Najlepsze i najgorsze momenty z Oscarów 2026

Za nami 98. ceremonia wręczenia Oscarów, czyli największe święto (amerykańskiej) branży filmowej. W tym roku zdarzyło się kilka niezłych zaskoczeń, dobrych i złych przemówień oraz srogich żartów prowadzącego. Prześledźmy najlepsze i najbardziej zaskakujące momenty z tegorocznej oscarowej nocy.

Hitowy prowadzący: Conan O’Brian

Conan O’Brien to klasa sama w sobie. Legendarny prowadzący late night show i komik po raz drugi poprowadził galę rozdania Oscarów. Z sukcesem. Rozpoczął w dragu jako ciotunia Gladys ze „Zniknięć”. W ucieczce przed wściekłymi dziećmi ze wspomnianego filmu przebiegł niemal przez wszystkie plany zdjęciowe nominowanych filmów i jednej animacji!

W przemowie zwiastował, że to ostatnia ceremonia, którą prowadzi człowiek. W 2027 roku na scenie pojawi się robot. „W 2025, kiedy prowadziłem pierwszy raz, płonęło Los Angeles. Dobrze, że 2026 jest w porządku” – dodał. Oczywiście był to przytyk w stronę Trumpa. Subtelny, bowiem O’Brien za każdym razem zapowiada, że będzie apolityczny. Czasami mniej znaczy więcej!

Im monolog trwał dalej, tym częściej pojawiały się te delikatne pstryczki w nos amerykańskiej polityki. Na przykład podczas opowieści o nominowanych filmach zauważył, że Agnes, żona Hamleta w „Hamnecie”, rodzi sama w lesie. - U nas w Stanach nazywa się to służbą zdrowia, na którą stać wszystkich - skomentował prowadzący.

Conan nie byłby Conanem, gdyby nie zakończył na egocentrycznym akcencie. Wyobraził sobie, że wygrał Oscara za całokształt twórczości. W jego wizji była to scena niemal królewska. Na scenie wychwalał go śpiewak operowy, z Watykanu płynęło papieskie błogosławieństwo, a sam komik dziękował w koronie niczym monarcha Hollywood. Żartobliwa wizja miała oczywiście charakter autoironiczny – komik w swoim stylu wyolbrzymiał własne znaczenie, by w humorystyczny sposób podkreślić absurd wielkich hollywoodzkich ceremonii. Cudowne!

Największa dominacja: Paul Thomas Anderson

Niemal 30 lat po tym, jak „Boogie Nights” wystrzeliło jego karierę i przyniosło mu pierwszą nominację do Oscara, Paul Thomas Anderson wreszcie może powiedzieć: mam to. Reżyser zdobył statuetki zarówno za najlepszą reżyserię, jak i najlepszy scenariusz adaptowany filmu „Jedna bitwa po drugiej”, a sama produkcja sięgnęła także po Oscara za najlepszy film. W sumie film zakończył wieczór z sześcioma statuetkami. Trudno mówić o przypadku.

Na scenie Anderson przyznał z charakterystyczną dla siebie skromnością, że nawet w takiej chwili trudno pozbyć się wątpliwości, czy naprawdę się na nią zasługuje. Podkreślił jednak coś ważniejszego: że kino to przede wszystkim ludzie. „Jestem tu dzięki wierze osób, które mi zaufały. Filmy to mój dom”.

I bardzo dobrze, że Akademia wreszcie powiedziała mu: proszę, to twoja noc. Anderson na to zasługiwał od lat. A jednak – nie będę udawał – gdzieś z tyłu głowy miałem cichą nadzieję, że „Grzesznicy” też trochę namieszają. Ten wyścig był jednym z najciekawszych w całym sezonie nagród. Ostatecznie jednak to „Jedna bitwa po drugiej” zgarnęła pulę – i trudno się na ten werdykt obrażać.

Najbardziej polski moment: smuci przegrana Małgosi Turzyńskiej i cieszy wygrana Maćka Szczerbowskiego

„Nasza” w Hollywood, czyli kostiumografka Małgosia Turzyńska, miała szansę zdobyć swoją pierwszą statuetkę za kostiumy do „Hamneta” Chloé Zhao. Niestety nagroda powędrowała do Kate Hawley za stworzenie ubrań do „Frankensteina” Guillermo del Toro. 

Nagrodą pocieszenia jest docenienie krótkometrażowej animacji „The Girl Who Cried Pearls”, która była współtworzona przez mieszkającego w Kanadzie Polaka, Maćka Szczerbowskiego. Cóż możemy poradzić – cieszą nas nagrody dla Polaków i Polek! 

Historyczna statuetka: najlepszy casting „Jednej bitwy po drugiej” 

Paul Mescal, Gwyneth Paltrow, Chase Infiniti, Wagner Moura i Delroy Lindo, czyli aktorki i aktorzy filmów nominowanych do historycznej – bo przyznawanej po raz pierwszy – kategorii, wygłosili peany na cześć reżyserek i reżyserów castingu. To bardzo ważny moment, bo nagroda to – jak powiedziała Paltrow – „hołd dla niewidzialnej architektury w filmach”.

Niewątpliwie najciekawszym elementem produkcji „Jedna bitwa po drugiej” jest fantastyczna obsada. Za zatrudnienie Leonarda DiCaprio, Seana Penna, Chase Infiniti, Teyany Taylor i Benicia del Toro odpowiada jedna osoba – Cassandra Kulukundis. To właśnie ona otrzymała statuetkę (niespodziewanie pokonując Francine Maisler, która była pewniakiem za „Grzeszników”). W mowie Kulukundis powiedziała: „Kiedyś nie byliśmy nawet wymieniani w napisach końcowych”. Dziś sięgają po złoto!

Najbardziej wzruszający moment: In memoriam Rob Reiner

Tragiczna śmierć Roba Reinera to ogromna strata dla hollywoodzkiego panteonu. Nie tylko dlatego, że był jednym z tych twórców, którzy potrafili łączyć wielką popularność z autorskim stylem, ale też dlatego, że przez dekady tworzył filmy, które dla wielu widzów stały się częścią ich życia i wspomnień. Jego kino było ciepłe, inteligentne i pełne humanizmu – a takich głosów w Hollywood zawsze jest zbyt mało.

Podczas gali pamięć reżysera uczczono w wyjątkowo poruszający sposób. Na scenę wyszedł jego wieloletni przyjaciel Billy Crystal, który w krótkim, osobistym wystąpieniu opowiedział o ich przyjaźni i wspólnych latach pracy. Po jego słowach na scenę zaczęli wychodzić kolejni aktorzy i aktorki, którzy w różnych momentach swojej kariery pracowali z reżyserem. Ustawili się obok siebie, chwytając się za ręce, i w milczeniu oddali mu hołd. Sala zamilkła.

Największe żenua: promowanie franczyz zjadających własny ogon

Najpierw na scenę wyszli Robert Downey Jr. i Chris Evans, którzy z szerokimi uśmiechami zapowiadali kolejną odsłonę superbohaterskiej sagi – „Avengers: Doomsday”. Publiczność reagowała entuzjastycznie, ale trudno było oprzeć się wrażeniu, że odbywa się tutaj desperacki pokaz marketingowy. Jakby tego było mało, trochę później na scenie pojawił się także Grogu, znany szerzej jako Baby Yoda, która niebawem pojawi się w filmowej wersji serialu, „Mandalorian i Grogu”. Rozbawiona Kate Hudson czule go głaskała (czy celowo sukienka aktorki pasowała kolorem do skóry Yody?), a publiczność reagowała śmiechem i oklaskami. Ze sceny Sigourney Weaver wykrzyknęła swoją najsłynniejszą kwestię z „Obcego – decydującego starcia”: „Get away from her, you bitch!”. Chodziło o to, aby odgonić Hudson od kosmity... Boki zrywać.

Najbardziej odjechana przemowa: Amy Medigan

Amy Madigan, odbierając Oscara za najlepszą aktorkę drugoplanową w filmie „Zniknięcia”, dobrą chwilę zanosiła się śmiechem, który nie bez przyczyny przypominał przyprawiający o palpitacją serca śmiech jej bohaterki – cioteczki Gladys. Później było już tylko lepiej:

– Wczoraj goliłam nogi pod prysznicem i zastanawiałam się, co mam powiedzieć ze sceny... Wreszcie i tak włożyłam spodnie.

Podziękowała Zachowi Creggerowi, reżyserowi, który dał jej szansę zabłyśnięcia w horrorze – gatunku dotychczas  raczej deprecjonowanym przez Akademię. Aktorka mówiła bez spinki i patosu. Klasa.

Największa PR-owa wpadka: Chalamet przegrywa z Jordanem

Czy Timothée Chalamet mówiąc, że nie lubi opery i baletu pogrążył swoją szansę na Oscara za główną rolę w „Wielkim Martym”? Wszystko na to wskazuje, bo statuetka poleciała do Michaela B. Jordana za „Grzeszników”. Muszę przyznać: poleciała zasłużenie! Aktor – totalnie inaczej! – zagrał braci bliźniaków, Smoke’a i Stacka. Jordan na scenę wchodził wśród owacji na stojaco. Był wyraźnie zaszokowany.

Sama prezencja na scenie i  przemowa aktora na pewno przejdą do historii nagrody. Rozemocjonowany powiedział: „Stoję tu dzięki tym, którzy pojawili się tutaj przede mną”. Wymienił m.in. Sidneya Poitiera, Foresta Whitakera, Willa Smitha, Denzela Washingtona i Jamiego Foxxa, czyli czarnoskórych aktorów, którzy zdobyli Oscara przed nim. To oni wydeptali ścieżkę, aby i on mógł nią kroczyć. Zasłużona nagroda jak żadna inna!