Dlaczego Quentin Tarantino nienawidzi Paula Dano?

Quentin Tarantino nie próżnuje. To nie tylko wybitny reżyser (jeden z moich ukochanych), ale też znawca i maniak kina. Ma - zdawałoby się - niezachwianą pozycję w Hollywood, zarówno ze strony krytyków, krytyczek, jak i fanów, fanek potrafiących iść za nim w kinofilski ogień (a celuloid jest łatwopalny, czego Tarantino nauczył nas w „Bękartach wojny”).

Komplement z ust boga autorskiego kina niszowego (za jakiego Quentin jest wciąż uważany, choć to od dawna nieaktualne) jest jak pochwała wuja przyjeżdżającego z dużego miasta - tego cool, który „bywa i się zna”. Z kolei nagana boli jak bycie wyśmianym i zawstydzonym przed całą klasą w liceum. Brutalnie.

Kiedy zatem ów bóg schodzi ze swojego Olimpu, by wygłosić mądrości, maluczcy stają jak trusia i słuchają. Ostatnio Tarantino w podcaście Breta Eastona Ellisa ogłosił listę dwudziestu ulubionych filmów ostatnich 25 lat. Wśród nich znalazły się takie tytuły jak „Black Hawk Down” Scotta, „Toy Story 3” Unkricha, „Między słowami” Coppoli, „Zodiak” Finchera, „Battle Royale” Fukasaku, ale też „Pasja” Gibsona (xD).

Na piątym miejscu zestawienia pojawił się - równie kultowy, co sam Tarantino - wybitny film „Aż poleje się krew” w reżyserii Paula Thomasa Andersona. Dla wielu kompletna opowieść o amerykańskim śnie, który pachnie ropą, potem i spalonym sumieniem. Daniel Plainview (w tej roli Daniel Day-Lewis) to człowiek, który nie wierzy w ludzi, tylko w odwierty - wchodzi w świat naftowej gorączki jak hazardzista do kasyna. Jego przeciwnikiem (choć niektórzy twierdzą, że to dwie strony tej samej monety) jest Eli Sunday (Paul Dano) - prorok lokalnej społeczności, miękki jak ciasto drożdżowe po niedzielnym obiedzie, a jednocześnie sprytny jak proboszcz, który potrafi liczyć dusze w złotówkach. Ich starcie to nie walka Dobra ze Złem, lecz pojedynek dwóch ambicji.

Wszystko sympatycznie? Wszak piąte miejsce to wysoka lokata, ale Tarantino do beczki miodu dodał łyżkę dziegciu: „Ten film miałby szansę na numer jeden albo dwa, gdyby nie jego gigantyczna wada… Paul Dano”. Według twórcy „Pulp fiction” obok Day-Lewisa Dano wypada jak chłopiec z harcerskiego biwaku, który trafił na przesłuchanie do roli wspomnianego proroka. „To miała być gra w duecie. A to ewidentnie duet nie jest. On jest słabiutki” - spuentował. 

Quentin Tarantino, jako nieznoszący sprzeciwu, biały i uprzywilejowany mężczyzna, miał również dobrą radę dla Andersona (zresztą ledwie siedem lat młodszego, gdyby ktoś czepiał się, że wiedza przychodzi z wiekiem): „Austin Butler byłby w tej roli wspaniały” - dodał. Ciekawe, że w 2007 roku, kiedy „Aż poleje się krew” wchodził do kin, Butler miał zaledwie 15 lat. Ale w ocenie Tarantino i tak byłby po stokroć lepszy niż Dano, z którego niemiłosiernie szydził w podcaście: „On jest po prostu tak cholernie słaby, słaby i nieinteresujący”.

Auć.

Przykro słuchać. Nawet nie dlatego, że propsuje Butlera, jednego z najbardziej drętwych aktorów (może ma do niego sentyment po roli Austina we własnym - skądinąd pięknym - “Dawno temu w… Hollywood”?), ale dlatego że pozwala sobie na tak dosadną krytykę. W imię czego?

Według mnie Dano akurat jest fantastyczny. Ale to słowo przeciwko słowu.

W takich wypadkach myślę o mojej ponad 80-letniej matce, której zdarza się mawiać: „Nie pamięta wół jak cielęciem był”. Faktycznie, nietrudno znaleźć analogiczne sytuacje w karierze Tarantino. Inny bóg, tym razem krytyki filmowej, Roger Ebert, zbeształ „Wściekłe psy” za to, że zamiast rozwinąć psychologię postaci, reżyser każe im rozwlekać dialogi. Według krytyka scenariusz miał potencjał, ale został on zmarnowany.

To nie wszystko! Przy innych filmach także rzesza znawców i znawczyń kina zarzucała Tarantino szowinizm, seksizm, homofobię, rasizm. Bitch, please! Spójrz na własne podwórko.

Ale Quentina to pewnie nie rusza. Przecież wierzy, że zawsze ma rację.