Jak mikrotrendy mają się do mody męskiej, czyli kto jest kim na ulicy?

Dobra wiadomość jest taka, że wagonik, który raz odjechał, z dużym prawdopodobieństwem wróci, i to prędko – w blasku zupełnie nowej chwały. Historia nieraz już udowodniła, że po pierwsze – w modzie czujnym należy pozostawać zawsze, po drugie – nie należy nigdy wyrzucać tego jednego dziwnego swetra po ojcu, który w połowie lat 90. służył już głównie temu, by oglądać w nim „Szansę na sukces” i wynosić śmieci, gdy nikt nie patrzył.

Trzecią stałą współczesnego świata – poza śmiercią i podatkami – jest konieczność bycia zawsze o pół buta przed innymi. Jeśli dostrzegasz, że ogromną różnicę robi, czy będzie to but New Balance, Adidas Gazelle, On Cloudtilt, czy pastelowy SKYLRK Chunky Mule od Justina Biebera – jest to tekst dla ciebie.

Dla porządku: mikrotrendy panują zwykle 1–2 sezony. W ich królestwie nie obowiązuje sztywny podział na płeć, choć część inspiracji z pewnością łatwiej będzie realizować kobietom (office siren), inne – mężczyznom (granola guy czy hot daddy). Siłą inicjującą i zarazem napędową są tu bez wątpienia media społecznościowe. Większość nazw bieżących mikrotrendów nie spłynęła z ust ekspertów czy osób jakkolwiek powiązanych z branżą – tworzą je przeważnie użytkownicy TikToka. Wzór jest dość prosty: nowe pojęcia zazwyczaj mają w nazwie popularne przyrostki (typu -core, -summer, -girl, -aesthetic), które poniekąd z automatu nadają zjawisku intelektualny sznyt, znacznie zwiększając jego szansę na wiralowy sukces.

Zdecydowanym plusem powstawania kolejnych mikrotrendów pozostaje fakt, że nigdy w historii nie mieliśmy dostępu do tak bogatej oferty estetyk i inspiracji co teraz. Nigdy wcześniej też tak bardzo nie miało znaczenia to, czy nasze decyzje wpisują się w czyjekolwiek oczekiwania.

Poniżej krótki przewodnik, który rzuca nieco światła na to, kto dziś jest kim na ulicach (i korytarzach korporacji).
 

Blokecore

Blokecore, czyli styl, który na ulice trafił prosto z boisk i stadionów, nawiązuje do estetyki stylu piłkarskiego z lat 90. i 2000. Głównym punktem programu jest tu sportowa koszulka bądź bluza, w myśl zasady: im bardziej retro, tym lepiej. Tak, może być to koszulka klubowa ulubionej drużyny. Ale wcale nie musi. Kolejna zasada: outfit w stylu blokecore nie wymaga znajomości reguł spalonego, pressingu, szczegółowych wyników finałów kolejnych mundiali i nazwisk wszystkich piłkarzy z przynajmniej jednym hat trickiem na koncie.

Trend ten czerpie bogato z subkultury brytyjskich klubów piłkarskich, gdzie lojalność klubowa zwykle dość śmiało i butnie wykracza poza bramy stadionów i granice poszczególnych dzielnic Londynu. Podobnie szeroko i butnie rozlewa się dziś sama estetyka. Stylizację w duchu blokecore dopełni wygodny dres (sprawdzą się też ulubione dżinsy) i obowiązkowe sneakersy, najlepiej także w stylu retro. Przede wszystkim ma być luźno i swobodnie. Neony i nylony mile widziane.

Last but not least: podobnie jak w latach 90. liczba pasków dziś także zobowiązuje.

Gorpcore

Jeśli cokolwiek w stroju sugeruje rychły wypad w las, w góry bądź jakiekolwiek into the wild, w głowie słyszymy jedno: gorpcore.

To trend, w którym panują softshelle, wszelkiej maści materiały lekkie a nieprzemakalne, trekkingi i budząca słuszny respekt liczba kieszeni. Strój w tym duchu to jasny komunikat: dokądkolwiek trafisz, jesteś gotowy na wszystko. Choćby wypad ze znajomymi miał nagle skończyć się na drugim końcu kraju, a ty musiałbyś rozpalić ognisko i rozłożyć namiot. W środku nocy. Przy szalejącej burzy.

Buty w stylu gorpcore podbiły ulice, stając się w ostatnich sezonach jednym z najbardziej pożądanych modeli sneakersów. Poza szlakiem równie dobrze sprawdzą się w pracy, na imprezie czy w knajpie. Ich niewątpliwym plusem jest fakt, że nadają się do stylizowania z casualowymi elementami garderoby, czyli poniekąd ze wszystkim.

Corpcore

Corpcore pojawił się niepostrzeżenie. Zanim ktokolwiek zdążył się zorientować, każdy już na tym statku siedział, choć dziś nikt nie pamięta już dokładnie, jak i kiedy to wszystko się zaczęło. Trend ten odnosi się do mody biurowej, która z biur wyszła na wybiegi – inspirując największych projektantów i domy mody. Swoje pięć minut corpore zawdzięcza popularnym serialom, których głównych celem jest przekonanie pracowników korporacji, że życie, które w nich tracą, jest jedynym wartym zachodu. 

Korporacyjny dress code szeroko czerpie z estetyki biura lat 90. W przypadku kobiet w cenie są kostiumy i garsonki, u mężczyzn – klasyczne garnitury. Mile są też widziane skórzane dodatki. Całość powinna charakteryzować nienachalna elegancja w połączeniu z minimalizmem. Dopuszczalne, a nawet wymagane są też elementy przełamujące schematy trybu formalnego, takie jak kolorystyczne kontrasty (patrz: szalone skarpetki) i akcesoria pozwalające na większą swobodę w wyrażaniu subtelności cech indywidualnych w miejscu pracy.

Quiet luxury

Mikrotrend, który daje się dość szybko bezbłędnie rozszyfrować po nadmiarze ciepłych odcieni beżu – w ubiorze, przez kolor obudowy iPhone’a, aż po wystrój wnętrz. Wszystko w duchu minimalizmu, ale tak, by wydatek dał się jednak wyczuć. Subtelny, dyskretny i cichy luksus to wszak wciąż luksus.

Stylistyka w duchu quiet luxury rezygnuje z wielkich logo na rzecz bardziej dyskretnej elegancji, której pierwszą zasadą jest jakość, drugą – ekskluzywność, a trzecią: mała dostępność na rynku. Poza odcieniami beżu mile są widziane kolory stonowane, przeplecione nieśmiertelną klasyką. Mikrotrend ten cechuje się przy tym dość restrykcyjnym parowaniem kolorów: biel-beż, beż-błękit, krem-brąz, biel-granat. Zawsze tak i tylko tak.

I niech nikogo nie zmyli subtelne logo na koszuli Polo Ralph Lauren: naturalnym habitatem dla tego mikrotrendu są dziś już przede wszystkim korty tenisowe. Zimą – Sankt Moritz.

Hot daddy

Trend z sukcesem lansowany przez stylistów Pedro Pascala. A jeszcze bardziej przez niego samego. Casualowy, ale z charakterem. Swobodny, ale nienaganny w wyczuciu stylu. Czasem lekko ekstrawagancki, ale nienachalnie seksowny.

I przede wszystkim: z wąsem.

O tym, jak magnetyzujący potencjał skrywa podobna estetyka, dobrze zdawali już sobie sprawę producenci kultowych „Przyjaciół”, w roli faceta marzeń Moniki obsadzając Toma Sellecka (serialowy Richard). Starszy o dwie dekady, okulista, przyjaciel ojca – stanowił jedno z najdoskonalszych ucieleśnień estetyki hot daddy w historii telewizji. Estetyka ta wraca i ma się dziś coraz lepiej: poza dorodnym wąsem można ją rozpoznać po dobrej jakości swetrach i dżinsach w stylu retro, flanelowej koszuli i zapewnieniach, że na whisky „zna się jak nikt inny”.

Granola guy

Odrębny mikrotrend, narosły wokół estetyki spod szyldu Granola Guy – czyli faceta, który podobnie jak zdrowa owsianka kojarzy się z czymś na tyle przyjaznym, ciepłym i domowym, że ze świecą szukać kogoś, kto by go nie lubił.

Na powstały na takiej bazie mikrotrend składa się: zdrowy styl życia, życie blisko natury, zauważalna skłonność do bycia w ruchu (rower, bieganie, jeszcze lepiej surfing, w wersji pro: kitesurfing), słabość do czworonogów, łagodne usposobienie i nienachalny tryb bycia. Wygląd swobodny i naturalny, raczej z zarostem niż bez. Granola guy prędzej skusi się na wspólne przyrządzanie hummusu niż ostrą imprezę. Poznasz go po obowiązkowych Birkenstockach (chętnie też chodzi boso), przetartych, ale wciąż dobrze leżących dżinsach i luźnej koszuli (koniecznie z naturalnego włókna). Czego nie wyda na imprezy, zainwestuje w spinające cały look markowe okulary, dzięki którym zawsze będzie wyglądał najlepiej na zdjęciach.

W porze zimowej zmienia Birkenstocki na Salomony. Chyba że akurat morsuje.