Diabeł ubiera się w stylu athleisure? Stanley Tucci o tym, co „powinien” nosić mężczyzna

W słowach Tucciego pobrzmiewa tęsknota za wyraźnym rozdzieleniem ról: trening ma swój strój, wyjście na miasto ma swój strój, codzienność ma swój kod. „Problem” w tym, że współczesne życie wielu mężczyzn ten porządek po prostu rozmontowało. Ubranie coraz częściej musi działać w ruchu, a nie w scenie.

Athleisure, czyli gdy sport wychodzi na miasto

W tym miejscu pojawia się pojęcie athleisure – i ono właściwie tłumaczy wszystko, co się stało po drodze. To nie jest pojedynczy trend, tylko sposób ubierania się, w którym odzież sportowa przestaje być zarezerwowana dla siłowni, a zaczyna funkcjonować jako codzienna garderoba. Legginsy, joggery, techniczne koszulki, sneakersy – ubrania projektowane z myślą o ruchu zaczęły żyć w przestrzeni miejskiej.

Athleisure nie polega na tym, że „sportowe ubrania stały się modne”. Raczej na tym, że zatarła się granica między ubraniem do aktywności a ubraniem do życia. Czy dres w kawiarni budzi jeszcze czyjeś emocje? Moich nie, choć nie byłby to mój wybór. Wynika on jednak z mojej estetyki i poczucia komfortu, a te każdy ma inne. Nie pozostaje mi nic, jak to rozumieć i nie negować – bo po co?

Rozpad granic męskiej szafy

Współczesna męska szafa trochę się rozjechała. Granice między tym, co sportowe, codzienne i formalne, rozpuściły się. Sneakersy do garnituru już dawno przestały być prowokacją. Bluza przestała znaczyć „weekend”, zaczęła znaczyć „zawsze”. Dres stał się czymś w rodzaju uniwersalnego języka, który nie tłumaczy już, że jesteś w drodze na siłownię.

Tucci, z właściwą sobie elegancją człowieka, który potrafi wyglądać równie naturalnie w kuchni, jak i na czerwonym dywanie, przypomina coś bardzo prostego: ubranie ma sytuację. Trudno mi się z tym nie zgodzić, bo to dziś najbardziej niedoceniany element męskiego stylu, w którym piękna jest różnorodność i dzięki któremu można wyrażać siebie na wiele sposobów.

Łatwo mówić o „wyrażaniu siebie przez modę”, dopóki nie zauważymy, że w praktyce większość ludzi wyraża się przez wygodę. Nie ma w tym nic złego, bo w końcu wygoda jest jednym z największych osiągnięć współczesności. Paradoks współczesnego ubierania się polega na tym, że im bardziej chcemy być „autentyczni”, tym częściej kończymy w bardzo podobnych zestawach. Neutralne kolory, sportowe kroje, sneakersy, które mają pasować „do wszystkiego”. Athleisure tylko to wzmocnił – stworzył estetykę, która z definicji ma nie przeszkadzać, nie wyróżniać się i działać w każdej sytuacji.

Koszula nie jest obowiązkiem, a strój sportowy brakiem stylu

W tym kontekście wraca też cichy mit koszuli z kołnierzykiem jako domyślnego standardu „dobrego ubioru mężczyzny”. Tyle że to założenie coraz słabiej ma swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Koszula nie jest uniwersalnym poziomem wyżej – jest po prostu jednym z możliwych wyborów: dla jednych naturalnym, dla innych kompletnie obcym, sztucznym, nieadekwatnym do ich codzienności, poczucia wygody czy po prostu stylu.

Podobnie ze strojem sportowym, który bywa błędnie odczytywany jako brak stylu. To jeden z najprostszych skrótów myślowych: jeśli ktoś chodzi w ubraniach treningowych, to znaczy, że nie przywiązuje wagi do wyglądu. Tymczasem współczesna odzież sportowa – szczególnie ta funkcjonująca w ramach athleisure – jest często bardziej przemyślana niż klasyczne elementy garderoby. Od materiałów po konstrukcję wszystko jest podporządkowane temu, żeby działało w ruchu i w codziennym użytkowaniu.

Jak powinien ubierać się mężczyzna?

Na końcu zostaje bardzo prosta obserwacja, która właściwie nie potrzebuje już komentarza. Każdy mężczyzna ubiera się tak, jak chce i jak jest mu wygodnie funkcjonować w swoim świecie. Dla jednych będzie to koszula z kołnierzykiem i kurtka, dla innych strój sportowy w wersji athleisure, a dla jeszcze innych zmieniający się zestaw zależny od sytuacji.

W każdym z tych wariantów można wyglądać dobrze, a kategorie „wypada” i „nie wypada” coraz częściej po prostu tracą znaczenie. Nie nadążają za rzeczywistością, w której ubranie przestało być egzaminem, a stało się narzędziem codzienności. Strój sportowy nie jest błędem, a koszula nie jest obowiązkiem.