy swojego właściciela. Barcelona ma podszewkę w kolorze hiszpańskiego klubu. Marzeniem artystki było też znalezienie podszewki z motywem boisk piłkarskich, ale okazało się, że taka nie istnieje. 
– Musiałam ją przez kilka godzin ręcznie wyszywać białą nitką, przez co ten właśnie kapelusz należy do najbardziej pracochłonnych w całej mojej karierze.

Plan zakładał, że Szczęsny dostanie od GQ trzy kapelusze, ale ostatecznie są cztery. 

– Ponieważ mieszka w śródziemnomorskim klimacie, pomyślałam, że przyda mu się lekki słomkowy kapelusz, taki do codziennego, domowego użytku. Jest zrobiony ze słomy z trawy panamskiej, którą uprawia na moje potrzeby zaprzyjaźniona ekwadorska rodzina. Z tyłu jest wszyty miniaturowy bramkarz. Znalazłam tę figurkę w zestawach dla modelarzy zajmujących się makietami kolejowymi. Okazało się, że mają wszystkich piłkarzy, był też bramkarz w charakterystycznej postawie. No, ale nie było piłki. Ola wykonała ją własnoręcznie, malując farbami malutki koralik. Potem tę piłkę wszyła w takim miejscu, żeby dawała złudzenie, że bramkarz właśnie ją wybił. 

– Kiedy Wojtek zobaczył ten kapelusz, roześmiał się i powiedział: „Ha! Wygląda, jakby mi ktoś właśnie strzelił gola”.

Alchemia w świecie mody

Ola Wanatowicz studiowała sztukę, ale żeby zostać projektantką, brakowało jej śmiałości. Tak czasem bywa, ludzie o wielkiej wrażliwości niełatwo konfrontują się ze światem. Miała talent, zdobyła nawet w modowym konkursie prestiżowego czasopisma staż w Paryżu, projektowała, próbowała, ale niewiele z tego wychodziło. O kapeluszach usłyszała po raz pierwszy na modniarskich warsztatach, na które dojeżdżała ze Śląska do Warszawy. Usłyszała o szalonych kapelusznikach. Byli tacy dlatego, że w pracowniach pełnych chemikaliów nasiąkali preparatami, które dziś byłyby na czarnych listach zakazanych trucizn. Pewnego dnia wykładowczyni kursów powiedziała swojemu londyńskiemu mistrzowi, że ma kilka uczennic. To nie było łatwe dla nauczycielki, nie wiedziała, jaka będzie reakcja jej mistrza. Kapelusznictwo to alchemia w świecie mody. Mistrzowie bardzo pilnują swoich sekretów. A już najwybitniejszy z mistrzów pilnuje ich szczególnie. 
Na szczęście był ciekaw tych dziewczyn.

„Przywieź je” – powiedział Philip Treacy.

Poleciały do Londynu. W pracowni projektanta wisiały jego kultowe, filmowe projekty. Te z „Harry’ego Pottera” i wszystkich innych filmów, w których były potrzebne artystyczne kapelusze. Do tego projekty dla Lady Gagi, Madonny, Sarah Jessiki Parker… Dziewczyny rzuciły się, żeby rozmawiać z mistrzem, pokazać swoje projekty. A Ola nic. Stała oczarowana. Nie umiała oderwać oczu od projektów na ścianach i nawet nie poczuła, kiedy ktoś za nią stanął. 

„A ty?” – zapytał Treacy.
„Ja kocham to robić, ale się boję” – w siedmiu słowach powiedziała mu wszystko o sobie i swoim życiu.
Zrozumiał. 
„Rób to! Ja też się bałem, wciąż się boję. A ty mi wyglądasz na Kapelusznika”.
Poczuła się tak, jakby ją namaścił. Była gotowa, ale ktoś musiał ją popchnąć, żeby nauczyła się latać. 
Minęło kilka lat. Dzisiaj Ola Wanatowicz sama jest w tej branży celebrytką i lista jej klientów może przyprawić o zawrót głowy. Ma pracownię w zabytkowej kamienicy w Katowicach. Gdybyście tamtędy przechodzili, uważajcie na te wszystkie alchemiczne substancje. To kamienica z duchem.